______ΕΛΛΑΔΑ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ_____

Ελπίζω και πιστεύω ότι ο Θεός θα μας διαφυλάξει από τα νύχια των δαιμόνων!

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία καθώς και η ωμή επιβολή της ομοφυλοφιλίας ως ισότιμη με την ετεροφυλία και εξίσου φυσιολογική με αυτήν έχουν ως σκοπό τα κάτωθι: 1) Να διαλυθεί η έννοια και η αξία της οικογένειας. Οικογένεια υπάρχει κ δημιουργείται μόνο από έναν άνδρα και μία γυναίκα που ενώνονται με το μυστήριο του γάμου. Ζωή προκύπτει μόνο από την ετεροφυλη σχέση! Σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει οικογένεια με δυο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες ή γονείς Α΄ και Β΄. 2) Να χαθεί η παιδική αγνότητα!! Σκοπός τους είναι στην πιο αγνή και ανέμελη φάση της ζωής των παιδιών να μαγαρίσουν την παιδική ψυχή διδάσκοντας έννοιες και δείχνοντας εικόνες που θα τα σοκάρουν και θα διαλύσουν τον εύθραυστο ψυχικό τους κόσμο! Έννοιες όπως σεξ, στύση, ομοφυλοφιλία, ετεροφυλία, αυνανισμός, έλξη και ο,τι άλλο, δεν έχουν καμία θέση στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα προνηπίων, νηπίων και δημοτικού... Μην σας ξενίζουν αυτά που γράφω, προετοιμάζουν εμετικά βιβλία κ ύλη για το νηπιαγωγείο κ το δημοτικό! 3) Η νομιμοποίηση της παιδοφιλίας. Είναι η απότερη εξέλιξη της ομοφυλοφιλίας. Η διαστροφή δεν έχει όρια και οι δαίμονες δεν ικανοποιούνται μέχρι να διαλύσουν τον άνθρωπο! Αν θέλουμε αγαπητοί μου να σωθεί η Ελλάδα πρέπει να διαφυλάξουμε τα παιδιά μας απο την δαιμονική ενέργεια! Αλλιώς αυτές οι γενιές όταν ενηλικιωθούν θα φέρουν τις μεγαλύτερες συμφορές στον τόπο μας! Προσωπικά ελπίζω στο Θεό ότι είναι παρών! Αυτός κρατά το τιμόνι της Εκκλησίας και της ιστορίας του κόσμου!Δεν θα αφήσει η Υπεραγία Θεοτόκος! Ελπίζω και πιστεύω ότι ο Θεός θα μας διαφυλάξει από τα νύχια των δαιμόνων! Πρέπει να σταθούμε όλοι στο ύψος των φοβερών περιστάσεων που διάγουμε... Έρχονται όμως συμφορές, μεγάλες συμφορές! Πρέπει να προετοιμαζόμαστε... Τέτοια αποστασία εξοστρακίζει και εκδιώκει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και αφήνει τον χώρο ελεύθερο στους δαίμονες. Και όπου υπερισχύουν οι δαίμονες επικρατεί Κόλαση! Φίλοι γονείς κρατήστε γερά! Ας μάθουμε στα παιδιά μας να προσεύχονται, να νηστεύουν, να κοινωνούν, να εξομολογούνται και να στηρίζουν τις ελπίδες τους στον Τριαδικό Θεό! Και με τη Χάρη των Αγίων και την προστασία των Αγγέλων να διαφυλάξουμε τις ψυχές μας από την αμαρτία και εντέλει το Θάνατο! Γ. Κουτρίκης

Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...

Δεκαπέντε ημέρες σαν σκαλοπάτια να έρθω να παρακαλέσω τη μητέρα του Θεού και δική μου. Παρακαλούμε την Παναγία διότι την έχουμε ανάγκη. Χωρίς εκείνη δεν μπορούμε, είμαστε ορφανοί και απροστάτευτοι. Η μόνη που μπορεί να παρακαλέσει τον Υιό της για τη δική μας σωτηρία. Η μόνη που ως στοργική μητέρα αγκαλιάζει και θεραπεύει κάθε ανθρώπινο πόνο. Παρακαλάμε για μετάνοια ….. όχι αποκλειστικά για υγεία και χρόνια ζωής , ούτε για υλικά αγαθά, ούτε κάτι άλλο. Θέλουμε σωτηρία και αυτό θα γίνει μόνο από τον δρόμο της μετάνοιας. Το πώς θα γίνει θα το κρίνει ο Κύριος, με υγεία, δοκιμασία, πόνο, σταυρό, ευλογία… Ό,τι θέλει αρκεί να σωθούμε… Χρειαζόμαστε την Παναγία για να γίνει η αδυναμία μας δύναμη, για να γίνει το δάκρυ χαμόγελο. Για να γίνει η πτώση Ανάσταση. Πάμε στον Ναό αυτές τις μέρες για να τη συναντήσουμε και να πέσουμε στην αγκαλιά της. Να κλάψουμε, να ουρλιάξουμε, να της πούμε τα πάντα. Να της δώσουμε την πληγωμένη μας καρδιά που την έχουμε πληγώσει με την αμαρτία μας και αυτή ως μητέρα θα μας βοηθήσει. Πάμε στον Ναό για να φωνάξουμε : “Μάνα πονάω , πονάει το παιδί σου , θέλω βοήθεια σε χρειάζομαι”... Πολλοί θα πούνε : «Άσε μας βρε πάτερ μου, εδώ έχουμε καύσωνες, κορονοϊούς κι εσείς μας λέτε για νηστείες;». Ο καθένας ας κάνει αυτό που μπορεί, αυτό που αντέχει, αυτό που νιώθει. Αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια αγώνα και ετοιμασίας για την εορτή της Παναγίας. Ακόμα και εκεί στις διακοπές μας ας προσπαθήσουμε να πάμε σε μια παράκληση και να σταθούμε ενώπιον της με καρδιά και με αγάπη προς το πρόσωπο της. Συνήθως το όνομα της Παναγίας μας πολλοί το αναφέρουν δυστυχώς είτε για να ορκιστούν ή να βρίσουν ή απλά για να οριοθετήσουν την καλοκαιρινή άδειά τους. Ας χρησιμοποιήσουμε το Άγιο όνομα της για προσευχή και παράκληση. Είναι η μητέρα του Θεού και η δική μας μητέρα. Να μην ξεχάσουμε και αυτές τις μέρες τον πνευματικό μας ,να πάμε να αφήσουμε στο ευλογημένο πετραχήλι τα λάθη, τα πάθη, την μετάνοια μας ώστε όταν πάμε να κοινωνήσουμε έκτος από το στόμα να έχουμε ανοίξει και την καρδιά μας. Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...Μέσα από τη σχέση μαζί της νιώθουμε περισσότερο παιδιά και αυτό μας βοηθάει πολύ στην πνευματική μας ζωή… Αυτό το όμορφο ένστικτο, όπως όταν ήμασταν παιδιά ...Όταν πέφταμε η πρώτη λέξη ήταν και το καλύτερο κάλεσμα…. “Μαμά!!!” Τι όμορφος ψαλμός...Σαν ακτίνα του ήλιου στα σκοτεινά δωμάτια της καρδιάς μας. «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξει τας πράξεις ενώπιόν των Αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχοι». Καλή Παναγιά σε όλους! π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ' όσους συμφιλιώνονται με το Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα. Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει. Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας. Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. Αν νικηθείς - ο μη γένοιτο - τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται. «Ειρήνην διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. 12,14). Η ειρήνη και ο αγιασμός είναι δύο αναγκαίες προϋποθέσεις για εκείνον που ζητάει με πόθο να δει το πρόσωπο του Θεού. Η ειρήνη είναι το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται ο αγιασμός. Ο αγιασμός δεν παραμένει σε ταραγμένη και οργισμένη καρδιά. Η οργή όταν χρονίζει στην ψυχή μας, δημιουργεί την έχθρα και το μίσος κατά του πλησίον. Γι' αυτό επιβάλλεται η γρήγορη συμφιλίωση με τον αδελφό μας, ώστε να μη στερηθούμε τη χάρη του Θεού που αγιάζει την καρδιά μας. Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι γεμάτος με αγιασμό γιατί ο ίδιος ο Θεός κατοικεί μέσα του.

Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό....

Φοβοῦμαι γενικῶς ότι ἡ ἀνθρωπότητα ἡ σημερινή πῆγε πολύ πιό πέρα ἀπό τόν ἄσωτο. Ὅταν συζητᾶς μέ ἕναν νέο σήμερα, διαπιστώνεις ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἔκανε πολλά πράγματα, ὄχι ἁπλῶς ἔφθειρε τόν ἑαυτό του, τόν ἔχει τσακίσει, τόν ἔχει σμπαραλιάσει τόν ἑαυτό του, ἀλλά εἶναι διαλυμένος ὡς ὕπαρξη, ἔχασε τήν ταυτότητά του. Δέν ξέρει: ὑπάρχει, δέν ὑπάρχει; Δέν ξέρει τί σημαίνει, ἄς ποῦμε, νά εἶναι κανείς ἄνθρωπος, νά ἔχει ὀντότητα, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ὄχι, νά μπορεῖ νά πεῖ ἕνα ναί· τίποτε. Αὐτό ἔπαθαν τά παιδιά σήμερα. Χύμηξαν στή ζωή. Δέν εἶδαν τή ζωή μέ σεβασμό. Δέν εἶδαν τό μυστήριο τῆς ζωῆς μέ σεβασμό καί ἀπό ἀπόσταση, ὅπως πρέπει νά κάνει τό λογικό ὄν, ἀλλά χύμηξαν καί ἀπόλαυσαν τή ζωή κατά ἕναν τέτοιο τρόπο, πού τήν ξεπουπούλιασαν καί μαζί μέ τό ξεπουπούλιασμα τῆς ζωῆς ξεπουπούλιασαν καί τόν ἑαυτό τους. Μέ πόσα παιδιά καθόμαστε καί λέω: «Τί νά σοῦ κάνω τώρα, παιδί μου, τί νά σοῦ κάνω; Τό μόνο πού σοῦ μένει εἶναι, ἄν μπορεῖς, νά κάνεις αὐτό τουλάχιστον. Πές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· ῾῾Τά ἔκανα θάλασσα. Δέν ξέρω τίποτε. Δέν ξέρω τί μοῦ γίνεται, ἀλλά βρῆκα ἐδῶ ἕναν ἱερέα πού ἔχει τή διάθεση νά μέ ἀκούσει᾿᾿. Καί κάθισε ἐδῶ καί ἄκου. Ἄκου. Σιγά-σιγά, σιγά-σιγά θά βρεῖς τόν ἑαυτό σου, θά ξαναφτιάξει ὁ ἑαυτός σου, καί μετά ὡς ἐλεύθερο ὄν νά δώσεις τόν ἑαυτό σου στόν Θεό.Ἀλλιῶς, δέν θά βροῦμε καμιά ἄκρη». Από ομιλία π.Συμεών Κραγιοπούλου. ( Η Φωτό στην Ερυθρά θάλασσα .Σήκωσε το ένα χέρι να εξηγήσει κάτι , σήκωσε κ το άλλο κ ο φακός τον έπιασε...κρυφίως πάντα )

Κυριακή Η' Ματθαίου-ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Ὁ Χριστὸς εὐλόγησε πέντε ψωμιὰ καὶ δυὸ ψάρια καὶ χόρτασαν μὲ αὐτὰ πέντε χιλιάδες ἄνδρες (ἴσως δεκαπέντε χιλιάδες μὲ τὰ γυναικόπαιδα). Ὑπῆρξαν μάλιστα καὶ τόσα περισσεύματα, ποὺ γέμισαν δώ- δεκα κοφίνια (Κυριακὴ Η ́ Ματθαίου). Γιὰ νὰ φᾶνε ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ὁ Χριστὸς εἶπε νὰ καθίσουν κατὰ ὁμάδες στὸ ἄφθονο χλωρὸ χορτάρι ποὺ ὑπῆρχε στὸν συγκεκριμένο τόπο. Ὅπως συμπληρώνουν καὶ οἱ ἄλλοι εὐαγγελιστές, σχημάτισαν «συμπόσια ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ», «κλισίας ἀνὰ πεντήκο ντα», καὶ (κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο) πρασιὲς «ἀνὰ ἑκατὸν καὶ πεντή- κοντα». Τὸ τεράστιο πλῆθος, μοιρασμένο σὲ ὄμορφες παρέες, ἀπόλαυσε ἕνα πρωτόγνωρο πὶκ νὶκ στὸ πράσινο χορτάρι. Τὸ θέμα δὲν εἶναι μόνο ἡ τροφή, ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο τὴν ἀπολαμβάνουμε. Ἄλλο νὰ τρώει κανεὶς μόνος του καὶ ἄλλο μὲ μιὰ ὡραία παρέα. Ἡ παρέα μὲ τὴν καλὴ κουβέντα φτιάχνει τὴν ἀτμόσφαιρα. Τὸ φαγητὸ γίνεται πιὸ νόστιμο μὲ τὴν καλὴ παρέα. Καὶ εἶναι ζητούμενο, ποιὸ δίνει τὴν περισσότερη εὐχαρίστηση, τὸ φαγητὸ ἢ ἡ παρέα; «Τράπεζα ἄνευ λόγων οὐδὲν διαφέρει φάτνης ἀλόγων», ἔλεγαν οἱ παλιότεροι. Τὰ ζῶα ἐνδιαφέρονται μόνο νὰ φᾶνε. Οἱ ἄνθρωποι δὲν μπορεῖ νὰ τρῶνε σὰν τὰ ζῶα, χωρὶς κοινωνία καὶ σχέση μεταξύ τους. Ἀπὸ ἐδῶ προέκυψε καὶ ἡ μεγάλη ἀξία τοῦ οἰκογενειακοῦ τραπεζιοῦ. Ἦταν ἕνα μικρὸ σχολεῖο γιὰ μικροὺς καὶ μεγάλους. Ἡ ὥρα ποὺ βλεπόταν ἡ οἰκογένεια, ποὺ τὰ μέλη της κοινωνοῦσαν μεταξύ τους. Οἱ οἰκογενειακὲς κουβέντες σημάδευαν τὴ ζωή, τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴν ψυχολογία ὅλης τῆς οἰκογένειας. Ὁ παραδοσιακὸς αὐτὸς θεσμὸς ἦταν ἕνα ζωτικό, καίριο στοιχεῖο ψυχικῆς ὑγείας. Οἱ σύγχρονοι ρυθμοὶ τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ σύγχρονη νοοτροπία ἐπέβαλαν ἐν πολλοῖς τὴν κατάργηση τῶν κοινῶν γευμάτων τῆς οἰκογένειας. Τὸ σπίτι ἔγινε ξενοδοχεῖο. Ὁ καθένας μπαίνει, βγαίνει, τρώει, κοιμᾶται ὅποτε βολεύεται, χωρὶς καμμιὰ οὐσιαστικὴ ἐπαφὴ καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὰ ὑπόλοιπα μέλη. Ὅμως ἔχουν διαπιστωθεῖ ἤδη οἱ πολλὲς ἀρνητικὲς συνέπειες τῆς τακτικῆς αὐτῆς. Ὁ συνεκτικὸς οἰκογενειακὸς δεσμὸς μεταξὺ τῶν μελῶν χάνεται. Ἐνισχύεται τὸ αἴσθημα τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀπομόνωσης. Πόσο ἄχαρο καὶ ψυχρὸ εἶναι νὰ πεῖ ἡ γυναίκα στὸν ἄντρα ποὺ γυρίζει ἀπὸ τὴ δουλειά: «Ἐκεῖ εἶναι τὸ φαγητό, βάλε καὶ φάε μόνος σου. Εἶμαι κι ἐγὼ κουρασμένη»! Πόσο πιὸ ὄμορφο εἶναι (ἂν γίνεται) νὰ τὸν περιμένει, νὰ στρώνεται τὸ τραπέζι καὶ νὰ τρῶνε μαζί, ἀπολαμβάνοντας τὴν κοινή τους ἀγάπη καὶ συντροφιά! Γύρω ἀπ’ τὸ κοινὸ τραπέζι τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας αἰσθάνονται πιὸ δεμένα, πιὸ ἀσφαλῆ, πιὸ αἰσιόδοξα, πιὸ ἰσορροπημένα, πιὸ δυνατὰ στὴν ἀντιμετώπιση τῶν τυχὸν προβλημάτων τους. Τὸ γέλιο, ἡ συζήτηση, τὰ ἀστεῖα, τὸ αἴσθημα ὅτι ἀνήκουν σὲ μιὰ ὁμάδα, ἡ ἰσότητα, ἡ συμμετοχὴ ὅλων (καὶ ἰδιαίτερα τῶν παιδιῶν) στὰ δρώμενα, στὴν ἑτοιμασία τοῦ φαγητοῦ καὶ σὲ ἄλλες οἰκιακὲς δουλειές, αὐξάνουν τὴν ἁρμονία μεταξύ τους, δημιουργοῦν ἀκατάλυτους δε- σμοὺς ἀγάπης, συμβάλλουν τὰ μέγιστα στὴν ὁμαλὴ ψυχικὴ ἀνάπτυξη ὅλων. Κι ἂν προστεθεῖ καὶ ἡ κοινὴ προσευχὴ στὸ φαγητό, πρὸ τοῦ ὕπνου ἢ σὲ μιὰ δύσκολη στιγμή, ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ κάνει στὴ μικρὴ σπιτικὴ κοινωνία ἀκόμα καὶ θαύματα. π. Δημητρίου Μπόκου