Η Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να επιλέξουν…

Αλήθειες για την πατρίδα μας, που οι σκοτεινές δυνάμεις όχι μόνο δεν θέλουν να λέγονται, αλλά θέλουν να μας αλλάξουν και την ιστορία μας. Τα ιστορικά όμως στοιχεία είναι αδιάσειστα, που δυστυχώς εμείς δεν διαβάζουμε και δεχόμαστε κάθε λογής ιδεοληψία. Ως Έλληνες αν επιθυμούμε να ορθοποδήσουμε και να μην είμαστε εξαρτώμενοι, χρειάζεται να μάθουμε την αλήθεια. Την αλήθεια αυτή που θα μας κάνει έναν λαό ζωντανό, έναν λαό που θα σκορπά το φως, όπως ήταν παλαιά η αρχαία Ελλάδα που σκόρπισε παντού τον πολιτισμό. Γνωρίζοντας την αλήθεια δεν θα πηγαίνουμε περιπλανώμενοι δεξιά και αριστερά χωρίς να υπάρχει σκοπός και προοπτική για τη χώρα μας. Οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις, οι νέες ταυτότητες, το πλαστικό χρήμα και πολλά άλλα που ψηφίστηκαν τη περίοδο της πανδημίας, έρχονται να φέρουν τα πάνω κάτω στην Ελλάδα. Πώς η Ελλάδα μπορεί να σωθεί; Υπάρχει τρόπος, ως χώρα, να ξεφύγουμε από όλα αυτά που γίνονται και πρόκειται να γίνουν και τα οποία προέρχονται από τις σκοτεινές δυνάμεις; Μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει από την επήρεια όλων αυτών των εξωτερικών παραγόντων και να ορθοποδήσει; Μπορεί η Ελλάδα να βρει λύσεις και τρόπους διαφυγής; Η ενημέρωση και οι πληροφορίες που όλο και κατακλύζουν περισσότερο τη ζωή μας από διάφορες πηγές, έχουν καταφέρει να αποδιοργανώσουν το σκεπτικό μας, να μην γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, ποιο είναι το ηθικό και ποιο το ανήθικο, με αποτέλεσμα να απέχουμε πολύ μακριά από την αλήθεια. — Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ Τρίκορφο Φωκίδος

Εμφανίστηκε ο π. Σάββας Αχιλλέως και είπε: “Θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας”

Εμφανίστηκε ο π. Σάββας Αχιλλέως και είπε: “Θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας” Αγαπητοί μου αδελφοί χριστιανοί, χαίρετε! Ονομάζομαι Τζαμαλής Νεκτάριος και κατοικώ στην Αθήνα. Θα ήθελα να σας περιγράψω το θαύμα που μου συνέβη με το γέροντα Σάββα Αχιλλέως. Τον γέροντα δεν τον είχα γνωρίσει. Τον είχαν ακουστά από τα βίντεο που είχα παρακολουθήσει και τα οποία είχε δημοσιεύσει στο κανάλι του ο Παναγιώτης Σ. Θα ήθελα να σας πω αυτό που μου συνέβη. Συγκεκριμένα στις 11 Μαρτίου ο Παναγιώτης Σ. μας παρουσίασε την εικόνα με την κοίμηση του Οσίου πατρός ημών Σάββα Αχιλλέως και ρώτησε τη γνώμη μας. Όλοι σχολιάσαμε: “Τί ωραία που είναι η εικόνα του γέροντα!” και ζητήσαμε την ευλογία του π. Σάββα. Έως τότε δεν ήξερα προσωπικά τον Παναγιώτη Σ. ούτε είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Δεν γνωριζόμασταν καθόλου. Κατά τη διάρκεια όμως της νύχτας της 12ης Μαρτίου μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Γέροντας ενώ εγώ ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου (σε όραμα δηλαδή) και ήταν με το ράσο του και το πετραχήλι του, και μου είπε να πω στον Παναγιώτη: “Εγώ δεν θέλω την εικόνα με την κοίμηση. Εγώ θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας, να κρατάω τον πειρασμό (τον διάβολο) από τα κέρατα”. Τέντωσε το χέρι του και μου έδειξε ένα τοπίο στο οποίο ήταν η Αγία Μαρίνα και κρατούσε τον πειρασμό από τα κέρατα. Αυτά τα λόγια που μου είπε ο Άγιος εκείνη την ημέρα με στιγμάτισαν. Καθώς μου τα έλεγε, κοιτώντας με μέσα στα μάτια, ήταν σαν να μου τα έγραφε σε μιά κασέτα και να τα πέρασε στο μυαλό μου. Επικοινώνησα εγώ την άλλη μέρα το μεσημέρι με τον Παναγιώτη και αμέσως ενδιαφέρθηκε. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα έδωσε παραγγελία την εικόνα. Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να δείτε όλοι την εικόνα αυτή και να σας αρέσει. Εγώ από εκείνη την ημέρα έχω έρθει πιό κοντά στην Εκκλησία και κάνω καθημερινώς την παράκληση του Αγίου. Σας εύχομαι ολόψυχα να έχετε την ευλογία και την προστασία του Αγίου Σάββα Αχιλλέως και να είστε πάντα υπό την σκέπη του! (Μαρτυρία Νεκταρίου Τζαμαλή) πηγή: “Γέρων Σάββας Αχιλλέως ο διώκτης των δαιμόνων”, Βίος – Θαύματα – Ακολουθία – Παράκληση, Αθανασίου Δ. Κυπραίου, φιλολόγου, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2023, σελ. 42-43

Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας;

«Ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου» ακούσουμε να μας ο Χριστός σήμερα.... Αντιλαμβανόμαστε άραγε ότι για τα παιδιά μας μα και γενικά για τους ανθρώπους γύρω μας ως χριστιανοί γινόμαστε Φωτεινοί οδοδείκτες; Κάποιοι στηρίζονται σε μας, ακουμπούν, μας εμπιστεύονται….. Σε τι μονοπάτια τους οδηγούμε;Που οδηγούν οι δρόμοι που τους φωτίζουμε; Έχουμε ευθύνη….. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση….. Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας; Είναι η ζωή μας πνευματικά θελκτική, προσκαλεί ή πολλές φορές προκαλεί, σκανδαλίζει; Ξέρεις, εάν υπάρχει σκοτάδι στον κόσμο που ζούμε έχουμε και εμείς ευθύνη που χάνουμε τον προσαΑνατολισμό μας.... Δεν ωφελεί να διαμαρτυρόμαστε για το σκοτάδι γύρω μας όταν δεν κάνουμε κάτι για να έρθει και να συντηρηθεί το φως Του μέσα μας… Και αυτό το Φως είναι εμπειρία σχέσης με τον Χριστό. Ακριβώς αυτό ζητά Εκείνος από εμάς,να γίνει ο καθένας μας μια εστία φωτός και χαράς. Να σε βλέπει ο άλλος,όπως έλεγε ο μακαριστός γέροντας Αιμιλιανός,και να χαίρεται, να δοξάζει τον Θεό που σε γνώρισε,που σε βρήκε στην ζωή του,που είσαι μέρος της παρέας και της συντροφιάς του. Οι Άγιοι Πατέρες μας, που τιμώνται σήμερα, βίωσαν αυτή την διαβεβαίωση που βγήκε απ’ τα άχραντα χείλη του Κυρίου μας: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου•ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ ἕξει το φως της ζωής»και κοντά τους βρήκαν το Φως και τον Δρόμο τους(τον Χριστό δηλαδή) και όλες εκείνες οι υπάρξεις που κουράστηκαν να σεργιανίζουν λαβωμένες και μόνες σε σκοτεινά και αδιέξοδα μονοπάτια.....

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικ. Συνόδου- Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού

«Υμείς εστε το φως του κόσμου», είπε ο Χριστός στους μαθητές του. Και τους παρομοίασε με πόλη και με λυχνάρι. Με πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε όρος και είναι ορατή από παντού. Και με λυχνάρι που είναι κρεμασμένο ψηλά και φέγγει σε όλη την οικία. Έτσι και οι απόστολοι με τα καλά τους έργα λάμπουν σαν φως σε όλο τον κόσμο και τον οδηγούν στη θεογνωσία (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). Τα λόγια του Χριστού έχουν ισχύ για όλους τους Χριστιανούς, ιδιαιτέρως όμως για τους διαδόχους των αποστόλων, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι άγιοι Πατέρες αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο (και με τη ζωή τους ακόμα) να διαφυλάξουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ακραιφνή διδασκαλία του Χριστού, χωρίς να την αλλοιώσουν ή να τη μειώσουν ούτε στο ελάχιστο. Είναι γι’ αυτό πραγματικό φως του κόσμου. Και το κατάφεραν αυτό ερμηνεύοντας με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τα όσα για τον Θεό αποκάλυψε ο Χριστός, «ο μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός». Κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να δει τον Θεό ως προς την ουσία του. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Χριστός, ο μονογενής Υιός που είναι στην αγκάλη του, «εκείνος εξηγήσατο». Γι’ αυτό και όλη η αλήθεια για τον Θεό «διά Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιω. 1, 17-18). Ειδικά σήμερα τιμούμε τους αγίους Πατέρες που συγκρότησαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 μ. Χ. στη Χαλκηδόνα, ανατολικό προάστειο της Κωνσταντινούπολης. Η Σύνοδος διατύπωσε με ξεκάθαρο τρόπο όσα αφορούν το πρόσωπο του Χριστού. Ότι δηλαδή ο Χριστός είναι Θεός προαιώνιος. Ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα κατά τη θεότητα. Εν συνεχεία έγινε και άνθρωπος, ομοούσιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν τώρα ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και Υιός του ανθρώπου. Θεάνθρωπος. Ένα ον, ένα πρόσωπο, αλλά με δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, πλήρεις και τέλειες, ενωμένες πάνω του με τρόπο ασύγχυτο και αδιαίρετο. Είναι φύσει Θεός και φύσει άνθρωπος. Ο Χριστός είναι ένας, δεν έχουμε δυάδα προσώπων σ’ αυτόν, αλλά δυάδα φύσεων. Στο πρόσωπό του έγινε κατορθωτός και φανερός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να κοινωνήσουν μεταξύ τους τα δυο τόσο ανόμοια μεγέθη, ο Θεός και ο άνθρωπος. Το εξηγεί καθαρά ο απόστολος Παύλος, όταν λέει ότι ο Χριστός ήρθε εκεί ακριβώς που βρίσκονταν οι άνθρωποι. Στο δικό τους επίπεδο. «Παραπλησίως μετέσχε των αυτών» και φρόντισε «κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι». Πήρε ό,τι είχαν οι άνθρωποι, πλην της αμαρτίας. Και δέχτηκε να πεθάνει για μας, ώστε να μας απαλλάξει από αυτόν που είχε την εξουσία του θανάτου πάνω μας, «τουτ’ έστι τον διάβολον» (Εβρ. 2, 14-17). Και όπως ο Χριστός κοινώνησε με την ανθρώπινη φύση μας και την έκαμε δική του, έτσι και εμείς μπορούμε τώρα να κοινωνήσουμε με τη θεία του φύση και να την κάνουμε δική μας. Γιατί όλοι, από τη στιγμή της ενανθρώπησής του, είμαστε ενσωματωμένοι πάνω του. «Οι γαρ πάντες ήμεν εν τω δι’ ημάς και υπέρ ημών αποθανόντι και εγερθέντι Χριστώ» (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, PG 73, 192D). Μέσα στην ανθρώπινη φύση του Χριστού βρίσκεται δυνάμει ολόκληρη η ανθρωπότητα. Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού. Μπορεί λοιπόν και ο καθένας μας προσωπικά να ανεβεί εκεί. Αυτό και αν είναι μεγαλείο!

13/7/1913. Έπεσε ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ, ταγ/ρχης Ιωάννης Βελισαρίου.

Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος έμαθε το θάνατό του λέγεται πως είπε: «Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ». Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και έστειλε στη σύζυγο του Βελισάριου, έγραψε και αυτά: «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων!». Ο ταγ/ρχης Βελισαρίου, ο πραγματικός "Μαύρος Καβαλάρης", ήταν βασικός συντελεστής σε 2 σπουδαίες νίκες, σε πολύ σημαντικές μάχες: (1) στον Σαραντάπορο, τον Οκτώβριο 1912 και (2) στο Μπιζάνι τον Φεβρουάριο 1913. Είχε εξαιρετικές επιδόσεις σε όλη τη διάρκεια του Ελληνο-Βουλγαρικού πολέμου του 1913, από το Κιλκίς –Λαχανά μέχρι την εκπόρθηση των Στενών της Κρέσνας και την κατάληψη των υψωμάτων της Τζουμαγιάς στη Βουλγαρία, όπου και θυσιάστηκε. Ακολουθούν λίγα ακόμη λόγια για τον ήρωα. Ως νεαρός ανθυπολοχαγός είχε πολεμήσει ηρωϊκά σε δύο μάχες στον ατυχή πόλεμο του 1897. Στη διάβαση της Μελούνας υποχώρησε μόνο όταν έλαβε γραπτή διαταγή, και σε λίγες ημέρες στο Καλαμάκι Φθιώτιδας κράτησε τουρκική μονάδα αυξημένου συντάγματος! Στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, ο ταγματάρχης πλέον Βελισαρίου, στον Σαραντάπορο πέρασε γρήγορα με το τάγμα του στα μετόπισθεν των Τούρκων και συνέβαλε καθοριστικά στη γενική υποχώρησή τους και στη μεγαλειώδη νίκη των Ελλήνων σε ελάχιστο χρόνο. Τα Χριστούγεννα του 1912 μεταφέρθηκε με το τάγμα του στο μέτωπο της Ηπείρου, και θεωρείται βασικός συντελεστής της πτώσης των Ιωαννίνων χωρίς μεγάλη αιματοχυσία και για τους δύο στρατούς, αφού με την προώθησή του στα μετόπισθεν των οχυρώσεων του Μπιζανίου απέκοψε την επικοινωνία των αμυνομένων με τα Γιάννενα και οδήγησε τον Τούρκο στρατηγό σε παράδοση. Ήταν αυτός που οδήγησε τους απεσταλμένους του Τούρκου στρατηγού Εσάτ πασά στον αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο να προσφέρουν την παράδοση της πόλης. Ο Κωνσταντίνος, τον ασπάσθηκε και του είπε: «Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα». Ο Βελισαρίου έλαβε μέρος και στον Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο, όπου πολεμησε ηρωϊκά και στην πρώτη γραμμή στη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά. Συνεχίζοντας την καταδίωξη των Βουλγάρων και από τις 7 Ιουλίου 1913 έχει φθάσει στα στενά της Κρέσνας και μπαίνει στο σημερινό Βουλγαρικό έδαφος. Από τις 12 Ιουλίου έχει ξεκινήσει η φονική μάχη των υψωμάτων της Τζουμαγιάς, 20 χιλιόμετρα από τη Σόφια. Στις 13 Ιουλίου ο Βελισαρίου με το τάγμα του των ευζώνων πολεμούσε στο ύψωμα 1378. Σηκώθηκε όρθιος με το πιστόλι του στο χέρι και κάλεσε τους ευζώνους να τον ακολουθήσουν κραγάζοντας: «Όποιος θέλει την νίκη ή αλλιώς τον θάνατο ας με ακολουθήσει». Τον κτύπησε βλήμα πυροβολικού και έπεσε. Τα τελευταία του λόγια λέγεται ότι ήταν «στη Σόφια, στη Σόφια»..... Αθάνατος!!!