Στο φως ένα ακόμη φρικτό έγκλημα των Τσάμηδων σε βάρος αμάχων Ηπειρωτών

Τολμά ακόμη ο Πρόεδρος της γειτονικής Αλβανίας να μιλά για Γενοκτονία των Τσάμηδων και να αφαιρεί Δημοκρατικά Δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας!!! Στο φως ένα ακόμη φρικτό έγκλημα των Τσάμηδων σε βάρος αμάχων Ηπειρωτών. Του π. Ηλία Μάκου στη εφημερίδα POLITICAL. "Είναι γνωστή η εγκληματική δραστηριότητα των Μουσουλμάνων Τσάμηδων στη Θεσπρωτία κατά την Κατοχή, όταν συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς και Γερμανούς και προκάλεσαν πολλά δεινά στους κατοίκους. Πρόσφατα όμως αποκαλύφθηκε και η συμμετοχή τους, καθοριστικής σημασίας, σ’ ένα άγνωστο έως σήμερα ομαδικό έγκλημα στην περιοχή των Ιωαννίνων. Στη Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας Ιωαννίνων βρέθηκαν πριν λίγο καιρό τα λείψανα 20 μοναχών και τριών μικρών παιδιών, που μαρτύρησαν από τα στρατεύματα κατοχής στις 25 Απριλίου του 1941, με τη συνδρομή των Μουσουλμάνων Τσάμηδων. Πώς ανακαλύφθηκαν; Με την άδεια και τη βοήθεια του Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μαξίμου, ο Ηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης π. Θωμάς Ανδρέου (πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως) έκανε αναστηλωτικές εργασίες, οι οποίες αναμόρφωσαν και αναγέννησαν τον χώρο και τον κατέστησαν λειτουργικό. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, του μοναδικού σ’ ολόκληρη την Ήπειρο, που υπάρχει στη Μονή, γινόταν συντήρηση του δαπέδου. Έκπληκτοι οι εργάτες ανακάλυψαν σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη κάτω από αυτό τα λείψανα. Ένα τραγικό στοιχείο είναι ότι στα μέτωπα των εκτελεσθέντων υπάρχουν οι σφαίρες των κατακτητών, που σημαίνει ότι δολοφονήθηκαν διά τουφεκισμού. Με πρωτοβουλία του π. Θωμά καθαρίστηκαν τα λείψανα και τοποθετήθηκαν εμφανώς στο σημείο που βρέθηκαν, ώστε να είναι ορατά στους επισκέπτες. Μάλιστα οι εκτελεστές, όπως σημειώνει ο π. Θωμάς, έγραψαν τα ονόματά τους πάνω στις τοιχογραφίες του Πρόναου του καθολικού! Μία επιπλέον απόδειξη των φρικτών εγκλημάτων των εισβολέων και των συνεργατών τους Μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι αμαύρωσαν με τα μελανότερα χρώματα τις σελίδες της ιστορίας, ωστόσο αποτέλεσαν αφορμή να αναδειχθεί για μια ακόμη φορά το μεγαλειώδες φρόνημα των Ελλήνων. Οι Τουρκαλβανοί πυρπολούσαν χωριά, έσφαζαν αδιακρίτως και βίαζαν γυναίκες και μικρά κορίτσια. Oι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας πολλές φορές εκείνα τα χρόνια οργανωμένα απέκρουσαν την ειλικρινή προσπάθεια του Χριστιανικού πληθυσμού για γλωσσική, κοινωνική και πολιτισμική ένταξη τους. Αποτελούσαν μειοψηφία του συνολικού πληθυσμού του νομού. Αυτό δεν τους εμπόδισε από τα τέλη του 1940 ως τα μέσα περίπου του 1944, σε συνεργασία με τους κατακτητές, να προβούν σε μια σειρά από εγκλήματα σε βάρος του χριστιανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας, με σκοπό την προσάρτησή της στην Αλβανία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια εθνοκάθαρση, που, ευτυχώς, δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Ήδη από τον Ιούλιο του 1941 στην Ηγουμενίτσα, την Παραμυθιά και τους Φιλιάτες, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες ζητούσαν από τους Xριστιανούς της Θεσπρωτίας να τους δίνουν το 1/3 της παραγωγής τους, κάτι για το οποίο υπήρξε έντονη αντίδραση και αυτή η προσπάθεια απέτυχε, ενώ στην περιοχή του Μαργαριτίου καρποφόρησε. Από επίσημες εκθέσεις προκύπτει ότι το 1941 δολοφονήθηκαν από τους Τσάμηδες στη Θεσπρωτία 283 Έλληνες Χριστιανοί. Το 1942 δολοφονήθηκαν 438 Χριστιανοί, ανάμεσά τους και ο αναπληρωτής Νομάρχης Γεώργιος Βασιλάκος, επτά χωριά λεηλατήθηκαν και στη συνέχεια πυρπολήθηκαν. Το 1943 σημαδεύτηκε από τα εγκλήματα στην περιοχή του Φαναρίου και τη δολοφονία 49 προκρίτων της Παραμυθιάς. Κατά τις επιχειρήσεις του Φεβρουαρίου 1944, 25.000 σπίτια πυρπολήθηκαν και 100.000 πολίτες έμειναν άστεγοι. Μια αποκαλυπτική έκθεση, που περιγράφει με λεπτομέρειες τα απάνθρωπα εγκλήματα των Τσάμηδων στη Θεσπρωτία κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή, συνέταξε το 1948 ο τότε διοικητής του Κέντρου Αλλοδαπών Ηπείρου, μοίραρχος Ε. Ζάκκας. Είχε προηγηθεί αναφορά του διοικητή Χωροφυλακής Μαργαριτίου, στις 5 Οκτωβρίου 1945, προς τη Γενική Διοίκηση Ηπείρου. Στην έκθεση του Διοικητή του Κέντρου Αλλοδαπών Ηπείρου υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία, δραματικά, που αποκαλύπτουν το μέγεθος της Γενοκτονίας που συντελέστηκε στη Θεσπρωτία από τους Τσάμηδες στα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής. Ενδεικτικά αναφέρεται, μεταξύ άλλων, με συγκλονιστικό τρόπο σ’ αυτή: «Την πρωίαν της 10ης Αυγούστου 1943, τμήματα του Γερμανικού στρατού πλήρως εξοπλισμένα, ακόμη και διά πυροβόλων και ακολουθούμενα υπό Τουρκαλβανικών εκ Τσάμηδων της Θεσπρωτίας συγκεκριμένων τμημάτων, ομοίως επίσης εξοπλισμένων και επικεφαλής εχόντων τον Νουρί Μπέη Ντίνο, τον αδελφόν αυτού Μπαζάρ Μπέη Ντίνο και τον ανεψιόν τούτων Ρετζέπ Ντίνο, εξορμώσιν ακάθεκτα κατά του Φαναρίου και κατακλύζουσι την περιοχήν αυτού. Άμα τη εισόδω των τμημάτων τούτων εις την περιοχήν του Φαναρίου, οι Τουρκαλβανοί επεδόθησαν το πρώτον εις την διαρπαγήν και λεηλασίαν των οικιών και των καταστημάτων. Απειράριθμα υποζύγια μεταφερθέντα υπ’ αυτών εκεί διά τον σκοπόν τούτον καθώς και άλλα διαρπαγέντα εκεί υπ’ αυτών ανήκοντα δε εις τους Φαναριώτας, υπερεφορτώθησαν δι’ οικιακών σκευών, ειδών ρουχισμού και κλινοστρωμής, τροφίμων, δημητριακών καρπών και άλλων παντοειδών αντικειμένων, τα οποία διά του τρόπου τούτου μετεφέρθησαν εις τα χωρία και τας οικίας των αρπαγέων. Ακολούθως οι ίδιοι επεδόθησαν εις την πυρπόλησιν των κενών πλέον οικιών των κατοίκων. Όσοι εκ των κατοίκων ηδυνήθησαν να διαφύγωσιν την εξολοθρευτικήν ταύτην λαίλαπα αναμέσον των πυρών και των κινδύνων προσέφυγον εις Πρέβεζαν και Πάργαν. Οι λοιποί περιέπεσαν εις τας εγκληματικάς αιμοσταγείς χείρας των Τουρκαλβανών και των Γερμανών και βασανισθέντες πολυειδώς και ποικιλοτρόπως κατά τρόπον πάντοτε άγριον και απάνθρωπον, ανώτερον πάσης περιγραφής, εύρον εν τέλει, σκληρόν θάνατον… Χειρότεροι από τους Ναζί «Οι Τουρκαλβανοί (Τσάμηδες) υπερβάλλοντες εις εγκληματικότητα και τους Γερμανούς, υπήρξαν σκληρότεροι και θηριωδέστεροι και των πλέον αγρίων θηρίων, μη φεισθέντες ουδ’ αυτών των γερόντων και των νηπίων. Εβίασαν κτηνωδώς υπάνδρους γυναίκας και κορασίδας μικροτάτης ηλικίας. Καθ’ όλην την διάρκειαν του μελανού εκείνου μηνός Αυγούστου του έτους 1943 το τοπίον εκείνο περιεβάλλετο από τους καπνούς των καιομένων οικιών του Φαναρίου, θρήνος δε και οδυρμός ηκούετο και μετέπειτα ακόμη των επιζησάντων του ολέθρου. Αλλά, το κακόν και η μήνις των Τουρκαλβανών κατά των Χριστιανών της περιοχής ταύτης δεν σταμάτησε τουλάχιστον με το πέρας της Γερμανοαλβανικής επιδρομής ταύτης. Και μετέπειτα οι Τουρκαλβανοί κατά συχνάς περιόδους μέχρι τέλους του μηνός Οκτωβρίου 1943 εφορμούσαν κατά του Φαναρίου και διέπραττον ποικίλα ανοσιουργήματα, εις τα οποία τους υπεκίνει η εγκληματική ψυχοσύνθεσίς των και η εις τους εγκληματικούς των εγκεφάλους εγκλωβισμένη νοσηρά ιδέα της “Μεγάλης Αλβανίας”. Από το 1945 ως και το 1947, καταδικάστηκαν ερήμην 1.701 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες. Οι 911 (ποσοστό 53,6%) σε θάνατο, 489 (ποσοστό 28,7%) σε ισόβια και 301 (ποσοστό 17,7%) σε φυλάκιση. Η ακίνητη περιουσία τους απαλλοτριώθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο. Η αγροτική τους περιουσία παραχωρήθηκε σε ακτήμονες, ενώ η αστική τους εκποιήθηκε απευθείας ή με δημοπρασίες σε αστέγους». Διαστρέβλωση της ιστορίας. Απέναντι στον Αλβανικό αλυτρωτισμό που αλλοιώνοντας και διαστρεβλώνοντας και αγνοώντας την αμείλικτη ιστορική πραγματικότητα μιλάει για «την πατρίδα της Τσαμουριάς»(!) και «περί γενοκτονίας των Τσάμηδων από τους Έλληνες»(!) Είναι ανάγκη να τονισθεί η λανθάνουσα κατάσταση των παράλογων και ακραίων διεκδικήσεων, όταν μάλιστα η αλήθεια είναι τόσο αποκαλυπτική. Και να αναδειχθεί ότι μακριά από τις σκιές του παρελθόντος, χωρίς να εγείρονται αστήρικτες απαιτήσεις σ’ ένα ανύπαρκτο ζήτημα, όπως είναι το «Τσάμικο», μπορούν οι δύο λαοί, ο Αλβανικός και ο Ελληνικός, που έχουν πολλά κοινά και ενωτικά στοιχεία, να καλλιεργήσουν και να αναπτύξουν κλίμα εποικοδομητικής συνεργασίας, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες, με τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας, που θα διασφαλίσει και την Ευρωπαϊκή πορεία της γειτονικής χώρας." ΠΗΓΗ

Πώς μυρόβλυσε η εικόνα της αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη!

Υπήρχε ένας ζωγράφος που ονομαζόταν Ιωάννης ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ενόσω ζούσε την αγία Θεοδώρα την εν Θεσσαλονίκη, ούτε είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι στο οποίο έζησε. Ένα βράδυ, λοιπόν, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στον τάφο της και είδε την καντήλα που ήταν κρεμασμένη και ανέβλυζε λάδι κάτω από την οποίαν υπήρχε ένα πήλινο δοχείο που δεχόταν το λάδι το οποίο έπεφτε, όπως πράγματι συνέβαινε. Το πρωί ενώ περπατούσε στην αγορά της Θεσσαλονίκης τον πήρε ένας γνωστός του και τον πήγε στο μοναστήρι για να αναστηλώσει την εικόνα του αγίου Στεφάνου, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη η Μονή. Όταν μπήκαν μέσα αναγνώρισε το μέρος το οποίο είχε δει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του και λέει στον φίλο του: – Εδώ ήμουν χθες το βράδυ, και διηγήθηκε στον φίλο του όσα είδε. Τις επόμενες τρεις νύχτες έβλεπε στον ύπνο του πως ζωγράφιζε την αγία Θεοδώρα. Από αυτό πείστηκε πως έπρεπε να την ζωγραφίσει. Γι’ αυτόν και όταν σηκώθηκε την ζωγράφισε μετά «πόθου, πόνου και ευλαβείας, χωρίς να ρωτήσει κάποιον πώς ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, η φυσιογνωμία της και η στάση του σώματός της». Παραδόξως, όμως, διά θείας βοηθείας και της πρεσβείας της αγίας πέτυχε τόσο πολύ την μορφή της, ώστε της έμοιαζε τόσο πολύ, όταν αυτή ήταν στο άνθος της εφηβικής της ηλικίας. Διότι, ίσως να ήταν θέλημα Θεού να φαίνεται πόσο ωραία ήταν, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχή. Μετά από καιρό και αφού η εικόνα της αγίας είχε παραχωρηθεί στο μοναστήρι, άρχισε να ρέει και από την εικόνα «έλαιον μυρίπνοον και ευωδέστατον», δηλαδή μύρο, το οποίο έβγαινε περισσότερο από την αγία της δεξιάν χείρα και έπλενε όλο το κάτω μέρος της εικόνας. Όταν ακούστηκε αυτό, έτρεχαν όλοι στο Μοναστήρι φέρνοντας με πολλή πίστη μαζί τους και αρρώστους οι οποίοι όλοι θεραπεύονταν και κανείς δεν έφευγε περίλυπος. Ανάμεσα σ’ αυτούς και δαιμονισμένους, παράλυτους, λεπρούς και αρρώστους από πάσα αθεράπευτη ασθένεια πάσχοντες. Όλοι οι άρρωστοι που έφταναν εκεί με μεγάλη πίστη, μόλις πλησίαζαν και αλείφονταν με το μύρο της αγίας εικόνας, θεραπεύονταν αμέσως και επέστρεφαν στα σπίτια τους χαρούμενοι, δοξάζοντες τον Χριστό ο οποίος κάνει με αυτούς που τον αγαπούν και τον λατρεύουν μεγάλα και εξαίσια θαύματα. Διασκευή από τον Μέγα Συναξαριστή της Εκκλησίας, μήνας Αύγουστος, τόμος 8ος.

Ελπίζω και πιστεύω ότι ο Θεός θα μας διαφυλάξει από τα νύχια των δαιμόνων!

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία καθώς και η ωμή επιβολή της ομοφυλοφιλίας ως ισότιμη με την ετεροφυλία και εξίσου φυσιολογική με αυτήν έχουν ως σκοπό τα κάτωθι: 1) Να διαλυθεί η έννοια και η αξία της οικογένειας. Οικογένεια υπάρχει κ δημιουργείται μόνο από έναν άνδρα και μία γυναίκα που ενώνονται με το μυστήριο του γάμου. Ζωή προκύπτει μόνο από την ετεροφυλη σχέση! Σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει οικογένεια με δυο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες ή γονείς Α΄ και Β΄. 2) Να χαθεί η παιδική αγνότητα!! Σκοπός τους είναι στην πιο αγνή και ανέμελη φάση της ζωής των παιδιών να μαγαρίσουν την παιδική ψυχή διδάσκοντας έννοιες και δείχνοντας εικόνες που θα τα σοκάρουν και θα διαλύσουν τον εύθραυστο ψυχικό τους κόσμο! Έννοιες όπως σεξ, στύση, ομοφυλοφιλία, ετεροφυλία, αυνανισμός, έλξη και ο,τι άλλο, δεν έχουν καμία θέση στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα προνηπίων, νηπίων και δημοτικού... Μην σας ξενίζουν αυτά που γράφω, προετοιμάζουν εμετικά βιβλία κ ύλη για το νηπιαγωγείο κ το δημοτικό! 3) Η νομιμοποίηση της παιδοφιλίας. Είναι η απότερη εξέλιξη της ομοφυλοφιλίας. Η διαστροφή δεν έχει όρια και οι δαίμονες δεν ικανοποιούνται μέχρι να διαλύσουν τον άνθρωπο! Αν θέλουμε αγαπητοί μου να σωθεί η Ελλάδα πρέπει να διαφυλάξουμε τα παιδιά μας απο την δαιμονική ενέργεια! Αλλιώς αυτές οι γενιές όταν ενηλικιωθούν θα φέρουν τις μεγαλύτερες συμφορές στον τόπο μας! Προσωπικά ελπίζω στο Θεό ότι είναι παρών! Αυτός κρατά το τιμόνι της Εκκλησίας και της ιστορίας του κόσμου!Δεν θα αφήσει η Υπεραγία Θεοτόκος! Ελπίζω και πιστεύω ότι ο Θεός θα μας διαφυλάξει από τα νύχια των δαιμόνων! Πρέπει να σταθούμε όλοι στο ύψος των φοβερών περιστάσεων που διάγουμε... Έρχονται όμως συμφορές, μεγάλες συμφορές! Πρέπει να προετοιμαζόμαστε... Τέτοια αποστασία εξοστρακίζει και εκδιώκει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και αφήνει τον χώρο ελεύθερο στους δαίμονες. Και όπου υπερισχύουν οι δαίμονες επικρατεί Κόλαση! Φίλοι γονείς κρατήστε γερά! Ας μάθουμε στα παιδιά μας να προσεύχονται, να νηστεύουν, να κοινωνούν, να εξομολογούνται και να στηρίζουν τις ελπίδες τους στον Τριαδικό Θεό! Και με τη Χάρη των Αγίων και την προστασία των Αγγέλων να διαφυλάξουμε τις ψυχές μας από την αμαρτία και εντέλει το Θάνατο! Γ. Κουτρίκης

Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...

Δεκαπέντε ημέρες σαν σκαλοπάτια να έρθω να παρακαλέσω τη μητέρα του Θεού και δική μου. Παρακαλούμε την Παναγία διότι την έχουμε ανάγκη. Χωρίς εκείνη δεν μπορούμε, είμαστε ορφανοί και απροστάτευτοι. Η μόνη που μπορεί να παρακαλέσει τον Υιό της για τη δική μας σωτηρία. Η μόνη που ως στοργική μητέρα αγκαλιάζει και θεραπεύει κάθε ανθρώπινο πόνο. Παρακαλάμε για μετάνοια ….. όχι αποκλειστικά για υγεία και χρόνια ζωής , ούτε για υλικά αγαθά, ούτε κάτι άλλο. Θέλουμε σωτηρία και αυτό θα γίνει μόνο από τον δρόμο της μετάνοιας. Το πώς θα γίνει θα το κρίνει ο Κύριος, με υγεία, δοκιμασία, πόνο, σταυρό, ευλογία… Ό,τι θέλει αρκεί να σωθούμε… Χρειαζόμαστε την Παναγία για να γίνει η αδυναμία μας δύναμη, για να γίνει το δάκρυ χαμόγελο. Για να γίνει η πτώση Ανάσταση. Πάμε στον Ναό αυτές τις μέρες για να τη συναντήσουμε και να πέσουμε στην αγκαλιά της. Να κλάψουμε, να ουρλιάξουμε, να της πούμε τα πάντα. Να της δώσουμε την πληγωμένη μας καρδιά που την έχουμε πληγώσει με την αμαρτία μας και αυτή ως μητέρα θα μας βοηθήσει. Πάμε στον Ναό για να φωνάξουμε : “Μάνα πονάω , πονάει το παιδί σου , θέλω βοήθεια σε χρειάζομαι”... Πολλοί θα πούνε : «Άσε μας βρε πάτερ μου, εδώ έχουμε καύσωνες, κορονοϊούς κι εσείς μας λέτε για νηστείες;». Ο καθένας ας κάνει αυτό που μπορεί, αυτό που αντέχει, αυτό που νιώθει. Αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια αγώνα και ετοιμασίας για την εορτή της Παναγίας. Ακόμα και εκεί στις διακοπές μας ας προσπαθήσουμε να πάμε σε μια παράκληση και να σταθούμε ενώπιον της με καρδιά και με αγάπη προς το πρόσωπο της. Συνήθως το όνομα της Παναγίας μας πολλοί το αναφέρουν δυστυχώς είτε για να ορκιστούν ή να βρίσουν ή απλά για να οριοθετήσουν την καλοκαιρινή άδειά τους. Ας χρησιμοποιήσουμε το Άγιο όνομα της για προσευχή και παράκληση. Είναι η μητέρα του Θεού και η δική μας μητέρα. Να μην ξεχάσουμε και αυτές τις μέρες τον πνευματικό μας ,να πάμε να αφήσουμε στο ευλογημένο πετραχήλι τα λάθη, τα πάθη, την μετάνοια μας ώστε όταν πάμε να κοινωνήσουμε έκτος από το στόμα να έχουμε ανοίξει και την καρδιά μας. Η Παναγία είναι το χρώμα του Ουρανού και του κόσμου...Μέσα από τη σχέση μαζί της νιώθουμε περισσότερο παιδιά και αυτό μας βοηθάει πολύ στην πνευματική μας ζωή… Αυτό το όμορφο ένστικτο, όπως όταν ήμασταν παιδιά ...Όταν πέφταμε η πρώτη λέξη ήταν και το καλύτερο κάλεσμα…. “Μαμά!!!” Τι όμορφος ψαλμός...Σαν ακτίνα του ήλιου στα σκοτεινά δωμάτια της καρδιάς μας. «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξει τας πράξεις ενώπιόν των Αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχοι». Καλή Παναγιά σε όλους! π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ' όσους συμφιλιώνονται με το Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα. Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει. Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας. Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. Αν νικηθείς - ο μη γένοιτο - τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται. «Ειρήνην διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. 12,14). Η ειρήνη και ο αγιασμός είναι δύο αναγκαίες προϋποθέσεις για εκείνον που ζητάει με πόθο να δει το πρόσωπο του Θεού. Η ειρήνη είναι το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται ο αγιασμός. Ο αγιασμός δεν παραμένει σε ταραγμένη και οργισμένη καρδιά. Η οργή όταν χρονίζει στην ψυχή μας, δημιουργεί την έχθρα και το μίσος κατά του πλησίον. Γι' αυτό επιβάλλεται η γρήγορη συμφιλίωση με τον αδελφό μας, ώστε να μη στερηθούμε τη χάρη του Θεού που αγιάζει την καρδιά μας. Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι γεμάτος με αγιασμό γιατί ο ίδιος ο Θεός κατοικεί μέσα του.