Ένα γράμμα του φοιτητή Ευγένιου (μετέπειτα Ιερομόναχου π. Σεραφείμ) Ρόουζ προς τους γονείς του.

Στις 14 Ιουνίου του 1964, μια εβδομάδα αφότου κατέθεσε τη διπλωματική του εργασία, έγραψε στους γονείς του αυτό το γράμμα με σκοπό να τους εξηγήσει τούς λόγους για το σχέδιο του: «Αγαπητοί γονείς, Είναι μια καυτή μέρα – για το Σαν Φρανσίσκο μοιάζει πολύ με καλοκαίρι. Κατάφερα να τελειώσω την μεταπτυχιακή εργασία μου και την παρέδωσα τελικά την προηγούμενη Παρασκευή, αλλά συνήθως για κάποιο λόγο δε στέλνουν τούς βαθμούς πριν από το Σεπτέμβριο. Ασχολούμαι ακόμα με τα κινεζικά, βοηθάω τον Κινέζο πρώην καθηγητή μου [Τζι-Μινγκ Σιεν] να μεταφράσει ένα άρθρο (από τα κινεζικά) με θέμα την κινεζική φιλοσοφία, για ένα περιοδικό φιλοσοφίας. Η υποκρισία του ακαδημαϊκού κόσμου δεν υπήρξε ποτέ τόσο απροκάλυπτη όσο στην περίπτωση του. Ο καθηγητής μου γνωρίζει περισσότερα για την κινεζική φιλοσοφία, από οποιονδήποτε άλλον στην χώρα και έχει σπουδάσει δίπλα σε αληθινούς φιλοσόφους και σοφούς στην Κίνα. Όμως δεν μπορεί να βρει δουλειά σε κανένα αμερικανικό πανεπιστήμιο, επειδή δεν είναι πτυχιούχος αμερικανικού πανεπιστημίου και επειδή δεν αναλώνεται σε δημόσιες σχέσεις – με δύο λόγια, επειδή παραείναι τίμιος άνθρωπος! Είναι αλήθεια ότι στην αρχή επέλεξα την ακαδημαϊκή ζωή, διότι ο Θεός μου έδωσε ένα μυαλό για να Τον υπηρετώ και ο ακαδημαϊκός κόσμος είναι ο κατεξοχήν χώρος στον όποιον υποτίθεται ότι χρησιμοποιείται το ανθρώπινο μυαλό. Όμως πλέον, μετά από οκτώ ή εννέα χρόνια στα πανεπιστήμια, ξέρω καλά τι γίνεται εκεί. Λίγοι εκτιμούν και σέβονται το μυαλό και αυτοί είναι καθηγητές της «παλιάς σχολής», οι όποιοι σύντομα θα εκλείψουν. Για τούς υπολοίπους είναι ζήτημα εξασφάλισης χρημάτων και μιας σταθερής θέσης στην ζωή – χρησιμοποιούν το μυαλό σαν ένα είδος παιχνιδιού, κάνουν έξυπνα τρικ με το μυαλό και πληρώνονται γι’ αυτό όπως οι κλόουν στον τσίρκο. Στις μέρες μας έχει εκλείψει από τους ανθρώπους η αγάπη για την Αλήθεια και αυτοί που διαθέτουν μυαλό, πρέπει να εκπορνεύουν αυτό το τάλαντο τους για να τα βγάζουν πέρα. Εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο, διότι η αγάπη μου για την Αλήθεια είναι πολύ μεγάλη. Για μένα η ακαδημαϊκή σταδιοδρομία είναι απλώς μια δουλειά δεν πρόκειται να γίνω δούλος σ’ αυτήν. Δεν υπηρετώ το Θεό στον ακαδημαϊκό κόσμο, απλώς κερδίζω τον επιούσιο. Αν πρόκειται να υπηρετήσω το Θεό σ’ αυτόν τον κόσμο και ν’ αποφύγω έτσι να κάνω τη ζωή μου μια πλήρη αποτυχία, θα πρέπει να το κάνω εκτός των ακαδημαϊκών κύκλων. Έχω αποταμιεύσει ένα μικρό ποσόν και ελπίζω να κερδίσω λίγα χρήματα ακόμα με καμιά δουλίτσα. Πιστεύω ότι θα τα βγάλω πέρα οικονομικά για ένα χρόνο, κάνοντας αυτό πού υπαγορεύει η συνείδησή μου: να γράψω ένα βιβλίο για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου σήμερα – θέμα για το όποιο, με τη χάρη του Θεού, γνωρίζω ορισμένα πράγματα. Το βιβλίο μάλλον δεν θα πουλήσει καθότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να θυμούνται τα πράγματα πού έχω να τους πω, προτιμούν να βγάζουν χρήματα, παρά να λατρεύουν το Θεό. Είναι αλήθεια ότι αυτή ή γενιά είναι μπερδεμένη. Το μόνο πρόβλημα με μένα είναι ότι δεν είμαι μπερδεμένος και γνωρίζω πολύ καλά ποιό είναι το καθήκον του ανθρώπου: να λατρεύει το Θεό και τον Υιό Του και να προετοιμάζεται για τη ζωή στον επερχόμενο κόσμο όχι να ζει άνετα κι ευτυχισμένα σ’ αυτόν τον κόσμο εκμεταλλευόμενος τον συνάνθρωπο του και ξεχνώντας το Θεό και τη Βασιλεία Του. Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέρετε τί θα Του συνέβαινε; Θα Τον έκλειναν σε ψυχιατρείο και θα Τον υπέβαλαν σε ψυχοθεραπεία και το ίδιο θα έκαναν στους άγιους Του. Ο κόσμος θα Τον σταύρωνε σήμερα ακριβώς όπως το έπραξε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δεν έχει μάθει τίποτα πέρα από το να κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας. Και τί θα συνέβαινε αν σε κάποια από τις τάξεις μου στο πανεπιστήμιο, έλεγα στους φοιτητές μου ότι όλη η μόρφωση του κόσμου είναι ασήμαντη, συγκρινόμενη με το καθήκον μας να λατρεύσουμε το Θεό, ν’ αποδεχτούμε το Θεάνθρωπο ο Οποίος πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες και να προετοιμαστούμε για τη ζωή στον επερχόμενο κόσμο; Το πιθανότερο είναι ότι θα γελούσαν σε βάρος μου και φυσικά οι υπεύθυνοι του πανεπιστημίου αν το μάθαιναν, θα με απέλυαν – διότι είναι αντίθετο με το νόμο το να κηρύσσει κάποιος την Αλήθεια στα πανεπιστήμιά μας. Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην όποια ο Ίδιος γεννήθηκε. Πρόσφατα ένας καθολικός Ιερέας, στον Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες,τόλμησε να πει ότι το πανεπιστήμιο είχε παγανιστική ατμόσφαιρα και οι ιθύνοντες του πανεπιστημίου τον χαρακτήρισαν «φανατικό» και «παράφρονα». Έλεγε την αλήθεια αλλά οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους. Είμαι Χριστιανός και θα προσπαθήσω να είμαι ένας έντιμος Χριστιανός. Ο Χριστός είπε να χαρίσουμε όλα μας τα χρήματα και να Τον ακολουθήσουμε. Εγώ απέχω πολύ απ’ αυτό. Όμως θα προσπαθήσω να μη βγάζω παραπάνω χρήματα απλώς από όσα χρειάζομαι για να ζήσω. Αν το καταφέρω, εργαζόμενος ένα ή δύο χρόνια κάθε φορά σε κάποιο πανεπιστήμιο, τότε εντάξει. Τον υπόλοιπο καιρό όμως σκοπεύω να υπηρετήσω το Θεό με τα τάλαντα που Εκείνος μου έδωσε. Φέτος έχω την ευκαιρία να το κάνω και θα το κάνω. Ο καθηγητής μου [ο Μπούντμπεργκ] ο οποίος είναι Ρώσος, (η αγάπη για το Θεό μοιάζει να είναι πιο βαθιά ριζωμένη στους Ρώσους παρά σε άλλους λαούς), δεν προσπάθησε να με εμποδίσει να εγκαταλείψω για ένα χρόνο τον ακαδημαϊκό κόσμο - γνωρίζει πολύ καλά ότι η αγάπη για την Αλήθεια και για το Θεό είναι απείρως πιο σημαντική απ’ την αγάπη για την ασφάλεια, τα χρήματα, τη φήμη. Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι κάνω το σωστό. Αν αυτό πού κάνω μοιάζει ανόητο στα μάτια του κόσμου, μπορώ μόνο να απαντήσω με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: όλη ή σοφία αυτού του κόσμου, δεν είναι παρά μωρία στα μάτια του Θεού. Αυτό είναι κάτι που ξεχνάμε πολύ εύκολα. Πρέπει όμως να επιστρέψω στο κινεζικό κείμενο που μεταφράζω. Τους χαιρετισμούς μου στην Αϊλήν. Με αγάπη, Ευγένιος».

Η Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να επιλέξουν…

Αλήθειες για την πατρίδα μας, που οι σκοτεινές δυνάμεις όχι μόνο δεν θέλουν να λέγονται, αλλά θέλουν να μας αλλάξουν και την ιστορία μας. Τα ιστορικά όμως στοιχεία είναι αδιάσειστα, που δυστυχώς εμείς δεν διαβάζουμε και δεχόμαστε κάθε λογής ιδεοληψία. Ως Έλληνες αν επιθυμούμε να ορθοποδήσουμε και να μην είμαστε εξαρτώμενοι, χρειάζεται να μάθουμε την αλήθεια. Την αλήθεια αυτή που θα μας κάνει έναν λαό ζωντανό, έναν λαό που θα σκορπά το φως, όπως ήταν παλαιά η αρχαία Ελλάδα που σκόρπισε παντού τον πολιτισμό. Γνωρίζοντας την αλήθεια δεν θα πηγαίνουμε περιπλανώμενοι δεξιά και αριστερά χωρίς να υπάρχει σκοπός και προοπτική για τη χώρα μας. Οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις, οι νέες ταυτότητες, το πλαστικό χρήμα και πολλά άλλα που ψηφίστηκαν τη περίοδο της πανδημίας, έρχονται να φέρουν τα πάνω κάτω στην Ελλάδα. Πώς η Ελλάδα μπορεί να σωθεί; Υπάρχει τρόπος, ως χώρα, να ξεφύγουμε από όλα αυτά που γίνονται και πρόκειται να γίνουν και τα οποία προέρχονται από τις σκοτεινές δυνάμεις; Μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει από την επήρεια όλων αυτών των εξωτερικών παραγόντων και να ορθοποδήσει; Μπορεί η Ελλάδα να βρει λύσεις και τρόπους διαφυγής; Η ενημέρωση και οι πληροφορίες που όλο και κατακλύζουν περισσότερο τη ζωή μας από διάφορες πηγές, έχουν καταφέρει να αποδιοργανώσουν το σκεπτικό μας, να μην γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, ποιο είναι το ηθικό και ποιο το ανήθικο, με αποτέλεσμα να απέχουμε πολύ μακριά από την αλήθεια. — Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ Τρίκορφο Φωκίδος

Εμφανίστηκε ο π. Σάββας Αχιλλέως και είπε: “Θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας”

Εμφανίστηκε ο π. Σάββας Αχιλλέως και είπε: “Θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας” Αγαπητοί μου αδελφοί χριστιανοί, χαίρετε! Ονομάζομαι Τζαμαλής Νεκτάριος και κατοικώ στην Αθήνα. Θα ήθελα να σας περιγράψω το θαύμα που μου συνέβη με το γέροντα Σάββα Αχιλλέως. Τον γέροντα δεν τον είχα γνωρίσει. Τον είχαν ακουστά από τα βίντεο που είχα παρακολουθήσει και τα οποία είχε δημοσιεύσει στο κανάλι του ο Παναγιώτης Σ. Θα ήθελα να σας πω αυτό που μου συνέβη. Συγκεκριμένα στις 11 Μαρτίου ο Παναγιώτης Σ. μας παρουσίασε την εικόνα με την κοίμηση του Οσίου πατρός ημών Σάββα Αχιλλέως και ρώτησε τη γνώμη μας. Όλοι σχολιάσαμε: “Τί ωραία που είναι η εικόνα του γέροντα!” και ζητήσαμε την ευλογία του π. Σάββα. Έως τότε δεν ήξερα προσωπικά τον Παναγιώτη Σ. ούτε είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Δεν γνωριζόμασταν καθόλου. Κατά τη διάρκεια όμως της νύχτας της 12ης Μαρτίου μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Γέροντας ενώ εγώ ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου (σε όραμα δηλαδή) και ήταν με το ράσο του και το πετραχήλι του, και μου είπε να πω στον Παναγιώτη: “Εγώ δεν θέλω την εικόνα με την κοίμηση. Εγώ θέλω εικόνα σαν αυτή της Αγίας Μαρίνας, να κρατάω τον πειρασμό (τον διάβολο) από τα κέρατα”. Τέντωσε το χέρι του και μου έδειξε ένα τοπίο στο οποίο ήταν η Αγία Μαρίνα και κρατούσε τον πειρασμό από τα κέρατα. Αυτά τα λόγια που μου είπε ο Άγιος εκείνη την ημέρα με στιγμάτισαν. Καθώς μου τα έλεγε, κοιτώντας με μέσα στα μάτια, ήταν σαν να μου τα έγραφε σε μιά κασέτα και να τα πέρασε στο μυαλό μου. Επικοινώνησα εγώ την άλλη μέρα το μεσημέρι με τον Παναγιώτη και αμέσως ενδιαφέρθηκε. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα έδωσε παραγγελία την εικόνα. Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να δείτε όλοι την εικόνα αυτή και να σας αρέσει. Εγώ από εκείνη την ημέρα έχω έρθει πιό κοντά στην Εκκλησία και κάνω καθημερινώς την παράκληση του Αγίου. Σας εύχομαι ολόψυχα να έχετε την ευλογία και την προστασία του Αγίου Σάββα Αχιλλέως και να είστε πάντα υπό την σκέπη του! (Μαρτυρία Νεκταρίου Τζαμαλή) πηγή: “Γέρων Σάββας Αχιλλέως ο διώκτης των δαιμόνων”, Βίος – Θαύματα – Ακολουθία – Παράκληση, Αθανασίου Δ. Κυπραίου, φιλολόγου, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2023, σελ. 42-43

Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας;

«Ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου» ακούσουμε να μας ο Χριστός σήμερα.... Αντιλαμβανόμαστε άραγε ότι για τα παιδιά μας μα και γενικά για τους ανθρώπους γύρω μας ως χριστιανοί γινόμαστε Φωτεινοί οδοδείκτες; Κάποιοι στηρίζονται σε μας, ακουμπούν, μας εμπιστεύονται….. Σε τι μονοπάτια τους οδηγούμε;Που οδηγούν οι δρόμοι που τους φωτίζουμε; Έχουμε ευθύνη….. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση….. Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας; Είναι η ζωή μας πνευματικά θελκτική, προσκαλεί ή πολλές φορές προκαλεί, σκανδαλίζει; Ξέρεις, εάν υπάρχει σκοτάδι στον κόσμο που ζούμε έχουμε και εμείς ευθύνη που χάνουμε τον προσαΑνατολισμό μας.... Δεν ωφελεί να διαμαρτυρόμαστε για το σκοτάδι γύρω μας όταν δεν κάνουμε κάτι για να έρθει και να συντηρηθεί το φως Του μέσα μας… Και αυτό το Φως είναι εμπειρία σχέσης με τον Χριστό. Ακριβώς αυτό ζητά Εκείνος από εμάς,να γίνει ο καθένας μας μια εστία φωτός και χαράς. Να σε βλέπει ο άλλος,όπως έλεγε ο μακαριστός γέροντας Αιμιλιανός,και να χαίρεται, να δοξάζει τον Θεό που σε γνώρισε,που σε βρήκε στην ζωή του,που είσαι μέρος της παρέας και της συντροφιάς του. Οι Άγιοι Πατέρες μας, που τιμώνται σήμερα, βίωσαν αυτή την διαβεβαίωση που βγήκε απ’ τα άχραντα χείλη του Κυρίου μας: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου•ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ ἕξει το φως της ζωής»και κοντά τους βρήκαν το Φως και τον Δρόμο τους(τον Χριστό δηλαδή) και όλες εκείνες οι υπάρξεις που κουράστηκαν να σεργιανίζουν λαβωμένες και μόνες σε σκοτεινά και αδιέξοδα μονοπάτια.....

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικ. Συνόδου- Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού

«Υμείς εστε το φως του κόσμου», είπε ο Χριστός στους μαθητές του. Και τους παρομοίασε με πόλη και με λυχνάρι. Με πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε όρος και είναι ορατή από παντού. Και με λυχνάρι που είναι κρεμασμένο ψηλά και φέγγει σε όλη την οικία. Έτσι και οι απόστολοι με τα καλά τους έργα λάμπουν σαν φως σε όλο τον κόσμο και τον οδηγούν στη θεογνωσία (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). Τα λόγια του Χριστού έχουν ισχύ για όλους τους Χριστιανούς, ιδιαιτέρως όμως για τους διαδόχους των αποστόλων, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι άγιοι Πατέρες αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο (και με τη ζωή τους ακόμα) να διαφυλάξουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ακραιφνή διδασκαλία του Χριστού, χωρίς να την αλλοιώσουν ή να τη μειώσουν ούτε στο ελάχιστο. Είναι γι’ αυτό πραγματικό φως του κόσμου. Και το κατάφεραν αυτό ερμηνεύοντας με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τα όσα για τον Θεό αποκάλυψε ο Χριστός, «ο μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός». Κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να δει τον Θεό ως προς την ουσία του. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Χριστός, ο μονογενής Υιός που είναι στην αγκάλη του, «εκείνος εξηγήσατο». Γι’ αυτό και όλη η αλήθεια για τον Θεό «διά Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιω. 1, 17-18). Ειδικά σήμερα τιμούμε τους αγίους Πατέρες που συγκρότησαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 μ. Χ. στη Χαλκηδόνα, ανατολικό προάστειο της Κωνσταντινούπολης. Η Σύνοδος διατύπωσε με ξεκάθαρο τρόπο όσα αφορούν το πρόσωπο του Χριστού. Ότι δηλαδή ο Χριστός είναι Θεός προαιώνιος. Ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα κατά τη θεότητα. Εν συνεχεία έγινε και άνθρωπος, ομοούσιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν τώρα ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και Υιός του ανθρώπου. Θεάνθρωπος. Ένα ον, ένα πρόσωπο, αλλά με δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, πλήρεις και τέλειες, ενωμένες πάνω του με τρόπο ασύγχυτο και αδιαίρετο. Είναι φύσει Θεός και φύσει άνθρωπος. Ο Χριστός είναι ένας, δεν έχουμε δυάδα προσώπων σ’ αυτόν, αλλά δυάδα φύσεων. Στο πρόσωπό του έγινε κατορθωτός και φανερός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να κοινωνήσουν μεταξύ τους τα δυο τόσο ανόμοια μεγέθη, ο Θεός και ο άνθρωπος. Το εξηγεί καθαρά ο απόστολος Παύλος, όταν λέει ότι ο Χριστός ήρθε εκεί ακριβώς που βρίσκονταν οι άνθρωποι. Στο δικό τους επίπεδο. «Παραπλησίως μετέσχε των αυτών» και φρόντισε «κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι». Πήρε ό,τι είχαν οι άνθρωποι, πλην της αμαρτίας. Και δέχτηκε να πεθάνει για μας, ώστε να μας απαλλάξει από αυτόν που είχε την εξουσία του θανάτου πάνω μας, «τουτ’ έστι τον διάβολον» (Εβρ. 2, 14-17). Και όπως ο Χριστός κοινώνησε με την ανθρώπινη φύση μας και την έκαμε δική του, έτσι και εμείς μπορούμε τώρα να κοινωνήσουμε με τη θεία του φύση και να την κάνουμε δική μας. Γιατί όλοι, από τη στιγμή της ενανθρώπησής του, είμαστε ενσωματωμένοι πάνω του. «Οι γαρ πάντες ήμεν εν τω δι’ ημάς και υπέρ ημών αποθανόντι και εγερθέντι Χριστώ» (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, PG 73, 192D). Μέσα στην ανθρώπινη φύση του Χριστού βρίσκεται δυνάμει ολόκληρη η ανθρωπότητα. Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού. Μπορεί λοιπόν και ο καθένας μας προσωπικά να ανεβεί εκεί. Αυτό και αν είναι μεγαλείο!