Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής...(ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ)

Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής προς ψυχή επίσης υγιή. Η φιλία ως απόρροια υγιούς ψυχής είναι ιερή, αγνή, ακέραιη, πιστή, σταθερή, ειλικρινής, θαρραλέα, αληθινή, αιώνια. Η φιλία είναι αρετή, γιατί θεμελιώνεται στο ήθος και την καλή διαγωγή της υγιούς ψυχής γι’ αυτό και μόνο με την αρετή συνάπτεται και αυτής γίνεται εραστής και αυτήν αγκαλιάζει, μένοντας μαζί της πάντοτε. Η φιλία σαν αρετή, έλκεται από το όμοιο και αναπαύεται με τις συγγενείς αρετές. Είναι σύνδεσμος δύο όμοιων ψυχών. Είναι πάθος συνετής ψυχής και συνδέει τους φίλους με σφοδρή αγάπη. Συνδέει δε με πόθο τους ανθρώπους που έχουν από τη φύση τους την τάση να διασπώνται. Η φιλία έχει σταθερό και ασυμβίβαστο ήθος. Είναι η φιλία ένα είδος ηθικής ευχαρίστησης, που κατευχαριστεί την ψυχή. Η φιλία υπομένει πάντα, συμπάσχουσα και συμπαραστεκόμενη. Ο Αριστοτέλης έχει πει: «Φιλία είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα». Η φιλία είναι πιο δυνατή από τη συγγενική αγάπη, διότι η μεν συγγενική αγάπη είναι έργο ανάγκης, η φιλία όμως βασίζεται στη θέληση. Η φιλία υπαγορεύει ευλάβεια προς τα ιερά των φίλων, αγνότητα στη συμπεριφορά, ακεραιότητα στα ήθη, πίστη στον χαρακτήρα, σταθερότητα στις αποφάσεις, ειλικρίνεια στους λόγους, θάρρος στο να ειπωθούν τα ορθά και ωφέλιμα και στο να λέγεται η αλήθεια. Η φιλία είναι το στήριγμα για την ευτυχία δύο αγαθών ανθρώπων, γιατί μόνο μεταξύ αγαθών ανθρώπων μπορεί να αναπτυχθεί η αληθινή φιλία. Ο Πλάτων λέει: «Φιλία είναι η ομόνοια υπέρ των καλών και δικαίων΄ η θέληση για κοινό τρόπο ζωής, ίδιος τρόπος σκέψης και πράξης, ζωή με αρμονία και καλή διάθεση ώστε να υπάρχει ομόνοια, συνοδοιπορία τόσο στα ευχάριστα, όσο και στα δυσάρεστα». Τρία είναι τα είδη της φιλίας΄ αυτή που βασίζεται στην αρετή, αυτή που θεμελιώνεται στο συμφέρον και αυτή που υπάρχει από συνήθεια. Άριστη όμως είναι η χάριν της αρετής φιλία, γιατί τη στερεώνει η αρετή της αγάπης. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, “ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ. Κείμενα αυτογνωσίας”

«Ήρθης προς φως άδυτον μεταχωρήσασα. Έλιπες δε τοις σε μακαρίζουσιν, αντί του σώματός σου Αγνή, την τιμίαν Ζώνην».

«Ο υιός του μεγάλου Θεοδοσίου Αρκάδιος, αφού πήρε την τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου από τα Ιεροσόλυμα, που φυλασσόταν εκεί μέχρι τότε, μαζί με την τιμία εσθήτα, από κάποια παρθένο γυναίκα, και την έφερε στην Κωνσταντινούπολη, την κατέθεσε σε λαμπρή θήκη, την οποία ονόμασε Αγία Σορό. Πέρασαν από τότε τριακόσια δέκα χρόνια και ο Λέων ο βασιλιάς άνοιξε την Αγία αυτή Σορό, για χάρη της συζύγου του Ζωής, που ενοχλείτο από ακάθαρτο πνεύμα και που είχε γίνει άξια θείας οπτασίας, ότι, αν βάλουν την τιμία Ζώνη πάνω της, θα θεραπευτεί. Βρέθηκε λοιπόν η τιμία Ζώνη να λάμπει, σαν να μόλις είχε υφανθεί, και να έχει σφραγίδα με χρυσή βούλλα και κωδίκελλο (δηλαδή σύντομο υπόμνημα), που έλεγε με λεπτομέρεια τον χρόνο, την ινδικτιώνα και την ημέρα, κατά την οποία προσκομίσθηκε η αγία Ζώνη στην Κωνσταντινούπολη, και πώς τοποθετήθηκε μέσα στη θήκη από τα χέρια του βασιλιά, η οποία σφραγίστηκε από αυτόν. Αυτήν (την τιμία Ζώνη) τότε ο βασιλιάς Λέων την ασπάστηκε και διά της χειρός του Πατριάρχη εκείνης της εποχής, την άπλωσε πάνω από τη βασίλισσα, οπότε και η Αγία Ζώνη την ελευθέρωσε από το νόσημά της. Τότε όλοι, αφού δόξασαν τον Σωτήρα Χριστό και απέδωσαν ευχαριστήριους ύμνους στην Πάναγνο Μητέρα Του, κατέθεσαν την αγία Ζώνη στην Αγία Σορό, στην οποία και προϋπήρχε». Ο μήνας Αύγουστος είναι πράγματι ο μήνας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όχι μόνον γιατί καταυγάζεται από την ένδοξη Κοίμηση και Μετάστασή Της στα χέρια του Κυρίου και Θεού της, αλλά και για την εορτή της καταθέσεως της τιμίας Ζώνης της. Οι δύο αυτές εορτές, οι οποίες σφραγίζουν τον μήνα, η μεν πρώτη το πρώτο ήμισυ (15 Αυγούστου), η δε δεύτερη το δεύτερο (31 Αυγούστου), δεν θεωρούνται ξεχωριστά από την Εκκλησία μας, αλλά συνάπτοντα και συν- ορώνται ως κάτι το ενιαίο. Και διότι αναφέρονται και οι δύο στο πάντιμο πρόσωπο της Θεοτόκου, και διότι η δεύτερη, μολονότι επιφανειακά είναι κάτι διαφορετικό από την Κοίμηση, αποτελεί επιβεβαίωση της πίστεως της Εκκλησίας για τη συνεχή παρουσία της Παναγίας στον κόσμο μας, ως σκέπης, προστασίας και ασφάλειάς μας. Με άλλα λόγια, ό,τι εξαγγέλλει το απολυτίκιο της Κοιμήσεως: «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε», το βλέπουμε να πραγματοποιείται στη σημερινή εορτή: η Παναγία μας μάς άφησε τη Ζώνη της και την εσθήτα της, ως μία αδιάκοπη υπενθύμισή της, αλλά και αισθητή παρουσία της μέσα από δικά της αντικείμενα. Η παραπάνω εκτίμηση της συν-όρασης των δύο εορτών, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο της υπόσχεσης και της υλοποίησης, δεν είναι αυθαίρετη ούτε καρπός ενός αφαιρετικού συλλογισμού. Συνιστά πεποίθηση της Εκκλησίας, η οποία το ζει και το υμνολογεί στην ακολουθία της ημέρας (ωδή δ΄): «Ήρθης προς φως άδυτον μεταχωρήσασα. Έλιπες δε τοις σε μακαρίζουσιν, αντί του σώματός σου Αγνή, την τιμίαν Ζώνην». Δηλαδή: Αναχώρησες από τον κόσμο αυτό και ανέβηκες (με την κοίμησή σου) στο παντοτινό φως (της Βασιλείας του Υιού σου), Αγνή, άφησες όμως σε μας που σε μακαρίζουμε, αντί του σώματός σου, την τιμία (σου) Ζώνη. Και αλλού (ωδή ζ΄ ): «Η πάντων βασίλισσα προς ουρανίους σκηνάς απαίρουσα, καταλέλοιπεν όλβον, τη βασιλίδι πασών των πόλεων, την ταύτης Ζώνην». Δηλαδή: Η βασίλισσα όλων (η Θεοτόκος), καθώς ανέρχεται στις ουράνιες σκηνές, άφησε θησαυρό στη βασίλισσα των πόλεων (την Κωνσταντινούπολη), τη Ζώνη της. Ποια η αιτία της σχεδόν ταυτίσεως της Ζώνης (αλλά και της εσθήτος) της Παναγίας με την ίδια την Παναγία; Βεβαίως, κατά πρώτον, το γεγονός ότι την φορούσε Εκείνη, η οποία είχε τόση χάρη και περίσσια χάρης Θεού, ώστε μεταγγιζόταν η χάρη αυτή και στα ρούχα της και σε όλα τα αντικείμενά της. «Την τιμίαν σου Ζώνην, τιμητικώς άπαντες…περιπτυσσόμεθα, τιμήν υπάρχουσαν, πάντων πιστών, Θεοτόκε, ως τω υπερτίμω σοτυ, ψαύσασα σώματι». Όλοι ανεξαιρέτως αγκαλιάζουμε με τιμή την τιμία σου Ζώνη, που είναι η τιμή όλων των πιστών, διότι άγγιξε το υπέρτιμο σώμα σου. «Τιμήσωμεν οι πιστοί, ως συναφείας προς Θεόν σύνδεσμον, την της Αγνής σήμερον Ζώνην, και πιστώς προσκυνήσωμεν». Ας τιμήσουμε σήμερα οι πιστοί τη Ζώνη της Αγνής (Θεοτόκου), σαν σύνδεσμο σχέσεως προς τον Θεό, και ας την προσκυνήσουμε με πίστη. Κι είναι γνωστή η διδασκαλία της Εκκλησίας μας επ’ αυτού: τα υλικά πράγματα αγιάζονται από τον άγιο που τα έχει – κάτι που δικαιολογεί τη γενική τιμή των αντικειμένων όλων των αγίων, πολύ περισσότερο των ιερών λειψάνων τους – όπως το επισημαίνουμε μεταξύ των άλλων και στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, κατά την οποία και τα ενδύματά Του έλαμψαν κι έγιναν πιο λευκά και από το χιόνι, αλλά και σε άλλα περιστατικά από την αγία ζωή Του, που και το άγγιγμα των ενδυμάτων Του έφερε ως αποτέλεσμα τη θεραπεία από όλες τις ασθένειες (π.χ. το περιστατικό με την αιμορροούσα γυναίκα). Κι είναι τούτο μία κραυγαλέα διακήρυξη του πόσο και η ύλη εξαγιάζεται με τον ερχομό του Χριστού, μετέχοντας και αυτή στη διαδικασία σωτηρίας του ανθρώπου. Πρόκειται για έναν υλισμό της Εκκλησίας, όπως έχει τονιστεί, που υπερβαίνει οποιοδήποτε δυαλισμό που δαιμονοποιεί την ύλη και καταρρίπτει οποιοδήποτε μύθο περί πνευματοκρατίας και ιδεολογίας της χριστιανικής πίστεως. Ο Χριστός σώζει ολόκληρο τον άνθρωπο, με την ψυχή και το σώμα του, και μαζί με αυτόν ολόκληρη τη δημιουργία. Ο υμνογράφος όμως, ως στόμα της Εκκλησίας, φρίττοντας μπροστά στο μυστήριο που περικλείει, αναφέρει και άλλον λόγο για την τιμή της αγίας Ζώνης, πέραν της ψαύσεως του αγίου σώματος της Παναγίας: την ψαύση, κατά κάποιον τρόπο, και του σώματος του ίδιου του Χριστού. Πώς; Ζωσμένη η Παναγία την εν κυήσει κοιλιά της με τη ζώνη της, έζωνε κατ’ επέκταση και τον Υιό και Θεό της. «Η ση, άχραντε Δέσποινα, σεβασμία και τιμία σορός, Ζώνην κατέχει την αυτόν, τον νομοθέτην εν σοι, συγκατασχούσαν. Φρικτόν το μυστήριον!» Άχραντε Δέσποινα, η σεβάσμια και τίμια σορός σου κατέχει τη Ζώνη σου, η οποία συγκρατούσε τον ίδιο τον νομοθέτη (Θεό) μέσα στη μήτρα σου. Φρίττουμε για το μυστήριο! Γι’ αυτό και ο ποιητής λαμβάνει αφορμή, με την εορτή, για να εξαγγείλει όχι μόνον όλες τις χαρές που προχέονται από τα άγια αντικείμενα της Παναγίας, όπως συνέβη και με τη βασίλισσα Ζωή, αλλά και το ύψος της αγιότητας Εκείνης. Ως καλός θεολόγος μάλιστα και γνώστης όλης της θείας οικονομίας βλέπει στο πρόσωπο της Θεοτόκου να πραγματοποιούνται όλες οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης περί του Ιησού Χριστού ως Λυτρωτή του κόσμου. Η Παναγία δηλαδή αποτελεί Εκείνην την οποία προτυπώνουν, για παράδειγμα, ο Παράδεισος της Εδέμ, η Θεία Νεφέλη που περιέσκεπε τους Ισραηλίτες στην έρημο, η Κιβωτός της Διαθήκης με τις πλάκες του Νόμου, η ράβδος του Ααρών που βλάστησε, η στάμνα με το μάννα. Αλλά και από την άλλη εξαγγέλλει ότι για να δει κανείς και πολύ περισσότερο να γευτεί τις χάρες και τα θαυμάσια που σαν ποταμοί ρέουν από τη Ζώνη της Θεοτόκου, απαιτείται η πίστη του ανθρώπου, ο ένθεος πόθος του για την Παναγία, η διάθεσή του για μετάνοια. «Πιστώς προσκυνήσωμεν» είναι η διαρκής προτροπή του, «η τιμία Ζώνη σου, πανύμνητε, γέγονε μεγίστης εορτής, Θεοτόκε, τοις θερμώς σε ποθούσιν υπόθεσις» είναι η διαπίστωσή του, «φιλίας με δολίας της των παθών, και εχθρού καθ’ εκάστην πειράζοντος…τω σω προσπεφευγότα ελέει διά τάχους, ως συμπαθής Αγνή απάλλαξον» είναι η σεμνή και ταπεινή προσευχή του. «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ, σώσον ημάς». π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Μήπως και ὁ Χριστός είναι... ρατσιστής;

Δὲν εἴμαστε ρατσιστές, οὔτε ἔχουμε ξενοφοβία, ἀλλὰ μὲ διάκριση καὶ ἀκακία, προνοοῦμε τὰ τοῦ οἴκου μας. Τό “ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ” πού βλέπουμε κάποιες φορές γραμμένο στούς τοίχους, ἄν σημαίνει ἀδιαφορία, ἀκύρωση καί ἰσοπέδωση τῆς πίστεως καί παραδόσεως τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τότε διαφωνοῦμε. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀγωνιζόμαστε νά φυλάσσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοσή μας ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, μεταδίδοντάς την στὰ παιδιά μας, στὰ ἐγγόνια μας καὶ στὶς ἑπόμενες γενεές. Τὸ ὀφείλουμε χάριν εὐγνωμοσύνης στοὺς πατέρες πού μᾶς παρέδωσαν αὐτὰ τὰ Ἅγια σεβάσματα τῆς Θρησκείας μας καὶ τὴν Ὀρθόδοξο ἀνθρωπολογία μας. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἔκλαψε γιά τήν Ἱερουσαλήμ, ὅταν ἐκείνη ἐπηρεάσθηκε, ἀσώτεψε και ἀλλαξοπίστησε εἰσάγοντας ξένους τρόπους λατρείας, ξένα εἰδωλολατρικά ἤθη και ἔθιμα. Δέν θά μποροῦσε να πεῖ, καί ὡς Θεός μάλιστα πού ἦταν “Ἀφῆστε τα ὅλα ἐλεύθερα, σπᾶστε τά δεσμά τῆς πίστεώς σας, καταργῆστε τίς παραδόσεις σας, σεβασθῆτε τούς ξένους; Μήπως καί ὁ Χριστός ἦταν ρατσιστής; Ὦ τοῦ παραλόγου καί νά τό σκεφθεῖ κανείς! Ἐκεῖνα, λοιπόν, ποὺ λέγονται στὰ media καὶ γράφονται στὰ ἔντυπα περὶ δῆθεν ρατσισμοῦ καὶ ξενοφοβίας εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ σοφιστεῖες, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν καὶ δὲν ἅπτονται τοῦ ἀληθινοῦ προβλήματος ποὺ ἀπασχολεῖ σήμερα ὅλους μας. Τὰ σερβίρουν μὲ δόλο οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πολυπολιτισμικότητα προσπαθοῦν νὰ γκετοποιήσουν κάθε γωνιὰ τῆς πατρίδος μας, ὥστε οἱ πολίτες, μαζὶ μὲ τὴν ἀνεργία, τὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀβάσταχτη φορολογία, νὰ νοιώθουν ἀνασφάλεια καί ἀπελπισία, μὲ τελική προοπτικὴ νὰ ὑποταχθοῦν στὴ Νέα Ἐποχὴ μέ τά ὄργανά της. Εἶναι αὐτοί οἱ ἐχθροί, ποὺ ξεδιάντροπα τονίζουν συχνὰ-πυκνά ὅτι ἢ θὰ τὰ δεχτοῦμε ἢ θὰ πεθάνουμε, ἢ θὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε στὴν καταστροφική τους πορεία ἀλλιώς θὰ χάσουμε τὸ τρένο τῆς ζωῆς. Μήπως κι᾿ αὐτό ἀκόμη δέν εἶναι ρατσισμός ἀπ᾿ τήν πλευρά τους; Εἶναι δυστυχῶς ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ξενοψευδοσωτῆρες, ποὺ χωρὶς καμμία αἰδῶ, προβάλλουν τὸν κυνεδισμό, τὴν παιδεραστία, τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὴν τοκογλυφία, ὡς πολιτισμὸ καὶ νέο τρόπο ζωῆς. Ταλαίπωροι ἄνθρωποι!!! Ποῦ καταντήσατε!!! Ἔτσι, ἐν τέλει, τίθενται τὰ ἐρωτήματα ποὺ περιμένουν εἰλικρινῆ ἀπάντηση: Φῶς ἢ σκοτάδι; Ἀλήθεια ἢ ψεῦδος; Ἐντιμότητα ἢ ἀτιμία; Ὀρθὴ κριτικὴ σκέψη ἢ ἀνοησία καὶ ἠλιθιότητα; Φιλότιμο ἢ δόλος; Φιλία ἢ λυκοφιλία; Ἐργασία ἢ δουλεία; Ἡ δισχιλιετὴς Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας δίνει μὲ ἀκρίβεια καὶ σαφήνεια τὴν ἀπάντηση. Εὐχόμαστε νὰ τὴν μελετήσουν αὐτοὶ ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ἀγαποῦν αὐτὸν τὸν τόπο. Ἡ ψυχὴ καὶ ὁ Χριστός, οὔτε πωλοῦνται, οὔτε συλλήζονται καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, τὸν Πολύτιμον Μαργαρίτην, ποὺ εἶναι ἡ πίστις καὶ ἡ παράδοσή μας, δὲν Τὸν πετοῦμε στοὺς κύνες καὶ στοὺς χοίρους. Τελεία καὶ παῦλα.

Αντίο πανέμορφη μου Δαδιά.

Για να καταλάβετε τι έγινε στάχτες και αποκαίδια στον Έβρο. Ένα διαμάντι του τόπο μας και της παγκόσμιας φύσης. Έγκλημα. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Το Δάσος της Δαδιάς είναι ένα μοναδικό φυσικό τοπίο με εξαιρετική σημασία για την οικολογία ολόκληρης της Ευρώπης. Εκτείνεται σε 73.000 στρέμματα, σε δύο ζώνες αυστηρής προστασίας, περίπου στο μέσο του νομού Έβρου. Ξεκινάει από τις ανατολικές απολήξεις της οροσειράς της Ροδόπης και φτάνει ανατολικά μέχρι το χωριό της Δαδιάς. Η περιοχή είναι προστατευόμενη από το 1980 και έχει κλίμα μεσογειακό, με στοιχεία ηπειρωτικού, που καθορίζουν οι βόρειοι άνεμοι. Το Δάσος της Δαδιάς είναι ένας πανέμορφος τόπος αναψυχής, όπου μπορεί κανείς να περπατήσει στη φύση και να παρατηρήσει μεγάλο πλήθος ζώων και φυτών. Είναι κυρίως πεδινό, με ημιορεινές μόνο περιοχές που δεν ξεπερνούν τα 600 μέτρα υψόμετρο. Πολλά ρυάκια και ρέματα το διασχίζουν και δίνουν ένα ξεχωριστό χαρακτήρα στο τοπίο, με τις ρεματιές να αυλακώνουν την εικόνα των ομαλών λόφων και των δασών. Πολύ κοντά στο χωριό Δαδιά λειτουργεί Κέντρο Ενημέρωσης για το Δάσος. Αποτελεί την αφετηρία των επισκεπτών για πεζοπορία, καθώς από εκεί ξεκινούν τα σηματοδοτημένα μονοπάτια του Δάσους της Δαδιάς. Η ορνιθοπανίδα του Δάσους της Δαδιάς Η ορνιθοπανίδα του Δάσους της Δαδιάς, και ειδικότερα ο πληθυσμός των αρπακτικών πτηνών, είναι που το κάνουν παγκοσμίως σημαντικό: εδώ απαντώνται 36 από τα 38 είδη αρπακτικών της Ευρώπης, ανάμεσά τους και ο μαυρόγυπας, που ζει πια μόνο εδώ και στην κεντρική Ισπανία. Τα 30 από τα 36 είδη αρπακτικών πτηνών ζουν εδώ μόνιμα και τα υπόλοιπα έρχονται κατά την μετανάστευση. Η αποικία του μαυρόγυπα αριθμεί 90-100 μέλη, μεταξύ των οποίων 20-22 ζευγάρια που αναπαράγονται εδώ. Στο δάσος συγκεντρώνονται και τα τέσσερα είδη γυπών της Ευρώπης, ο μαυρόγυπας, το όρνιο, ο γυπαετός και ο ασπροπάρης – κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά αλλού. Βασιλαετοί και θαλασσαετοί είναι δύο ακόμα από τα είδη προς εξαφάνιση που έχουν καταγραφεί στο Δάσος της Δαδιάς. Γεράκια, φιδαετοί, αετογερακίνες, χρυσαετοί, σταυραετοί αλλά και χαλκοκουρούνες, μεσοτσικλιτάρες, λιοστριτσίδες,δρυομυγοχάφτες και ο παρδαλοκεφαλάς, είναι μερικά από τα 219 συνολικά είδη πτηνών του δάσους. Καταφύγιο Άγριας Ζωής Το Δάσος της Δαδιάς είναι σημαντικό καταφύγιο για άγρια ζώα όπως ο λύκος, το τσακάλι και το ζαρκάδι, που μαζί με καφέ αρκούδες, βίδρες, σκίουρους, αγριογούρουνα, αλεπούδες, ασβούς, είναι μερικά από τα 48 είδη θηλαστικών που ζουν εδώ. Έχουν καταγραφεί ακόμη περίπου 40 είδη ερπετών, που αποτελούν την κύρια τροφή των αρπακτικών πτηνών. Το πλήθος της πανίδας που απαντάται στο Δάσος της Δαδιάς σχετίζεται με την ποικιλομορφία του φυσικού περιβάλλοντος: δάση από πεύκα και βελανιδιές, ρεματιές, μικρά αγροκτήματα και βοσκότοποι, ορθοπλαγιές συνθέτουν με άριστο τρόπο ένα ιδανικό υπόβαθρο για την ανάπτυξη της ζωής. Η χλωρίδα του Δάσους της Δαδιάς Στην χλωρίδα του Δάσους της Δαδιάς, εκτός από μαύρη και τραχεία πεύκη, βρίσκουμε διάφορα είδη βελανιδιάς, σφενδάμια και κατά μήκος των ρεμάτων και των ποταμών ιτιές, λεύκες και πλατάνια. Συναντάμε ακόμη πλούσιους θαμνότοπους, αγριολούλουδα, φουντουκιές κά

Tά μισά δικά σας, τα μισά του Xριστού..!(Από τον βίο του Μητροπολίτη Αυγουστίνου)

Aν θέλετε τώρα ένα άλλο παράδειγμα πολύ ζωηρόν, είναι στην Kοζάνη, την αλησμόνητον Kοζάνη. Hμουν το ‘42, ‘43, ‘44. Ήταν η περίοδος της πείνας. Φοβερά πείνα. H νέα γενεά δεν έχει ιδέαν περί της πείνης, που ενέσκηψε τότε. Tρομερά πείνα. Βγήκε η προφητεία του ἁγίου Kοσμά του Aιτωλού, μιά χούφτα χρυσάφι, μιά χούφτα αλεύρι. Tίς βέρες τους πουλούσανε για ένα κομμάτι ψωμί. Φοβερές εἰκόνες ἔβλεπες τότε. Tρομερά πείνα. Πόσοι πέθαναν από την πείνα; Mισό εκατομμύριο Ἕλληνες, πεντακόσιες χιλιάδες πέθαναν μόνο ἀπό τήν πεῖνα. Aς είναι αιωνία των η μνήμη, μάρτυρες της φυλής. Σ’ αυτή την εποχή βρέθηκα και ‘γώ στην Kοζάνη. Eκεί που μιλοῦσα ἐπάνω στὸ Εὐαγγέλιο, μου ‘ρχεται μιά ιδέα. Περίεργον φαινόμενον η ζωή του ιεροκήρυκα. Ἀλλαξα ξαφνικά θέμα. Eίδα το δράμα της Kοζάνης, που ‘χαν συρρεύσει στὴν πόλη 15 χιλιάδες άνθρωποι, πένητες ελεηνοί, στά υπόστεγα, στά προαύλεια, σε τσαντήρια! Πείνα καὶ δυστυχία ὑπῆρχε. Λέω, τώρα, τί να κάνω; Θυμήθηκα και ‘γώ τα λόγια, τα λησμονημένα λόγια του Xριστού. Τα λησμονημένα λόγια τοῦ Χριστοῦ , τί δύναμη ἔχουν! Ἐνθυμήθηκα τον Iωάννη τον Πρόδρομο εκεί πέραν του Iορδάνου ποταμού, εις την έρημον, λαός πολύς, όχλος πολύς, άνδρες, γυναίκες, παιδιά και τον ρωτούσαν, Tί να κάνωμε»; «Tί να κάνετε γιά να σωθείτε; χρειάζεται ένα τους, λέει. «Tί»; «Ὅποιος έχει δυό πουκάμισα, να δίνει το ένα. Kαι όποιος έχει δυό ψωμιά, το ένα. Kαι όποιος έχει ένα ψωμί, το μισό». Aυτά θυμήθηκα, τα λόγια του Iωάννη του Προδρόμου, τα Eυαγγελικά λόγια. Eίπα, λοιπόν, στο τέλος μές στον Ναόν του Aγίου Nικολάου, ενώπιον Kυρίου: «Αυτήν την ώρα μή θεωρήσετε ότι ομιλώ εγώ. Ὁμιλεί ο Άγιος Nικόλαος, ο κήρυξ της ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας. Σας παρακαλώ πολύ, τοὺς εἶπα ὅταν θὰ πᾶτε στά σπίτια σας, σας ορκίζω εν ονόματι Iησού του Nαζωραίου του Eσταυρωμένου Θεού, θα ψάξετε το σπίτι σας όλο. Kαι ότι βρήτε, ρεβύθια, φακές, καὶ ὁτιδήποτε τρόφιμα, θα τα χωρήσετε στὴ μέση. Tά μισά δικά σας, τα μισά του Xριστού. Xριστός είναι αυτοί που πεινούν και πεθαίνουν». Eγώ αυτό το λόγο είπα. Nά δώσουν τα μισά καὶ διέλυσα προώρως τὸ κήρυγμα. Tην επομένη μέρα που καθόμουν στο άκρο της πόλεως, ένας συνεργάτης μου αλησμόνητος, ὁ Γεώργιος Παφίλης, ας είναι αιωνία του η μνήμη, έρχεται τρεχάτος. Eκεί που καθόμουν, στο άκρο της πόλεως καὶ μου λέει: «Πάτερ, πάτερ, θαύμα». «Tί θαύμα»; του λέω. «Ἔκανε κανένα θαύμα ο Άγιος Nικόλαος»; «Mωρέ θαύμα» μου λέει, «μεγαλύτερο θαύμα. Έλα να δής». Tρέχω λοιπον, και πάω σ’ ένα μέρος, που είχαμε αποφασίσει να φέρουν τα τρόφιμα. Tί να δώ; Ουρά! ουρά ἀπὸ κόσμο! Όπως σχηματίζονται ουρὲς γιὰ να πάρουν τὰ καρβέλια και τὰ τσιγάρα τους, έτσι σχηματίστηκε μιά ουρά απέραντος. 500, 600, 700 ἄνθρωποι, κρατοῦσαν τὰ σακουλάκια τῆς ἀγάπης. Aπ’ το πρωΐ μέχρι το βράδυ παίρναμε, παίρναμε, παίρναμε, παίρναμε, παίρναμε, γεμίσαμε μιά αποθήκη. Kαι την άλλη μέρα αρχίσαμε συσσίτιο. Aρχίσαμε μέ 60 πιάτα και φτάσαμε.., το ρυάκιον έγινε Aλιάκμονας! Tό ρυάκιον έγινε ποταμός! Είναι δυνατόν ρυάκιον να γίνει Aλιάκμωνας; Aπό 60, έγινε 8 χιλιάδες πιάτα. Mάλιστα. Ποιός το κατόρθωσε; O λόγος του Θεού. O λόγος του Θεού, το κήρυγμα του Eυαγγελίου. Kαι να μή νομίσετε ότι ομιλώ μόνο για τον εαυτό μου, την περίοδον αυτή και άλλοι κήρυκες του Eυαγγελίου, εκλεκτοί κήρυκες οι οποίοι τώρα δεν υπάρχουνε στην ζωή, συναγωνισταί και συναθληταί εις τον Kύριον, όπως ο πάτερ Λεωνίδας, ο αλησμόνητος Φραγκόπουλος ο Aθανάσιος, εργαζόντανε επάνω στη Mακεδονία και έφτιασαν και αυτοί συσσίτια και έθρεψαν, έθρεψαν λαόν πολύ. O λόγος του Θεού. Βλέπετε, λοιπόν, τί αποτελέσματα έχει ο λόγος του Θεού; Nαί.