Ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που σιωπούν..;

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που σιωπούν απέναντι στην τόσο εξόφθαλμα και θρασύτατα αντιδημοκρατική στάση που εκδηλώνει ο κύκλος αυτός που έχει καταλάβει τα κυβερνητικά πόστα της χώρας (με την στήριξη, φυσικά, μεγάλης πληθυσμιακής μερίδας του λαού... για να μην τα ρίχνουμε όλα στον κύκλο αυτό, αποποιούμενοι δικές μας ευθύνες). Θέλω να πω, πότε θα έλεγαν ένα αποφασιστικό 'όχι' σε κάτι που θα έκανε την απόπειρα να τους επιβάλει η κυβέρνηση; Ποια είναι η 'κόκκινη' τους 'γραμμή'; Αν, πχ, η κυβέρνηση έλεγε θεσπίζω υποχρεωτική εμφύτευση πομπού στα σώματα των πολιτών, εκεί θα αντιστέκονταν; Εκεί θα εκδήλωναν άρνηση; Εκεί θα κατέβαιναν στους δρόμους να διαδηλώσουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες παρά τα χημικά που θα τους έριχναν, θα αψηφούσαν να υποστούν ωμή βία και να τους έσερναν στις φυλακές; Ή για να το πούμε αλλιώς: Ποιο είναι το όριο που αν οι κυβερνητικοί το υπερέβαιναν θα αψηφούσαν τον θάνατο; Δηλαδή, αν αυτοί που δηλώνουν απόλυτη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις των κυβερνητικών (ή και αυτοί που διαφωνούν μεν σιωπούν δε για να μην 'μπλέξουν' και χαλάσει ο ειρμός της καθημερινότητάς τους), αν τους έλεγαν οι κυβερνητικοί 'καθίστε να σας ακρωτηριάσουμε (ή να ακρωτηριάσουμε τα παιδιά σας), για το καλό σας θα το κάνουμε' θα το δεχόντουσαν και αυτό, θα τους εμπιστεύονταν και σε αυτό; Ειλικρινά, είναι κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι με πάσα ειλικρίνεια, χωρίς την παραμικρή ρητορική διάθεση. Ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που έχουν δεχτεί όλα όσα έχουν θελήσει να επιβάλουν, μέχρι στιγμής, στους πολίτες οι κυβερνητικοί; Η επιβολή ποιου ακριβώς πράγματος θα τους έκανε να έλεγαν ένα ατσάλινο 'μέχρι εδώ, τελεία και παύλα'; ... ... ... Πλαντάζει κανείς, εδώ στα ελλαδικά διαδικτυακά μέσα, στο να βλέπει αναρτήσεις περιαυτολογίας και αυτο-εξύμνησης, αναρτήσεις για το πόσο φοβερός και τρομερός είναι ο λαός αυτός, για το πως είναι ατόφιος απόγονος του Λεωνίδα και των Τριακοσίων, πομπές ατελείωτες με περικεφαλαίες αρχαίων, ποταμός καθημερινός επαναστατικών λαβάρων, πορτραίτων του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου, της Μπουμπουλίνας κλπ κλπ. Ατελείωτες εκφωνήσεις λόγων τιμιότητας, αγέρωχης στάσης ζωής, ανωτερότητας και μοναδικότητας. Και όλα αυτά συνοδεία, μάλιστα, άφθονων κηρυγμάτων περί ταπεινοφροσύνης!* Ένα αυτο-βαυκαλιστικό παραλήρημα χωρίς σταματημό με μια... καθημερινότητα που να διαψεύδει με τον πλέον κραυγαλέο και αποκαρδιωτικό τρόπο όλα αυτά για το οποία προσπαθεί να πείσει! Έχουμε αναρωτηθεί τι συμβαίνει, αλήθεια, με τους εαυτούς μας; Πως εξηγείται η τόσο εξόφθαλμη αυτή αντίφαση; Και πως εξηγείται το να εθελοτυφλείς σε τέτοιον βαθμό απέναντί της; Ερωτήματα που ζεματούν! Αλλά που αν δεν πάρουν απάντηση δεν πρόκειται να υπάρξει και θεραπεία. ... ... ... *Αυτό και αν αποτελεί σχήμα οξύμωρον! Dimitri Lalushi

ΜΗΝ ΑΡΝΗΘΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

Ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται, ἡ πλάση ἀγάλλεται καὶ οἱ βάρβαροι εἰς φυγὴν τρέπονται, καθὼς ὁρῶσι τὴν ῥάβδο τῆς ἐν Χριστῷ Ἐλευθερίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ ὑψώνει μαζί του τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, ἦτο πεσμένη κάτω. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ ταπεινώνει τὴν αὐθάδη ἔπαρση τῶν δαιμόνων. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καὶ ἡ ἐναντία δύναμις τοῦ Πονηροῦ ὑποχωρεῖ καὶ ταπεινοῦται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ συναθροίζεται τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός καὶ αἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικῶς· οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τάς ἀναιμάκτους θυσίας εἰς τόν Θεόν, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Ἀνδρέας. Ὁ Σταυρὸς ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκαρφώθη τὸ ἄμωμο σῶμα τοῦ ἐν τῇ γῇ Καταβάντος ἔρχεται νὰ ἐπαληθεύσει τὴν ὑπεροχικὴ Νίκη τῆς Ζωῆς ἐπὶ τοῦ Θανάτου, ἡ ὁποία ἵσταται διὰ τῆς ἥττας, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀπολύτου κάμψεως τοῦ παθογόνου ἐγώ. Ἀπὸ φρικῶδες ὄργανο τῆς ὀδύνης καὶ τῆς καταδίκης ὁ Σταυρὸς καθαγιάζεται, εὐλογεῖται καὶ γίνεται τὸ τρόπαιο τοῦ Θριάμβου, τὸ ἀκατάλυτο σύμβολο τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀφθαρσίας. Ἀνίκητη ἀσπίς, καύχημα τῶν πιστῶν καὶ σκῆπτρο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Τὸ παράδοξο αὐτὸ ἱστορούμενο προκαλεῖ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια, καθὼς βεβαιώνει τὸ ἀβυσσαλέο μυστήριο τῆς Θείας Ἀγάπης, τὸ ὁποῖο δὲν ψηλαφᾶται μέσῳ τῶν γαιωδῶν σαρκικῶν μας αἰσθήσεων, ἀλλὰ μόνο διὰ τῆς ἐμπειρίας καὶ μετοχῆς σ’ ἕναν ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως, αὐτὸν ποὺ ἐγκαινιάζει ὁ Σταυρός, τῆς Θυσίας καὶ τῆς αὐτοπαραιτήσεως ἀπὸ τὸ αὐτοείδωλο, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ μὲ τὴ σειρά του στὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα. Στὰ χρόνια τῆς πολιτισμικῆς καθιζήσεως, τῆς ὀζούσης ἀχρειότητος καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ὄχημα κούφιου οἰκουμενιστικοῦ ἀγαπουλισμοῦ, τὰ καραβάνια τῶν ὑποτεταγμένων στὴν πανθρησκεία ῥασοφόρων, ἐφημερίων καὶ Δεσποτάδων, κατακρεουργοῦν, ἀλλοιώνουν καὶ βεβηλώνουν τοὺς ὑπερχιλιετεῖς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν ὑπερβλητικῶς μελῳδικὴ ποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀφαιρῶντας λέξεις ποὺ θυμίζουν τὴν ἵστορική μας συνέχεια, τὶς βυζαντινὲς δυναστεῖες, τοὺς ἄνακτες καὶ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως μας. Ἔτσι, τὸ «νίκας τοῖς βασιλεῦσι» μετετράπη ἐσκεμμένα σὲ «τοῖς εὐσεβέσι» καὶ τὸ «κατὰ βαρβάρων» ἀντεκαταστάθη σκοπίμως μὲ τὸ «κατ’ ἐναντίων», γιὰ νὰ μὴν προσβάλονται τὰ δημοκρατικὰ φρονήματα τῶν ἐξωνημένων πολιτικῶν τῆς συλλήβδην Ἀριστερᾶς καὶ τῆς φοβικῆς ἀστικοδεξιᾶς. Ἀνθιστάμεθα σθεναρῶς στὴν καταπάτηση τῆς παραδόσεώς μας, τὴν διάβρωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀληθείας καὶ τὴν ἐπέλαση τῶν ἁπανταχοῦ αἱρέσεων. Ἐπιλέγουμε τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθινῆς Ὁμολογίας, τῆς συσταυρώσεως καὶ τῆς συμπορεύσεως στὰ ματωμένα ἴχνη τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης, αἴροντας μὲ ἀπόλυτη πίστη στὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ πλησμονὴ Ἀγάπης τὸν δικό μας προσωπικὸ σταυρό, γιὰ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν Πίστη τῶν πατέρων μας ἀπὸ τοὺς διῶκτες τοῦ Χριστοῦ. Χρόνια Πολλὰ καὶ σταυραναστάσιμα σὲ ὅλες καὶ ὅλους ὅσοι ἑορτάζουν! Πέτρος Ἰ. Νικολοῦ

ΜΗΝ ΑΡΝΗΘΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

Μήν ἀρνηθεῖς τόν Ἐσταυρωμένο. Ἄν Τόν ἀρνηθεῖς, ἔχεις πολλούς πού θά σέ ἐλέγξουν γι᾽ αὐτό. Πρῶτος θά σέ ἐλέγξει ὁ Ἰούδας ὁ προδότης. Διότι αὐτός πού Τόν πρόδωσε ἤξερε ὅτι ἀπό τούς ἀρχιερεῖς καί πρεσβυτέρους καταδικάστηκε σέ θάνατο (πρβλ. Ματθ. 27, 3). Τό μαρτυροῦν τά τριάντα ἀργύρια (πρβλ. Ματθ. 26, 15). Τό μαρτυρεῖ ἡ Γεθσημανή, ὅπου ἔγινε ἡ προδοσία. Γιά νά μήν ἀναφέρω τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου ὅλοι παρόντες προσεύχονταν τή νύχτα. Τό μαρτυρεῖ ἡ σελήνη τῆς νύχτας. Τό μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα καί ὁ ἥλιος πού χάθηκε (πρβλ. Λουκ. 23, 44), διότι δέν μποροῦσε νά βλέπει τήν παρανομία τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου. Σέ ἐλέγχει ἡ φωτιά, ὅπου παρευρέθηκε καί θερμαινόταν ὁ Πέτρος. Ἄν ἀρνηθεῖς τό Σταυρό, σέ περιμένει ἡ αἰώνια φωτιά. Μιλάω σκληρά, γιά νά μήν ἐπιχειρήσεις ἐσύ νά σκληρυνθεῖς. Θυμήσου τά μαχαίρια πού ἔφεραν ἐναντίον Του στή Γεθσημανή (πρβλ. Ἰωάν. 18, 3), γιά νά μή δοκιμασθεῖς ἀπό τήν αἰώνια ρομφαία. Θά σέ ἐλέγξει τό σπίτι τοῦ Καϊάφα, πού μέ τήν ἐρημιά πού τό δέρνει δείχνει τή δύναμη πού εἶχε ὁ τότε δικαζόμενος ἐκεῖ. Ὁ ἴδιος ὁ Καϊάφας, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, θά σοῦ φέρει σθεναρές ἀντιρρήσεις. Θά σοῦ ἐναντιωθεῖ καί ὁ δοῦλος πού ἔδωσε τό ράπισμα στόν Ἰησοῦ (πρβλ. Ἰωάν. 18, 22) καί αὐτοί πού τόν ἔδεσαν καί τόν ἔφεραν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου. Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν καί ὁ Ἡρώδης καί ὁ Πιλάτος καί κάπως ἔτσι θά σοῦ μιλήσουν: Τί ἀρνεῖσαι Αὐτόν πού συκοφαντήθηκε ἀπό τούς Ἰουδαίους μπροστά σας, γιά τόν Ὁποῖο ξέρουμε ὅτι δέν ἁμάρτησε σέ τίποτα; (πρβλ. Λουκ. 23, 14-15). Διότι καί ἐγώ ὁ Πιλάτος «ἔνιψα τότε τά χέρια μου» (πρβλ. Ματθ. 27, 24). Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν οἱ ψευδομάρτυρες καί οἱ στρατιῶτες πού Τοῦ φόρεσαν «τό κόκκινο ἔνδυμα καί τό ἀκάνθινο στεφάνι, Τόν σταύρωσαν στό Γολγοθά» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 2. 17) καί γιά «τόν χιτώνα Του ἔβαλαν κλῆρο» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 24). Θά σέ ἐλέγξει ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος πού σήκωνε τό Σταυρό πίσω ἀπό τόν Ἰησοῦ (πρβλ. Λουκ. 23, 26). Θά σέ ἐλέγξει ἀπό τά ἀστέρια ὁ ἥλιος πού χάθηκε. Καί ἀπό τῆς γῆς τά πράγματα, τό κρασί τό ἀρωματισμένο μέ σμύρνα. Ἀπό τά καλαμοειδή τό καλάμι, ἀπό τά βότανα ὁ ὕσσωπος, ἀπό τά θαλάσσια τό σφουγγάρι, ἀπό τά δέντρα τό ξύλο ἀπ᾽ ὅπου ἔγινε ὁ Σταυρός. Οἱ στρατιῶτες, ὅπως εἴπαμε, πού Τόν σταύρωσαν καί ἔβαλαν κλῆρο γιά τά ἱμάτιά Του, ὁ στρατιώτης πού μέ τή λόγχη ἄνοιξε τήν πλευρά Του, οἱ γυναῖκες πού ἦταν τότε παροῦσες (πρβλ. Ματθ. 27, 55), τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ πού σχίστηκε τότε σέ δυό κομμάτια (πρβλ. Ματθ. 27, 51). Τό πραιτώριο τοῦ Πιλάτου, πού τώρα, ἔχει ἐρημωθεῖ μέ τή δύναμη Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος εἶχε τότε σταυρωθεῖ. Αὐτός ἐδῶ ὁ Γολγοθάς ὁ ἅγιος, ὁ ὑπερυψωμένος, πού μέχρι σήμερα ἐκπέμπει φῶς καί δείχνει μέχρι τώρα πῶς ράισαν οἱ πέτρες του γιά τόν Χριστό. Τό πλησίον μνῆμα ὅπου ἐνταφιάστηκε καί ἡ πέτρα πού ἔβαλαν στή θύρα (πρβλ. Ματθ. 27, 60) καί πού μέχρι σήμερα βρίσκεται δίπλα στόν τάφο. Οἱ Ἄγγελοι πού ἦταν τότε παρόντες. Οἱ γυναῖκες πού προσκύνησαν μετά τήν Ἀνάσταση. Ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης πού ἔτρεξαν στό μνῆμα καί ὁ Θωμᾶς, πού ἔβαλε τό χέρι του στήν πλευρά Του καί τά δάκτυλά του στά σημάδια ἀπό τά καρφιά (πρβλ. Ἰωάν, 20, 25-27). Διότι καί ἐκεῖνος γιά χάρη μας ψηλάφησε τήν πλευρά μέ προσοχή, ὥστε ἐκεῖνο πού ἐσύ, ὁ ὁποῖος δέν ἤσουν τότε παρών, ἔμελλες νά ζητήσεις γιά νά ἐρευνήσεις, αὐτό τό ἐρεύνησε ἐκεῖνος, ὄντας παρών, «κατ᾽ οἰκονομίαν». Ἔχεις δώδεκα Ἀποστόλους μάρτυρες τοῦ Σταυροῦ, καί τήν οἰκουμένη καί ὅλο τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού πιστεύουν στόν Ἐσταυρωμένο. Νά σέ πείσει ἀκόμα γιά τή δύναμη τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου αὐτό τό ἴδιο γεγονός τῆς τωρινῆς παρουσίας σου σ᾽ αὐτό τό χῶρο. Διότι ποιός σέ ἀνάγκασε νά ἔρθεις τώρα σ᾽ αὐτή τή συγκέντρωση; Ποιοί εἶναι οἱ στρατιῶτες πού τό ἔκαναν αὐτό; Μέ ποιά δεσμά σέ δέσανε γιά νά σέ φέρουν ἐδῶ, χωρίς νά τό θέλεις; Ποιοῦ δικαστηρίου ἡ καταδικαστική ἀπόφαση σέ ὑποχρέωσε καί σέ βίασε νά βρίσκεσαι ἐδῶ; Ἑπομένως τό τρόπαιο τοῦ Ἰησοῦ τό σωτήριο, ὁ Σταυρός, ὅλους τούς συνάθροισε. Αὐτό εἶναι πού ταπείνωσε τούς Πέρσες καί τούς ἔκανε νά προσκυνοῦν δουλικά τόν Κύριο καί ἡμέρωσε τούς Σκύθες. Αὐτό χάρισε στούς Αἰγύπτιους τή θεογνωσία, ἀντί γιά τήν πίστη πού εἶχαν στίς γάτες, στά σκυλιά καί σέ ὅλη ἐκείνη τήν πολύμορφη πλάνη. Αὐτό μέχρι σήμερα θεραπεύει ἀρρώστιες. Αὐτό διώχνει τούς δαίμονες καί ἀνατρέπει τῶν γοήτων καί τῶν μάγων τίς μαγγανεῖες.

Νέα σχολική χρονιά: Τα παιδιά μπαίνουν στις τάξεις περικυκλωμένα από ειδήσεις καταστροφής – Πώς θα αποζημιώσουμε τις ψυχές τους;

Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά και τα παιδιά μας μπαίνουν στις σχολικές τάξεις για να διανύσουν το επόμενο στάδιο του ταξιδιού τους στην εκπαίδευση. Και με τι προσλαμβάνουσες παραστάσεις μπήκαν σε αυτό το νέο ταξίδι; Περιτριγυρισμένα από χαοτικά γεγονότα καταστροφής στην πατρίδα μας, όπως οι φωτιές και οι πλημμύρες. Πεπεισμένα ότι προετοιμάζονται να βγουν ως ενεργοί πολίτες σε ένα κράτος δίχως κράτος. Αλαφιασμένα από τρομακτικές ειδήσεις που προεξοφλούν οικολογικές καταστροφές, μόνο και μόνο για να καλύπτεται η σταδιακή απόσυρση του κρατικού μηχανισμού από τις ζωές μας. Σαστισμένα για το ότι βλέπουν την Ελλάδα να έχει γίνει ένα απέραντο «survivor». Αποκαρδιωμένα και αγχωμένα βλέπουν ότι μετά το πτυχίο θα αναγκαστούν να «κολυμπήσουν» μόνα τους σε έναν αβέβαιο κόσμο που μεταβάλλεται συνεχώς προς το χειρότερο και που μπορεί να «γκρεμίσει» την πραγματικότητά τους ανά πάσα στιγμή, γιατί δεν έχουν μείνει σταθερές για να εγγυηθούν όχι μόνο την προκοπή τους, άλλα και την ίδια την επιβίωσή τους. Τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Άλλα αντιμετωπίζουν ένα παρόν εχθρικό, που κλείνει ερμητικά την πόρτα στο αύριο που πασχίζουν να φέρουν μαζί τους. Ή που θα ήθελαν να φέρουν. Αυτό το αύριο το ελπιδοφόρο, το χαμογελαστό, το παρήγορο. Στερήσαμε από τα παιδιά μας εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια που γιατρεύουν όσο τίποτα άλλο την παιδική ψυχή και την προετοιμάζουν για κάθε νέα σχολική χρονιά. Αυτή η αναγκαία ανάπαυλα των διακοπών έγινε περίοδος που ξεκουράζεται μόνο το σώμα, ενώ η ψυχή τραυματίζεται, αφού βομβαρδίζεται συνεχώς από ειδήσεις καταστροφής και θανάτου που μεταδίδονται από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Τα παιδιά μας δεν βλέπουν σε εμάς ανοιχτές αγκάλες, αλλά ανοιχτές αρπάγες. Βλέπουν μισανθρωπία, φιλοτομαρισμό και καιροσκοπισμό και νομίζουν ότι έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος. Μαθαίνουν ότι το θέλημά τους είναι ανώτερο από το θέλημα του Θεού, και ετοιμάζονται να ριχτούν σε έναν σπαραγμό από αντιμαχόμενα θελήματα ανθρώπων. Βλέπουν το ψέμα και την υποκρισία να έχει γίνει η νέα γλώσσα μας. Από τον πρώτο πολιτικό έως τον απλό πολίτη, μαθαίνουν ότι δεν έχει σημασία αυτό που πραγματικά είσαι, άλλα αυτό που φαίνεσαι και αυτό που δηλώνεις. Η νοοτροπία του ασβεστωμένου τάφου, που ενώ έχει κόκκαλα και ακαθαρσίες εντός του, σημασία λαμβάνει μόνο η εξωτερική λάμψη του. Ο λόγος του Χριστού μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ, σε μια κοινωνία που έχει γεμίσει από όρθια «μνήματα». Όσο μεγαλώνει η εκμετάλλευση και η αδικία εκ μέρους του ανάλγητου κράτους, μεγαλώνει και η φτώχεια, όπως και οι ανισότητες. Και αυτές οι ανισότητες καθρεφτίζονται απόλυτα στα σχολεία μας. Ο γονιός «ματώνει» για να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή στο παιδί του, κι όμως δεν τα καταφέρνει. Γιατί η γονεϊκότητα αντιμετωπίζεται από το κράτος σαν περιττή πολυτέλεια που θα πρέπει να ανήκει μόνο στους «έχοντες» και τους «εξέχοντες». Παιδιά στην Ελλάδα του 2023 δεν έχουν γερά ρούχα και παπούτσια για να φορέσουν ή στερούνται ακόμα και βασικά γεύματα. Κι όμως πολλές φορές περνούν απαρατήρητα στο σχολικό περιβάλλον, γιατί οι – κάποτε αχώριστες – σχολικές συντροφιές, μεταβάλλονται σε φυτώρια ατομικισμού και επιθετικότητας. Γιατί το παιδί χάνει την έμφυτη ζεστασιά της ψυχής του όταν βλέπει από πάνω του μια ψυχρή πολιτεία, έναν ψυχρό εκπαιδευτικό, έναν ψυχρό γονιό ή και έναν υπερπροστατευτικό γονέα που μαθαίνει το παιδί του να συμπεριφέρεται ως αποκομμένη μονάδα που πρέπει να αντιμετωπίζει τον κάθε συνάνθρωπό ως «ύποπτο», μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μόνο η πίστη θα γιατρέψει τις πληγές Όσο γκρεμίζονται οι σταθερές του κράτους και της κοινωνίας και όσο η σύγχρονη πραγματικότητα παραδίδεται στο χάος, τόσο πιο αναγκαίο είναι να ρίξουν άγκυρα τα παιδιά στο λιμάνι του Θεού, εκεί που οι σταθερές παραμένουν αιώνιες και αμετάβλητες. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα επιβιώσουν στην παράνοια της εποχής μας. Το ίδιο σχολείο που μπορεί να σου ετοιμάσει έναν άβουλο σκλάβο για τη Νέα Εποχή, μπορεί να σου ετοιμάσει και έναν Άγιο – αν αυτό το παιδί έχει πνευματικά όπλα για να απαντά στο κακό με καλό, στο ψέμα με αλήθεια, στο «εγώ» με το «εμείς». Λόγο Χριστού, πνευματικά εφόδια και ευλογημένα πρότυπα, αυτά έχουν ανάγκη τα παιδιά μας για να μεταβάλλουν την κόλαση που τα περιβάλλει σε παράδεισο και να μας τραβήξουν κι εμάς τους ανάξιους μέσα. Εκεί μπαίνει ο ιερός ρόλος της οικογένειας, το τελευταίο προπύργιο που έχει απομείνει στην άλωση της κοινωνίας που βιώνουμε σήμερα. Έναν χριστιανό όπου και να τον βάλεις, θα βλαστήσει και θα βγάλει καρπούς αργά η γρήγορα. Ακόμα και σε ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα, ακόμα και σε ένα ψυχρό σχολικό περιβάλλον, ακόμα και σε έναν αφιλόξενο ή και εχθρικό κόσμο. Το κλειδί είναι να νουθετήσουν οι οικογένειες τα παιδιά με το ευλογημένο φιλότιμο και με το ανδρείο φρόνημα της πίστης, για να βρίσκουν ψυχική παρηγοριά σε κάθε περίσταση και κάθε δοκιμασία. Να διαμορφώσουν χαρακτήρες παιδιών που στη χαρά θα λένε «δόξα σοι ο Θεός» και στη λύπη θα λένε «έχει ο Θεός». Για κάθε απογοήτευση και αγωνία τους, να ξέρουν ότι πάντα ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο…

Ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις πληροφορίες του Οδηγού του Πολίτη¹ αναφορικά με την έκδοση του νέου δελτίου ταυτότητας για τους Έλληνες πολίτες, ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων επισημαίνει ότι η έκδοση αυτών των ταυτοτήτων έρχεται σε εποχή κατά την οποία η ανθρωπότητα βιώνει την παραβίαση και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κάθε γωνιά της γης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα, τόσο από το ελληνικό Σύνταγμα όσο και από το ευρωπαϊκό, δυστυχώς με διάφορες αφορμές και αιτιολογίες² αυτά υποσκελίζονται. Έτσι στο σύγχρονο θέμα των νέων ταυτοτήτων οι πολίτες δεν εμπιστεύονται να συγκεντρωθούν και να δεσμευτούν οριστικά και αμετάκλητα τα προσωπικά τους δεδομένα, μέσω της σύγχρονης ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Και ενώ στον Οδηγό του Πολίτη φαίνεται ότι η νέα ταυτότητα θα περιλαμβάνει τα στοιχεία της παλαιάς, όμως η δυνατότητα να προστεθούν σε αυτήν όλες οι προσωπικές πληροφορίες, που θα είναι ελέγξιμες από την όποια εξουσία, καθώς και το ερώτημα γιατί να υπάρχει τέτοια δυνατότητα, επιτείνει το αίσθημα ανασφάλειας, διότι το θέμα άπτεται της ελευθερίας και της ζωής τους. Όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας, όσο κι αν είναι σεβαστά τα επιχειρήματα που επικαλείται (η υποχρέωση της χώρας σύμφωνα τον Κανονισμό 2019/1157 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα πρωτόκολλα ασφαλείας τις μετακινήσεις, η απαλλαγή των θεωρήσεων, η διευκόλυνση «στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές, στις μετακινήσεις, και στη ζωή στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον», ο εκσυγχρονισμός των προδιαγραφών του δελτίου ταυτότητας) δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθεί το γεγονός ότι τα πολιτικά πράγματα μεταβάλλονται, όπως η ιστορία μαρτυρεί. Ποια χρήση θα γίνει όλων αυτών των προσωπικών δεδομένων, αν ένα μη δημοκρατικό καθεστώς ενδεχομένως, αναλάβει κάποτε την εξουσία; Το δε επιχείρημα περί ασφάλειας των νέων ταυτοτήτων καταρρίπτεται με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών συστημάτων την οποία ουδείς δύναται να εμποδίσει. Είναι προφανές ότι η όλη αντίδραση δεν αφορά στο δελτίο που θα περιέχει τα προσωπικά δεδομένα εκάστου και μάλιστα, για την εξυπηρέτησή του, αλλά στο γεγονός ότι έχει εξανεμιστεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Κι αυτό, διότι ο άνθρωπος έδιωξε τον Θεό από τη ζωή του, οπότε θεωρεί ότι πλέον όλα του επιτρέπονται. Έτσι δεν υπάρχει ηθικός φραγμός στην κακή προαίρεση, η οποία πάντα θα εφευρίσκει τρόπους στυγνής εκμετάλλευσης του συνανθρώπου. Με τις ανωτέρω διαπιστώσεις, πώς να εμπιστευθεί κανείς την απρόσωπη εξουσία ή εκείνους που θα εκτελούν υπηρεσιακές εντολές, χωρίς ηθικές αναστολές, εφόσον θα διαχειρίζονται ατομικές πληροφορίες, άγνωστων σε αυτούς προσώπων; Η ανησυχία για έναν παγκόσμιο ψηφιακό ολοκληρωτισμό συνιστά έναν από τους βασικούς εφιάλτες του σύγχρονου ανθρώπου, γι’ αυτό και έχει δώσει τροφή σε πλήθος δυστοπικών ιστοριών στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, με κεντρικές αναφορές στα διάσημα μυθιστορήματα του Άλντους Χάξλεϋ και του Τζωρτζ Όργουελ. Όλα τα ανωτέρω μας αφορούν πρώτιστα ως πολίτες αυτού του τόπου, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις εκάστου. Γι’ αυτό δεν είναι επιχείρημα από την πλευρά της Πολιτείας ότι στις νέες ταυτότητες δεν αναγράφονται θρησκευτικές πληροφορίες. Το πρόβλημα ούτως ή άλλως υπάρχει, ενώ δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί ότι δεν θα προστεθούν στοιχεία που αφορούν στο θρήσκευμα, στην υγεία, και όλα τα ευαίσθητα προσωπικά θέματα. Ως Έλληνες πολίτες ζητούμε ευθέως από την Ελληνική Κυβέρνηση να αναστείλει την απόφασή της για την έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, ασχέτως από τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να προσανατολιστεί σε άλλους τρόπους ελέγχου και πάταξης του εγκλήματος. Επίσης να δώσει τη δυνατότητα σε όσους δεν επιθυμούν να παραλάβουν τις νέες ταυτότητες, να κρατήσουν τις παλιές. χωρίς να εμποδίζεται η εξυπηρέτησή τους στις διάφορες υπηρεσίες. Περιμένουμε και ελπίζουμε. Μετά τιμής Ο ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ