Η εν Χριστώ σαλή και ο Άγιος Παΐσιος. Το άκτιστο φως

Ένα απόγευμα, μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ό μικρός Ηλίας, εγγονός τού π. Παναγιώτη, που είχε έρθει να μείνει λίγες μέρες κοντά του από τά Γιάννενα, είδε κάτι πού τον εντυπωσίασε. Ένα έντονο πορτοκαλοκίτρινο φώς άρχισε σιγά σιγά να κατεβαίνει από την κορυφή τού βουνού προς το δάσος και προσγειώθηκε στο σημείο πού βρισκόταν το καλύβι της ασκήτριας. Το παιδί βρισκόταν στην πλατεία τού χωρίου, έξω από την εκκλησιά της Παναγιάς, και έπαιζε με τούς φίλους του. Ήταν Ιούλιος και το χωριό έσφυζε από ζωή. Το απρόσμενο φαινόμενο το είδαν και τά άλλα παιδιά πού βρίσκονταν στο ίδιο σημείο. Το παράξενο είναι πώς το είδαν μόνο παιδιά!! Ήταν σαν να πήρε φωτιά όλος ό τόπος και τά παιδιά τρομαγμένα άρχισαν να φωνάζουν και ό Ηλίας να κλαίει… Ό παπάς τού χωριού άκουσε τις φωνές τους και βγήκε από την εκκλησία για να δει τί συμβαίνει. Όταν τού εξήγησαν τί είδαν, κατάλαβε τί είχε συμβεί, έκανε το σταυρό του και ηρέμησε τά παιδιά και τούς γονείς τους… -Δόξα τω Θεώ, Δόξα τω Θεώ… ψέλλιζε. «Όποιος ενωθεί με τη φωτιά φωτιά θα γίνει. Όποιος ενωθεί με τον Χριστό Χριστός θα γίνει». «… Ότι παρά σοι πηγή ζωής, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως» (Ψαλμ. λστ’ 10). Όταν συνέβη το ξαφνικό φαινόμενο, ή Μαρία γονατιστή προσευχόταν μέσα στην καλύβα της, με τά σκελετωμένα χέρια της σηκωμένα στον ουρανό! Προσευχόταν για τά παιδιά όλης της οικουμένης. Όλα τά θεωρούσε δικά της παιδιά. Δόξα τω Θειο. Πόσο σχετικά είναι όλα στη ζωή μας! Πόσο λίγα ξέρουμε! Πόσο λίγο βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε! Ώσπου έρχεται μια ώρα, μια στιγμή πού γίνεται Φώς και μάς αποκαλύπτεται ή μηδαμινότητα και ή γύμνια μας. Οι άνθρωποι δεν μπορούμε να αντιληφτούμε πώς ή διά Χριστόν σαλότητα είναι αγιότητα. Δεν μπορούμε να δούμε το κρυμμένο θεϊκό άκτιστο φώς. Ό δρόμος τού Χριστού δεν έχει επιστροφή. Άμα τον παίρνουμε, να μην κοιτάμε πίσω, να μην πισωγυρναμε… Ό αναγεννημένος άνθρωπος, αυτός πού ξέρει τη στιγμή πού μπήκε μέσα του ό Χριστός, εκείνος είδε το σύμπαν όλο να αλλάζει. Δεν βλέπει πια τον παλιό του άνθρωπο σαν ζωντανό. Τον βλέπει σαν νεκρό. Στην πνευματική ζωή, οι αρετές δεν αποτελούν κατάκτηση ή επίτευγμα αλλά δώρο τού Θεού και καρπό τού Αγίου Πνεύματος. Σε μάς ανήκει ή συναίνεση και ή εμπιστοσύνη στη Χάρη Του.

Ἅγιος Παΐσιος: Γιατί, νομίζετε, οἱ Ἀπόστολοι δέν μπόρεσαν νά βγάλουν τό δαιμόνιο ἀπό τό δαιμονισμένο παιδί..;

- Γέροντα, δὲν ἔχω καθόλου κουράγιο. - Ζηλεύεις, γι΄ αὐτὸ δὲν ἔχεις κουράγιο. Ὅταν ζηλεύη κανείς, στενοχωριέται, δὲν μπορεῖ νὰ φάη, ὁπότε ἀδυνατίζει καὶ χάνει τὸ κουράγιο του· καὶ οἱ ἄλλοι μπορεῖ νὰ νομίζουν πὼς εἶναι μεγάλος ἀσκητής! - Γέροντα, αἰσθάνομαι πολὺ φτωχὴ πνευματικὰ καὶ ἀδύναμη. - Ἐσὺ ἔχεις πολλὲς δυνάμεις, ἀλλὰ τὶς χαραμίζεις μὲ τὴ χαζὴ ζήλεια καὶ ἐνῶ εἶσαι ἕνα ἀρχοντόπουλο, βασανίζεσαι σὰν κακόμοιρο γυφτάκι. Θὰ εἶχες προχωρήσει πολὺ στὴν πνευματικὴ ζωή, ἂν δὲν σκάλωνες στὴν ζήλεια. Πρόσεξε, γιατί ἡ ζήλεια σοῦ ρουφάει ὅλες τὶς ψυχικὲς καὶ σωματικές σου δυνάμεις, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ τὶς προσφέρεις θυσία στὸν Θεό. Ἐὰν... ἒδιωχνες τὴν ζήλεια, καὶ ἡ προσευχή σου θὰ εἶχε δύναμη. Μὲ τὴν ζήλεια ἀποδυναμώνεται κανεὶς πνευματικά. Γιατί, νομίζετε, οἱ Ἀπόστολοι δὲν μπόρεσαν νὰ βγάλουν τὸ δαιμόνιο ἀπὸ τὸ δαιμονισμένο παιδί, ἐνῶ εἶχαν λάβει αὐτὴν τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ εἶχαν βγάλει ἄλλα δαιμόνια; Ἐπειδὴ ζήλεψαν, ποὺ ὁ Χριστὸς πῆρε στὴν Μεταμόρφωση μόνον τοὺς τρεῖς Μαθητές, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ πάρει ὅλους τούς Μαθητές, ἀλλὰ δὲν ἦταν ὅλοι σὲ κατάσταση νὰ χωρέσουν αὐτὸ τὸ μυστήριο, γι΄ αὐτὸ πῆρε αὐτοὺς ποὺ μποροῦσαν νὰ τὸ χωρέσουν. Λέτε νὰ μὴν ἀγαποῦσε τοὺς ἄλλους Μαθητές; Ἢ μήπως ἀγαποῦσε τὸν Ἰωάννη περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ὄχι, ἀλλὰ ὁ Ἰωάννης ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους Μαθητὲς τὸν Χριστὸ καὶ γι΄ αὐτὸ καταλάβαινε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καλύτερα. Εἶχε πολλὴ χωρητικότητα· ἡ μπαταρία του ἦταν μεγάλη. Βλέπετε πῶς ἡ ζήλεια ἀπομάκρυνε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ γιατρέψουν τὸ δαιμονισμένο παιδάκι; Γι΄ αὐτὸ ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ΄ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»! Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Πάθη καὶ ἀρετὲς» Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Ε΄, ἔκδοση Ἱ. Ἠσυχαστηρίου «Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου»

«ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ» Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης

Ο όσιος Ιωάννης (1913–1960), που στο άγιο Βάπτισμα είχε λάβει το όνομα Ηλίας, από πολύ νωρίς έμεινε ορφανός και τον μεγάλωσε η γιαγιά του, που για να τον μεγαλώσει εγκατέλειψε την πρόθεσή της να γίνει μοναχή. Όταν αυτή εκοιμήθη, ανέλαβε τον Ηλία ο θείος του που είχε πολυμελή οικογένεια μέσα στην οποία το πονεμένο παιδί δοκίμασε τη μιζέρια και την κακομεταχείριση. Ανήμερα του Πάσχα, κάποτε που οι χωριανοί πήγαν σύμφωνα με το έθιμο στο κοιμητήριο για να τιμήσουν τους νεκρούς τους, εκεί που ο Ηλίας έκλαιγε απαρηγόρητα δίπλα στο φρέσκο ακόμη μνήμα της γιαγιάς του άκουσε αίφνης μια φωνή ανάμεσα στους ήχους της καμπάνας να του λέει: «Μη κλαις! Είμαι μαζί σου! Χριστός ανέστη!». Το παιδί τρομαγμένο, ψάχνοντας να δει από πού είχε έρθει η φωνή αυτή, είδε να βγαίνει από το ιερό βήμα της εκκλησίας ο αναστημένος Χριστός που του χαμογελούσε. Έγινε μοναχός αρχικά στην περίφημη Μονή Νεάμτς. Το 1953, μετά από πολλές περιπέτειες, μπόρεσε επιτέλους να αποσυρθεί στην έρημο κοντά στη Μονή του Χοζεβά και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά 50 μέτρα πάνω από το φαράγγι στο οποίο, κατά την παράδοση είχε προσευχηθεί η αγία Άννα, η μητέρα της Παναγίας. Προσκαρτερώντας για επτά χρόνια στην αδιάλειπτη προσευχή, την οποία διάνθιζε με τη μελέτη των αγίων Πατέρων και με τη σύνθεση πνευματικών ποιημάτων, υπέμεινε με καρτερία τη ζέστη και το ψύχος, τις κάθε είδους στερήσεις, τον πόλεμο των δαιμόνων και τις επιθέσεις των Αράβων που ήθελαν να τον βγάλουν από τον τόπο του. Μιλώντας για τη σύνθεση των ποιημάτων (εδώ) του έγραφε σε μια επιστολή: «Οι λέξεις αναβλύζουν από την καρδιά μου όμοιες με τις σπίθες μιας στουρναρόπετρας, τούτο όμως δεν συμβαίνει παρά μόνο όταν ο πυρόλιθος της καρδιάς πλήττεται από τον πόνο ή τη χαρά, τη θλίψη για τα σφάλματα ή την ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό. Όταν γράφω μια γραμμή που συγκινεί, νιώθω έναν πόνο στην καρδιά, σάμπως οι στίχοι να ήταν ψιχία ξεριζωμένα από την καρδιά μου· γι’ αυτό το λόγο ρέουν μαζί με δάκρυα». Κατέβαινε στο μοναστήρι μονάχα για τις μεγάλες εορτές και δεχόταν μόνο τον μαθητή του στη σπηλιά, που ήταν απρόσιτη όταν ανέβαζε την πρόχειρη σκάλα. Μετά από μια ουράνια οπτασία παρέδωσε τη ψυχή του στον Θεό ευλογώντας τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, στις 5 Αυγούστου του 1960. Κατά τη νεκρώσιμη Ακολουθία αγριοπούλια εισέβαλαν αίφνης μέσα στο ασκηταριό του και κάθισαν στο σκήνωμα του Οσίου, για να ενώσουν τους λυπητερούς κρωγμούς τους με τους επικήδειους ύμνους των μοναχών. Είκοσι χρόνια αργότερα, προσκυνητές που είχαν τη σφοδρή επιθυμία να επισκεφθούν το σπήλαιο του Οσίου Ιωάννου, επειδή παλαιότερα είχαν εξομολογηθεί σ’ αυτόν, άνοιξαν ευλαβικά τον τάφο του και ο Όσιος βρέθηκε μπροστά στα μάτια τους παντελώς άφθορος, αναδίδοντας μια λεπτή ευωδία στον τόπο. Το σκήνωμα μεταφέρθηκε στη Μονή Χοζεβά, ενώ η επίσημη κατάταξή του στο αγιολόγιο έγινε από τη Ρουμανική Εκκλησία το 1992. π. Δαμιανός

Στο φως ένα ακόμη φρικτό έγκλημα των Τσάμηδων σε βάρος αμάχων Ηπειρωτών

Τολμά ακόμη ο Πρόεδρος της γειτονικής Αλβανίας να μιλά για Γενοκτονία των Τσάμηδων και να αφαιρεί Δημοκρατικά Δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας!!! Στο φως ένα ακόμη φρικτό έγκλημα των Τσάμηδων σε βάρος αμάχων Ηπειρωτών. Του π. Ηλία Μάκου στη εφημερίδα POLITICAL. "Είναι γνωστή η εγκληματική δραστηριότητα των Μουσουλμάνων Τσάμηδων στη Θεσπρωτία κατά την Κατοχή, όταν συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς και Γερμανούς και προκάλεσαν πολλά δεινά στους κατοίκους. Πρόσφατα όμως αποκαλύφθηκε και η συμμετοχή τους, καθοριστικής σημασίας, σ’ ένα άγνωστο έως σήμερα ομαδικό έγκλημα στην περιοχή των Ιωαννίνων. Στη Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας Ιωαννίνων βρέθηκαν πριν λίγο καιρό τα λείψανα 20 μοναχών και τριών μικρών παιδιών, που μαρτύρησαν από τα στρατεύματα κατοχής στις 25 Απριλίου του 1941, με τη συνδρομή των Μουσουλμάνων Τσάμηδων. Πώς ανακαλύφθηκαν; Με την άδεια και τη βοήθεια του Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μαξίμου, ο Ηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης π. Θωμάς Ανδρέου (πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως) έκανε αναστηλωτικές εργασίες, οι οποίες αναμόρφωσαν και αναγέννησαν τον χώρο και τον κατέστησαν λειτουργικό. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, του μοναδικού σ’ ολόκληρη την Ήπειρο, που υπάρχει στη Μονή, γινόταν συντήρηση του δαπέδου. Έκπληκτοι οι εργάτες ανακάλυψαν σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη κάτω από αυτό τα λείψανα. Ένα τραγικό στοιχείο είναι ότι στα μέτωπα των εκτελεσθέντων υπάρχουν οι σφαίρες των κατακτητών, που σημαίνει ότι δολοφονήθηκαν διά τουφεκισμού. Με πρωτοβουλία του π. Θωμά καθαρίστηκαν τα λείψανα και τοποθετήθηκαν εμφανώς στο σημείο που βρέθηκαν, ώστε να είναι ορατά στους επισκέπτες. Μάλιστα οι εκτελεστές, όπως σημειώνει ο π. Θωμάς, έγραψαν τα ονόματά τους πάνω στις τοιχογραφίες του Πρόναου του καθολικού! Μία επιπλέον απόδειξη των φρικτών εγκλημάτων των εισβολέων και των συνεργατών τους Μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι αμαύρωσαν με τα μελανότερα χρώματα τις σελίδες της ιστορίας, ωστόσο αποτέλεσαν αφορμή να αναδειχθεί για μια ακόμη φορά το μεγαλειώδες φρόνημα των Ελλήνων. Οι Τουρκαλβανοί πυρπολούσαν χωριά, έσφαζαν αδιακρίτως και βίαζαν γυναίκες και μικρά κορίτσια. Oι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας πολλές φορές εκείνα τα χρόνια οργανωμένα απέκρουσαν την ειλικρινή προσπάθεια του Χριστιανικού πληθυσμού για γλωσσική, κοινωνική και πολιτισμική ένταξη τους. Αποτελούσαν μειοψηφία του συνολικού πληθυσμού του νομού. Αυτό δεν τους εμπόδισε από τα τέλη του 1940 ως τα μέσα περίπου του 1944, σε συνεργασία με τους κατακτητές, να προβούν σε μια σειρά από εγκλήματα σε βάρος του χριστιανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας, με σκοπό την προσάρτησή της στην Αλβανία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια εθνοκάθαρση, που, ευτυχώς, δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Ήδη από τον Ιούλιο του 1941 στην Ηγουμενίτσα, την Παραμυθιά και τους Φιλιάτες, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες ζητούσαν από τους Xριστιανούς της Θεσπρωτίας να τους δίνουν το 1/3 της παραγωγής τους, κάτι για το οποίο υπήρξε έντονη αντίδραση και αυτή η προσπάθεια απέτυχε, ενώ στην περιοχή του Μαργαριτίου καρποφόρησε. Από επίσημες εκθέσεις προκύπτει ότι το 1941 δολοφονήθηκαν από τους Τσάμηδες στη Θεσπρωτία 283 Έλληνες Χριστιανοί. Το 1942 δολοφονήθηκαν 438 Χριστιανοί, ανάμεσά τους και ο αναπληρωτής Νομάρχης Γεώργιος Βασιλάκος, επτά χωριά λεηλατήθηκαν και στη συνέχεια πυρπολήθηκαν. Το 1943 σημαδεύτηκε από τα εγκλήματα στην περιοχή του Φαναρίου και τη δολοφονία 49 προκρίτων της Παραμυθιάς. Κατά τις επιχειρήσεις του Φεβρουαρίου 1944, 25.000 σπίτια πυρπολήθηκαν και 100.000 πολίτες έμειναν άστεγοι. Μια αποκαλυπτική έκθεση, που περιγράφει με λεπτομέρειες τα απάνθρωπα εγκλήματα των Τσάμηδων στη Θεσπρωτία κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή, συνέταξε το 1948 ο τότε διοικητής του Κέντρου Αλλοδαπών Ηπείρου, μοίραρχος Ε. Ζάκκας. Είχε προηγηθεί αναφορά του διοικητή Χωροφυλακής Μαργαριτίου, στις 5 Οκτωβρίου 1945, προς τη Γενική Διοίκηση Ηπείρου. Στην έκθεση του Διοικητή του Κέντρου Αλλοδαπών Ηπείρου υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία, δραματικά, που αποκαλύπτουν το μέγεθος της Γενοκτονίας που συντελέστηκε στη Θεσπρωτία από τους Τσάμηδες στα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής. Ενδεικτικά αναφέρεται, μεταξύ άλλων, με συγκλονιστικό τρόπο σ’ αυτή: «Την πρωίαν της 10ης Αυγούστου 1943, τμήματα του Γερμανικού στρατού πλήρως εξοπλισμένα, ακόμη και διά πυροβόλων και ακολουθούμενα υπό Τουρκαλβανικών εκ Τσάμηδων της Θεσπρωτίας συγκεκριμένων τμημάτων, ομοίως επίσης εξοπλισμένων και επικεφαλής εχόντων τον Νουρί Μπέη Ντίνο, τον αδελφόν αυτού Μπαζάρ Μπέη Ντίνο και τον ανεψιόν τούτων Ρετζέπ Ντίνο, εξορμώσιν ακάθεκτα κατά του Φαναρίου και κατακλύζουσι την περιοχήν αυτού. Άμα τη εισόδω των τμημάτων τούτων εις την περιοχήν του Φαναρίου, οι Τουρκαλβανοί επεδόθησαν το πρώτον εις την διαρπαγήν και λεηλασίαν των οικιών και των καταστημάτων. Απειράριθμα υποζύγια μεταφερθέντα υπ’ αυτών εκεί διά τον σκοπόν τούτον καθώς και άλλα διαρπαγέντα εκεί υπ’ αυτών ανήκοντα δε εις τους Φαναριώτας, υπερεφορτώθησαν δι’ οικιακών σκευών, ειδών ρουχισμού και κλινοστρωμής, τροφίμων, δημητριακών καρπών και άλλων παντοειδών αντικειμένων, τα οποία διά του τρόπου τούτου μετεφέρθησαν εις τα χωρία και τας οικίας των αρπαγέων. Ακολούθως οι ίδιοι επεδόθησαν εις την πυρπόλησιν των κενών πλέον οικιών των κατοίκων. Όσοι εκ των κατοίκων ηδυνήθησαν να διαφύγωσιν την εξολοθρευτικήν ταύτην λαίλαπα αναμέσον των πυρών και των κινδύνων προσέφυγον εις Πρέβεζαν και Πάργαν. Οι λοιποί περιέπεσαν εις τας εγκληματικάς αιμοσταγείς χείρας των Τουρκαλβανών και των Γερμανών και βασανισθέντες πολυειδώς και ποικιλοτρόπως κατά τρόπον πάντοτε άγριον και απάνθρωπον, ανώτερον πάσης περιγραφής, εύρον εν τέλει, σκληρόν θάνατον… Χειρότεροι από τους Ναζί «Οι Τουρκαλβανοί (Τσάμηδες) υπερβάλλοντες εις εγκληματικότητα και τους Γερμανούς, υπήρξαν σκληρότεροι και θηριωδέστεροι και των πλέον αγρίων θηρίων, μη φεισθέντες ουδ’ αυτών των γερόντων και των νηπίων. Εβίασαν κτηνωδώς υπάνδρους γυναίκας και κορασίδας μικροτάτης ηλικίας. Καθ’ όλην την διάρκειαν του μελανού εκείνου μηνός Αυγούστου του έτους 1943 το τοπίον εκείνο περιεβάλλετο από τους καπνούς των καιομένων οικιών του Φαναρίου, θρήνος δε και οδυρμός ηκούετο και μετέπειτα ακόμη των επιζησάντων του ολέθρου. Αλλά, το κακόν και η μήνις των Τουρκαλβανών κατά των Χριστιανών της περιοχής ταύτης δεν σταμάτησε τουλάχιστον με το πέρας της Γερμανοαλβανικής επιδρομής ταύτης. Και μετέπειτα οι Τουρκαλβανοί κατά συχνάς περιόδους μέχρι τέλους του μηνός Οκτωβρίου 1943 εφορμούσαν κατά του Φαναρίου και διέπραττον ποικίλα ανοσιουργήματα, εις τα οποία τους υπεκίνει η εγκληματική ψυχοσύνθεσίς των και η εις τους εγκληματικούς των εγκεφάλους εγκλωβισμένη νοσηρά ιδέα της “Μεγάλης Αλβανίας”. Από το 1945 ως και το 1947, καταδικάστηκαν ερήμην 1.701 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες. Οι 911 (ποσοστό 53,6%) σε θάνατο, 489 (ποσοστό 28,7%) σε ισόβια και 301 (ποσοστό 17,7%) σε φυλάκιση. Η ακίνητη περιουσία τους απαλλοτριώθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο. Η αγροτική τους περιουσία παραχωρήθηκε σε ακτήμονες, ενώ η αστική τους εκποιήθηκε απευθείας ή με δημοπρασίες σε αστέγους». Διαστρέβλωση της ιστορίας. Απέναντι στον Αλβανικό αλυτρωτισμό που αλλοιώνοντας και διαστρεβλώνοντας και αγνοώντας την αμείλικτη ιστορική πραγματικότητα μιλάει για «την πατρίδα της Τσαμουριάς»(!) και «περί γενοκτονίας των Τσάμηδων από τους Έλληνες»(!) Είναι ανάγκη να τονισθεί η λανθάνουσα κατάσταση των παράλογων και ακραίων διεκδικήσεων, όταν μάλιστα η αλήθεια είναι τόσο αποκαλυπτική. Και να αναδειχθεί ότι μακριά από τις σκιές του παρελθόντος, χωρίς να εγείρονται αστήρικτες απαιτήσεις σ’ ένα ανύπαρκτο ζήτημα, όπως είναι το «Τσάμικο», μπορούν οι δύο λαοί, ο Αλβανικός και ο Ελληνικός, που έχουν πολλά κοινά και ενωτικά στοιχεία, να καλλιεργήσουν και να αναπτύξουν κλίμα εποικοδομητικής συνεργασίας, μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες, με τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας, που θα διασφαλίσει και την Ευρωπαϊκή πορεία της γειτονικής χώρας." ΠΗΓΗ

Πώς μυρόβλυσε η εικόνα της αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη!

Υπήρχε ένας ζωγράφος που ονομαζόταν Ιωάννης ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ενόσω ζούσε την αγία Θεοδώρα την εν Θεσσαλονίκη, ούτε είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι στο οποίο έζησε. Ένα βράδυ, λοιπόν, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στον τάφο της και είδε την καντήλα που ήταν κρεμασμένη και ανέβλυζε λάδι κάτω από την οποίαν υπήρχε ένα πήλινο δοχείο που δεχόταν το λάδι το οποίο έπεφτε, όπως πράγματι συνέβαινε. Το πρωί ενώ περπατούσε στην αγορά της Θεσσαλονίκης τον πήρε ένας γνωστός του και τον πήγε στο μοναστήρι για να αναστηλώσει την εικόνα του αγίου Στεφάνου, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη η Μονή. Όταν μπήκαν μέσα αναγνώρισε το μέρος το οποίο είχε δει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του και λέει στον φίλο του: – Εδώ ήμουν χθες το βράδυ, και διηγήθηκε στον φίλο του όσα είδε. Τις επόμενες τρεις νύχτες έβλεπε στον ύπνο του πως ζωγράφιζε την αγία Θεοδώρα. Από αυτό πείστηκε πως έπρεπε να την ζωγραφίσει. Γι’ αυτόν και όταν σηκώθηκε την ζωγράφισε μετά «πόθου, πόνου και ευλαβείας, χωρίς να ρωτήσει κάποιον πώς ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, η φυσιογνωμία της και η στάση του σώματός της». Παραδόξως, όμως, διά θείας βοηθείας και της πρεσβείας της αγίας πέτυχε τόσο πολύ την μορφή της, ώστε της έμοιαζε τόσο πολύ, όταν αυτή ήταν στο άνθος της εφηβικής της ηλικίας. Διότι, ίσως να ήταν θέλημα Θεού να φαίνεται πόσο ωραία ήταν, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχή. Μετά από καιρό και αφού η εικόνα της αγίας είχε παραχωρηθεί στο μοναστήρι, άρχισε να ρέει και από την εικόνα «έλαιον μυρίπνοον και ευωδέστατον», δηλαδή μύρο, το οποίο έβγαινε περισσότερο από την αγία της δεξιάν χείρα και έπλενε όλο το κάτω μέρος της εικόνας. Όταν ακούστηκε αυτό, έτρεχαν όλοι στο Μοναστήρι φέρνοντας με πολλή πίστη μαζί τους και αρρώστους οι οποίοι όλοι θεραπεύονταν και κανείς δεν έφευγε περίλυπος. Ανάμεσα σ’ αυτούς και δαιμονισμένους, παράλυτους, λεπρούς και αρρώστους από πάσα αθεράπευτη ασθένεια πάσχοντες. Όλοι οι άρρωστοι που έφταναν εκεί με μεγάλη πίστη, μόλις πλησίαζαν και αλείφονταν με το μύρο της αγίας εικόνας, θεραπεύονταν αμέσως και επέστρεφαν στα σπίτια τους χαρούμενοι, δοξάζοντες τον Χριστό ο οποίος κάνει με αυτούς που τον αγαπούν και τον λατρεύουν μεγάλα και εξαίσια θαύματα. Διασκευή από τον Μέγα Συναξαριστή της Εκκλησίας, μήνας Αύγουστος, τόμος 8ος.