ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ! π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

....Πόσο θα ήθελα κάποια φορά στο Άγιον Όρος να μετέχω σε κάποια Λειτουργία! Την ευκαιρία μού την είχε δώσει αρκετές φορές ο π. Ακάκιος (της Σκήτης των Παχωμαίων των Καρυών του Αγίου Όρους) στο μικρό και ταπεινό κελλί του. Λειτουργία χαράματα στο Εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων στο κελλί του. Το Ιερό του ατένιζε τον Άθωνα την ώρα που άρχιζε η ανατολή του ηλίου. Επίσης μεγάλη ευκαιρία να λειτουργήσω σε κάποιο αγιορείτικο πανηγύρι βρήκα όταν ο π. Ακάκιος μού πρότεινε να μετέχω στο πανηγύρι της Μεταμορφώσεως της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, η οποία απέχει 5 λεπτά οδικώς από το κελλί του. Μου είπε: "Πάμε εκεί και θα κάνεις ό,τι σου πουν και χωρίς ευλογία μη βάλεις Πετραχήλι ούτε να λειτουργήσεις". Οι παρόντες ιερείς ήταν πάρα πολύ μαζί με τον προεξάρχοντα Αρχιερέα. Όταν πήραν "καιρό" για να αρχίσει η Θεία Λειτουργία, μέτρησαν τον αριθμό των ιερέων για να δουν αν είναι οι ιερατικές στολές επαρκείς. Γιατί έπρεπε να υπάρχουν ομοιόμορφες στολές για όλους. Η τάξη απαιτούσε οι στολές να είναι ομοιόμορφες για να μην διακρίνεται κανείς πέρα από την τάξη των οφικιαρίων. Αν δεν κάνω λάθος οι παριστάμενοι κληρικοί ήταν 30 και υπήρχαν 27 στολές. Εγώ ήμουν 28ος στη σειρά, που σημαίνει δεν έμενε στολή για εμένα. Μου είπαν: "Δεν θα λειτουργήσεις, αλλά στο τέλος θα βάλεις Πετραχήλι για να μεταλάβεις". Τότε κατάλαβα αυτό που λένε οι Πατέρες: "Πάντα κατά τάξιν γινέσθω". Σε αυτήν την πανηγύρι είχα την ευλογία να γνωρίσω προσωπικά τον Όσιο Παΐσιο, τον Αγιορείτη. Η Ακολουθία θα άρχιζε στις εννέα το βράδυ και εγώ είχα πάει από τις οκτώ. Την ώρα που εναπόμενε κάθισα στον έσω νάρθηκα της Μονής, όπου είχε πολλή ησυχία. Οι επισκέπτες περίμεναν έξω στην αυλή. Ήρθε κάποιος και κάθισε πλάι μου σε απόσταση ενός μέτρου σε μια απόμερη γωνιά και άρχισε επί μία ώρα να λέει την ευχή. Εγώ δεν ήξερα ποιος είναι. Το κατάλαβα από φωνές λαϊκών επισκεπτών που έλεγαν στους άλλους: "Εδώ είναι ο π. Παΐσιος". Από ό,τι φαίνεται κρυβόταν για να αποφύγει τις τιμές. Μια ώρα μείναμε έτσι σιωπηλοί και άκουγα την ευχή που ψιθύριζε. Μια ώρα δεν μου είπε ούτε λέξη και εγώ επίσης δεν του είπα ούτε λέξη για να μην τον διακόψω. Στο τέλος, στον μέσον της ακολουθίας τελέστηκε στην αυλή του ναού στη φιάλη η Ακολουθία του Αγιασμού. Τότε τον είδα και του φίλησα το χέρι. Έπεσε κάτω και μου έβαλε μια βαθιά μετάνοια. Και εγώ ξαφνιασμένος είπα: "Τι κάνετε;" Αλλά εκείνος μου είπε: "Μη μου φιλάς το χέρι. Εσύ είσαι παπάς, εγώ πρέπει να σ' το φιλήσω". Ποιος ήμουν εγώ για να μου βάζει μετάνοια ο Άγιος Παΐσιος, ένας από τους σύγχρονους Αγίους της Εκκλησίας μας; Ήταν μια ευκαιρία για μένα για να καταλάβω τη βαθιά ερμηνεία του πρώτου Μακαρισμού: "Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν". "Οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι" είναι οι ταπεινοί. Πριν από χρόνια είχα καταλάβει πρακτικά την ερμηνεία του άλλου Μακαρισμού: "Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται". Ήταν ημέρα Κυριακή, όταν είχα βρεθεί στο μικρό και ταπεινό ναΰδριο του Αγίου Νικολάου των Καλλισίων, όπου λειτουργούσε ο Γέροντάς μου, άλλος σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο π. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Εκείνη την περίοδο κάθε Κυριακή λειτουργούσε εκεί. Πηγαίναμε μαζί με το δάσκαλό μου στα μουσικά, τον κ. Γεώργιο Αγγελινάρα, νωρίς-νωρίς γιατί ο π. Πορφύριος μάς περίμενε να "βάλει ευλογητός". Ο κ. Αγγελινάρας είναι βαθύς γνώστης και κάτοχος της βυζαντινής μουσικής. Του οφείλω πολλά για την κατά κόσμο ευπρέπειά του, τη γνώση της εκκλησιαστικής μας Παραδόσεως και την τήρηση της τάξεως του Τυπικού. Μια φορά μέσα στη Θεία Λειτουργία έκλαιγε (ο Άγιος Πορφύριος) και θαρρείς απολογούμενος σαν μικρό παιδάκι, μετά τη Θεία Λειτουργία στο μικρό και ταπεινό αρχονταρίκι, μας είπε τον λόγο των δακρύων του και μας θύμισε τον Μακαρισμό αυτόν. Στην Ορθοδοξία μας όλοι είμαστε πενθούντες για τις αμαρτίες μας και ταυτόχρονα χαιρόμενοι, γιατί ο Χριστός μάς αγαπάει μέσα στις αμαρτίες μας και μας συγχωρεί. Γι' αυτό και όλοι οι πενθούντες παρακληθήσονται. Θα δεχτούν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή του Παρακλήτου. Η Ορθοδοξία μάς καλεί σε μια συνεχή εφαρμογή αυτού του Μακαρισμού, δηλαδή μάς καλεί σε μια συνεχή και συνδυαστική βίωση της λύπης με τη χαρά. Αυτό οι Πατέρες το λένε χαρμολύπη ή χαροποιόν πένθος.

Τι έλεγε ο Γέροντας των Αγράφων για την Καρδίτσα και τον κάμπο

Ο Διονύσης Μακρής στην εκπομπή του “Για ποιον χτυπά η καμπάνα” 14/9/2023 αφηγείται τι του έλεγε ο π. Παναγιώτης Τσιώλης για την Καρδίτσα: «Μου έλεγε κάποτε ο πατήρ Παναγιώτης απ’ τ’ Άγραφα, ο Γέροντας των Αγράφων και το θυμήθηκα τώρα γιατί μίλησα με τον φίλο μου το Γιώργο το Μπουζίκα που τον πήγαινε επάνω. Εμένα μου είχε πει ο παππούλης “θα πνιγεί η Καρδίτσα”, δεν εννοούσε την πόλη, εννοούσε την περιοχή. Του λέω “γιατί παππούλη;”. “Γιατί εκεί κρύβεται η Εικόνα της Παναγίας της Πελεκητής την οποία έχουν κλέψει από το μοναστήρι”. Μάλιστα, έτσι μου έλεγε κι αυτά να τα ακούει ο φίλος μου ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος ο Τιμόθεος, τα λέω δημοσίως πλέον. Μου έλεγε ο παππούλης ότι “στην κλοπή εμπλέκονταν και ρασοφόροι”. Μου είπε και κάτι άλλο. Βγαίνουν αυτά! Ότι πνίγηκε; Πνίγηκε η περιοχή και δεύτερη φορά. Μου είπε και κάτι άλλο ο παππούλης και θα το πω δημοσίως “αυτή που έχει την Εικόνα” εκεί που κρύβουν την Εικόνα στο νομό “είναι μιά Βασιλική. Αυτή κρύβει την εικόνα”. Παίρνω το Γιώργο το Μπουζίκα, λέω “Γιώργο εμένα μου είχε πει αυτά. Μήπως ξέρεις εσύ κάτι; Σου είχε πει ο παππούλης; Γιατί πηγαίνατε τακτικά επάνω και κουβεντιάζατε, είχατε αρκετό δρόμο”. Μου λέει “κι εμένα μου είπε ότι το νερό θα φτάσει μέχρι το ύψος της Εικόνας. Θα πνιγούν στον κάμπο, μέχρι να επιστραφεί η Εικόνα”. Τ’ ακούτε; Να κάνετε έκκληση όλοι οι Δεσποτάδες εκεί να γυρίσει η Εικόνα στο μοναστήρι. Εκεί όπου ανήκει. Ο παππούλης μου είχε πει κι άλλα. Εγώ τα λέω δημοσίως. Μου είχε πει ότι “επιχειρήθηκε να πουληθεί η Εικόνα στην Ιταλία με το ποσό του 1.000.000 ευρώ και δεν έγινε εφικτό αυτό και την κρύβουν πλέον στην Καρδίτσα, στο νομό”. Λέω “Γιώργο μου, σου είχε πει τίποτα άλλο;”. “Μου είχε πει αλλά δε λέγονται γιατί θα πληγώσουνε…”. Λέω “πες τα βρε Γιώργο”. Μου λέει “στον κάμπο κυριαρχεί η μαγεία, στα χωριά εκεί που βυθίστηκαν. Έλεγε ο παππούλης ότι το 95% των χωριανών εκεί στα μεγάλα χωριά ασχολούνται με μαγείες κι ο Θεός δε τα συγχωρεί αυτά”. Κάνει υπομονή, κάνει υπομονή να επιστρέψουν στο δρόμο της αληθείας, στο δρόμο της σωτηρίας. Έχουμε ένα σκοπό ως άνθρωποι. Να περάσουμε αυτή τη δοκιμασία της εφήμερης αυτής ζωής για να πάμε προς τον Παράδεισο, στην Αιωνιότητα. Αυτό το λησμονήσαμε όλοι. Φτιάχνουμε παλάτια, φτιάχνουμε τα πάντα και ξεχάσαμε αυτό. Δεν είναι τυχαίο επίσης η τεχνολογία των 5G που μπήκε στα Τρίκαλα. Αρκούσε 2 μέρες βροχή να ρίξει, λίγες ώρες δηλαδή να επιτρέψει ο Θεούλης να ανοίξουν οι ουρανοί, όπως λέει στον 17ο Ψαλμό. Διαβάστε τον για να δείτε τι ακριβώς έγινε στη Θεσσαλία. Επαναλαμβάνεται η ιστορία. Δεν φταίνε λέει στα χίλια χρόνια τα αντιπλημμυρικά και το ένα και το άλλο. Έχουμε αφήσει χωρίς προστασία τα σπιτικά μας, τις κοινωνίες μας, την πατρίδα μας. Κι ευτυχώς έχουμε την Παναγία μας! ...Πάντα σε καθετί που μας συμβαίνει υπάρχει κι ένας πνευματικός λόγος, ο οποίος είτε αποσκοπεί στη συμμόρφωσή μας, είτε στην ενδυνάμωση της πίστης μας. Οι πνευματικοί νόμοι όταν παραβιαστούν, κι έχουν παραβιαστεί πολλές φορές στη χώρα μας, οδηγούν σε καταστροφές, σε λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς».

Ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που σιωπούν..;

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που σιωπούν απέναντι στην τόσο εξόφθαλμα και θρασύτατα αντιδημοκρατική στάση που εκδηλώνει ο κύκλος αυτός που έχει καταλάβει τα κυβερνητικά πόστα της χώρας (με την στήριξη, φυσικά, μεγάλης πληθυσμιακής μερίδας του λαού... για να μην τα ρίχνουμε όλα στον κύκλο αυτό, αποποιούμενοι δικές μας ευθύνες). Θέλω να πω, πότε θα έλεγαν ένα αποφασιστικό 'όχι' σε κάτι που θα έκανε την απόπειρα να τους επιβάλει η κυβέρνηση; Ποια είναι η 'κόκκινη' τους 'γραμμή'; Αν, πχ, η κυβέρνηση έλεγε θεσπίζω υποχρεωτική εμφύτευση πομπού στα σώματα των πολιτών, εκεί θα αντιστέκονταν; Εκεί θα εκδήλωναν άρνηση; Εκεί θα κατέβαιναν στους δρόμους να διαδηλώσουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες παρά τα χημικά που θα τους έριχναν, θα αψηφούσαν να υποστούν ωμή βία και να τους έσερναν στις φυλακές; Ή για να το πούμε αλλιώς: Ποιο είναι το όριο που αν οι κυβερνητικοί το υπερέβαιναν θα αψηφούσαν τον θάνατο; Δηλαδή, αν αυτοί που δηλώνουν απόλυτη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις των κυβερνητικών (ή και αυτοί που διαφωνούν μεν σιωπούν δε για να μην 'μπλέξουν' και χαλάσει ο ειρμός της καθημερινότητάς τους), αν τους έλεγαν οι κυβερνητικοί 'καθίστε να σας ακρωτηριάσουμε (ή να ακρωτηριάσουμε τα παιδιά σας), για το καλό σας θα το κάνουμε' θα το δεχόντουσαν και αυτό, θα τους εμπιστεύονταν και σε αυτό; Ειλικρινά, είναι κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι με πάσα ειλικρίνεια, χωρίς την παραμικρή ρητορική διάθεση. Ποιο είναι το όριο υπόκυψης αυτών που έχουν δεχτεί όλα όσα έχουν θελήσει να επιβάλουν, μέχρι στιγμής, στους πολίτες οι κυβερνητικοί; Η επιβολή ποιου ακριβώς πράγματος θα τους έκανε να έλεγαν ένα ατσάλινο 'μέχρι εδώ, τελεία και παύλα'; ... ... ... Πλαντάζει κανείς, εδώ στα ελλαδικά διαδικτυακά μέσα, στο να βλέπει αναρτήσεις περιαυτολογίας και αυτο-εξύμνησης, αναρτήσεις για το πόσο φοβερός και τρομερός είναι ο λαός αυτός, για το πως είναι ατόφιος απόγονος του Λεωνίδα και των Τριακοσίων, πομπές ατελείωτες με περικεφαλαίες αρχαίων, ποταμός καθημερινός επαναστατικών λαβάρων, πορτραίτων του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου, της Μπουμπουλίνας κλπ κλπ. Ατελείωτες εκφωνήσεις λόγων τιμιότητας, αγέρωχης στάσης ζωής, ανωτερότητας και μοναδικότητας. Και όλα αυτά συνοδεία, μάλιστα, άφθονων κηρυγμάτων περί ταπεινοφροσύνης!* Ένα αυτο-βαυκαλιστικό παραλήρημα χωρίς σταματημό με μια... καθημερινότητα που να διαψεύδει με τον πλέον κραυγαλέο και αποκαρδιωτικό τρόπο όλα αυτά για το οποία προσπαθεί να πείσει! Έχουμε αναρωτηθεί τι συμβαίνει, αλήθεια, με τους εαυτούς μας; Πως εξηγείται η τόσο εξόφθαλμη αυτή αντίφαση; Και πως εξηγείται το να εθελοτυφλείς σε τέτοιον βαθμό απέναντί της; Ερωτήματα που ζεματούν! Αλλά που αν δεν πάρουν απάντηση δεν πρόκειται να υπάρξει και θεραπεία. ... ... ... *Αυτό και αν αποτελεί σχήμα οξύμωρον! Dimitri Lalushi

ΜΗΝ ΑΡΝΗΘΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

Ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται, ἡ πλάση ἀγάλλεται καὶ οἱ βάρβαροι εἰς φυγὴν τρέπονται, καθὼς ὁρῶσι τὴν ῥάβδο τῆς ἐν Χριστῷ Ἐλευθερίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ ὑψώνει μαζί του τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, ἦτο πεσμένη κάτω. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ ταπεινώνει τὴν αὐθάδη ἔπαρση τῶν δαιμόνων. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καὶ ἡ ἐναντία δύναμις τοῦ Πονηροῦ ὑποχωρεῖ καὶ ταπεινοῦται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καὶ συναθροίζεται τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός καὶ αἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικῶς· οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τάς ἀναιμάκτους θυσίας εἰς τόν Θεόν, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Ἀνδρέας. Ὁ Σταυρὸς ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκαρφώθη τὸ ἄμωμο σῶμα τοῦ ἐν τῇ γῇ Καταβάντος ἔρχεται νὰ ἐπαληθεύσει τὴν ὑπεροχικὴ Νίκη τῆς Ζωῆς ἐπὶ τοῦ Θανάτου, ἡ ὁποία ἵσταται διὰ τῆς ἥττας, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀπολύτου κάμψεως τοῦ παθογόνου ἐγώ. Ἀπὸ φρικῶδες ὄργανο τῆς ὀδύνης καὶ τῆς καταδίκης ὁ Σταυρὸς καθαγιάζεται, εὐλογεῖται καὶ γίνεται τὸ τρόπαιο τοῦ Θριάμβου, τὸ ἀκατάλυτο σύμβολο τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀφθαρσίας. Ἀνίκητη ἀσπίς, καύχημα τῶν πιστῶν καὶ σκῆπτρο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Τὸ παράδοξο αὐτὸ ἱστορούμενο προκαλεῖ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια, καθὼς βεβαιώνει τὸ ἀβυσσαλέο μυστήριο τῆς Θείας Ἀγάπης, τὸ ὁποῖο δὲν ψηλαφᾶται μέσῳ τῶν γαιωδῶν σαρκικῶν μας αἰσθήσεων, ἀλλὰ μόνο διὰ τῆς ἐμπειρίας καὶ μετοχῆς σ’ ἕναν ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως, αὐτὸν ποὺ ἐγκαινιάζει ὁ Σταυρός, τῆς Θυσίας καὶ τῆς αὐτοπαραιτήσεως ἀπὸ τὸ αὐτοείδωλο, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ μὲ τὴ σειρά του στὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα. Στὰ χρόνια τῆς πολιτισμικῆς καθιζήσεως, τῆς ὀζούσης ἀχρειότητος καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ὄχημα κούφιου οἰκουμενιστικοῦ ἀγαπουλισμοῦ, τὰ καραβάνια τῶν ὑποτεταγμένων στὴν πανθρησκεία ῥασοφόρων, ἐφημερίων καὶ Δεσποτάδων, κατακρεουργοῦν, ἀλλοιώνουν καὶ βεβηλώνουν τοὺς ὑπερχιλιετεῖς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν ὑπερβλητικῶς μελῳδικὴ ποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀφαιρῶντας λέξεις ποὺ θυμίζουν τὴν ἵστορική μας συνέχεια, τὶς βυζαντινὲς δυναστεῖες, τοὺς ἄνακτες καὶ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως μας. Ἔτσι, τὸ «νίκας τοῖς βασιλεῦσι» μετετράπη ἐσκεμμένα σὲ «τοῖς εὐσεβέσι» καὶ τὸ «κατὰ βαρβάρων» ἀντεκαταστάθη σκοπίμως μὲ τὸ «κατ’ ἐναντίων», γιὰ νὰ μὴν προσβάλονται τὰ δημοκρατικὰ φρονήματα τῶν ἐξωνημένων πολιτικῶν τῆς συλλήβδην Ἀριστερᾶς καὶ τῆς φοβικῆς ἀστικοδεξιᾶς. Ἀνθιστάμεθα σθεναρῶς στὴν καταπάτηση τῆς παραδόσεώς μας, τὴν διάβρωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀληθείας καὶ τὴν ἐπέλαση τῶν ἁπανταχοῦ αἱρέσεων. Ἐπιλέγουμε τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθινῆς Ὁμολογίας, τῆς συσταυρώσεως καὶ τῆς συμπορεύσεως στὰ ματωμένα ἴχνη τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης, αἴροντας μὲ ἀπόλυτη πίστη στὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ πλησμονὴ Ἀγάπης τὸν δικό μας προσωπικὸ σταυρό, γιὰ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν Πίστη τῶν πατέρων μας ἀπὸ τοὺς διῶκτες τοῦ Χριστοῦ. Χρόνια Πολλὰ καὶ σταυραναστάσιμα σὲ ὅλες καὶ ὅλους ὅσοι ἑορτάζουν! Πέτρος Ἰ. Νικολοῦ

ΜΗΝ ΑΡΝΗΘΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

Μήν ἀρνηθεῖς τόν Ἐσταυρωμένο. Ἄν Τόν ἀρνηθεῖς, ἔχεις πολλούς πού θά σέ ἐλέγξουν γι᾽ αὐτό. Πρῶτος θά σέ ἐλέγξει ὁ Ἰούδας ὁ προδότης. Διότι αὐτός πού Τόν πρόδωσε ἤξερε ὅτι ἀπό τούς ἀρχιερεῖς καί πρεσβυτέρους καταδικάστηκε σέ θάνατο (πρβλ. Ματθ. 27, 3). Τό μαρτυροῦν τά τριάντα ἀργύρια (πρβλ. Ματθ. 26, 15). Τό μαρτυρεῖ ἡ Γεθσημανή, ὅπου ἔγινε ἡ προδοσία. Γιά νά μήν ἀναφέρω τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου ὅλοι παρόντες προσεύχονταν τή νύχτα. Τό μαρτυρεῖ ἡ σελήνη τῆς νύχτας. Τό μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα καί ὁ ἥλιος πού χάθηκε (πρβλ. Λουκ. 23, 44), διότι δέν μποροῦσε νά βλέπει τήν παρανομία τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου. Σέ ἐλέγχει ἡ φωτιά, ὅπου παρευρέθηκε καί θερμαινόταν ὁ Πέτρος. Ἄν ἀρνηθεῖς τό Σταυρό, σέ περιμένει ἡ αἰώνια φωτιά. Μιλάω σκληρά, γιά νά μήν ἐπιχειρήσεις ἐσύ νά σκληρυνθεῖς. Θυμήσου τά μαχαίρια πού ἔφεραν ἐναντίον Του στή Γεθσημανή (πρβλ. Ἰωάν. 18, 3), γιά νά μή δοκιμασθεῖς ἀπό τήν αἰώνια ρομφαία. Θά σέ ἐλέγξει τό σπίτι τοῦ Καϊάφα, πού μέ τήν ἐρημιά πού τό δέρνει δείχνει τή δύναμη πού εἶχε ὁ τότε δικαζόμενος ἐκεῖ. Ὁ ἴδιος ὁ Καϊάφας, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, θά σοῦ φέρει σθεναρές ἀντιρρήσεις. Θά σοῦ ἐναντιωθεῖ καί ὁ δοῦλος πού ἔδωσε τό ράπισμα στόν Ἰησοῦ (πρβλ. Ἰωάν. 18, 22) καί αὐτοί πού τόν ἔδεσαν καί τόν ἔφεραν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου. Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν καί ὁ Ἡρώδης καί ὁ Πιλάτος καί κάπως ἔτσι θά σοῦ μιλήσουν: Τί ἀρνεῖσαι Αὐτόν πού συκοφαντήθηκε ἀπό τούς Ἰουδαίους μπροστά σας, γιά τόν Ὁποῖο ξέρουμε ὅτι δέν ἁμάρτησε σέ τίποτα; (πρβλ. Λουκ. 23, 14-15). Διότι καί ἐγώ ὁ Πιλάτος «ἔνιψα τότε τά χέρια μου» (πρβλ. Ματθ. 27, 24). Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν οἱ ψευδομάρτυρες καί οἱ στρατιῶτες πού Τοῦ φόρεσαν «τό κόκκινο ἔνδυμα καί τό ἀκάνθινο στεφάνι, Τόν σταύρωσαν στό Γολγοθά» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 2. 17) καί γιά «τόν χιτώνα Του ἔβαλαν κλῆρο» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 24). Θά σέ ἐλέγξει ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος πού σήκωνε τό Σταυρό πίσω ἀπό τόν Ἰησοῦ (πρβλ. Λουκ. 23, 26). Θά σέ ἐλέγξει ἀπό τά ἀστέρια ὁ ἥλιος πού χάθηκε. Καί ἀπό τῆς γῆς τά πράγματα, τό κρασί τό ἀρωματισμένο μέ σμύρνα. Ἀπό τά καλαμοειδή τό καλάμι, ἀπό τά βότανα ὁ ὕσσωπος, ἀπό τά θαλάσσια τό σφουγγάρι, ἀπό τά δέντρα τό ξύλο ἀπ᾽ ὅπου ἔγινε ὁ Σταυρός. Οἱ στρατιῶτες, ὅπως εἴπαμε, πού Τόν σταύρωσαν καί ἔβαλαν κλῆρο γιά τά ἱμάτιά Του, ὁ στρατιώτης πού μέ τή λόγχη ἄνοιξε τήν πλευρά Του, οἱ γυναῖκες πού ἦταν τότε παροῦσες (πρβλ. Ματθ. 27, 55), τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ πού σχίστηκε τότε σέ δυό κομμάτια (πρβλ. Ματθ. 27, 51). Τό πραιτώριο τοῦ Πιλάτου, πού τώρα, ἔχει ἐρημωθεῖ μέ τή δύναμη Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος εἶχε τότε σταυρωθεῖ. Αὐτός ἐδῶ ὁ Γολγοθάς ὁ ἅγιος, ὁ ὑπερυψωμένος, πού μέχρι σήμερα ἐκπέμπει φῶς καί δείχνει μέχρι τώρα πῶς ράισαν οἱ πέτρες του γιά τόν Χριστό. Τό πλησίον μνῆμα ὅπου ἐνταφιάστηκε καί ἡ πέτρα πού ἔβαλαν στή θύρα (πρβλ. Ματθ. 27, 60) καί πού μέχρι σήμερα βρίσκεται δίπλα στόν τάφο. Οἱ Ἄγγελοι πού ἦταν τότε παρόντες. Οἱ γυναῖκες πού προσκύνησαν μετά τήν Ἀνάσταση. Ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης πού ἔτρεξαν στό μνῆμα καί ὁ Θωμᾶς, πού ἔβαλε τό χέρι του στήν πλευρά Του καί τά δάκτυλά του στά σημάδια ἀπό τά καρφιά (πρβλ. Ἰωάν, 20, 25-27). Διότι καί ἐκεῖνος γιά χάρη μας ψηλάφησε τήν πλευρά μέ προσοχή, ὥστε ἐκεῖνο πού ἐσύ, ὁ ὁποῖος δέν ἤσουν τότε παρών, ἔμελλες νά ζητήσεις γιά νά ἐρευνήσεις, αὐτό τό ἐρεύνησε ἐκεῖνος, ὄντας παρών, «κατ᾽ οἰκονομίαν». Ἔχεις δώδεκα Ἀποστόλους μάρτυρες τοῦ Σταυροῦ, καί τήν οἰκουμένη καί ὅλο τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού πιστεύουν στόν Ἐσταυρωμένο. Νά σέ πείσει ἀκόμα γιά τή δύναμη τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου αὐτό τό ἴδιο γεγονός τῆς τωρινῆς παρουσίας σου σ᾽ αὐτό τό χῶρο. Διότι ποιός σέ ἀνάγκασε νά ἔρθεις τώρα σ᾽ αὐτή τή συγκέντρωση; Ποιοί εἶναι οἱ στρατιῶτες πού τό ἔκαναν αὐτό; Μέ ποιά δεσμά σέ δέσανε γιά νά σέ φέρουν ἐδῶ, χωρίς νά τό θέλεις; Ποιοῦ δικαστηρίου ἡ καταδικαστική ἀπόφαση σέ ὑποχρέωσε καί σέ βίασε νά βρίσκεσαι ἐδῶ; Ἑπομένως τό τρόπαιο τοῦ Ἰησοῦ τό σωτήριο, ὁ Σταυρός, ὅλους τούς συνάθροισε. Αὐτό εἶναι πού ταπείνωσε τούς Πέρσες καί τούς ἔκανε νά προσκυνοῦν δουλικά τόν Κύριο καί ἡμέρωσε τούς Σκύθες. Αὐτό χάρισε στούς Αἰγύπτιους τή θεογνωσία, ἀντί γιά τήν πίστη πού εἶχαν στίς γάτες, στά σκυλιά καί σέ ὅλη ἐκείνη τήν πολύμορφη πλάνη. Αὐτό μέχρι σήμερα θεραπεύει ἀρρώστιες. Αὐτό διώχνει τούς δαίμονες καί ἀνατρέπει τῶν γοήτων καί τῶν μάγων τίς μαγγανεῖες.