ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ-Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που λείπει ο Χριστός. Γι' αυτό τα έργα μας μοιάζουν μάταια.

"Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον" (Λουκ. 5,5) ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Μία αναγνώριση που αποκαλύπτει μια επίγνωση διατυπώνει ο απόστολος Πέτρος, όταν ο Χριστός του ζητά να ρίξει το δίχτυ στη θάλασσα. "Όλη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα". Ο άνθρωπος που μοχθεί για να επιβιώσει, για να θρέψει την οικογένειά του, με τον τρόπο που είναι η εργασία του, διαπιστώνει ότι κοπιάζει, αλλά μάταια. Και το αναγνωρίζει. Πόσες φορές στη ζωή μας δεν συμβαίνει αυτό; Να κοπιάζουμε, είτε στην εργασία, είτε στις σχέσεις μας με τους άλλους, είτε με τα παιδιά μας, είτε με τους στόχους που έχουμε βάλει, και να διαπιστώνουμε ότι ο κόπος μας δεν έχει αποτελέσματα; Άλλοτε, παραιτούμαστε. Άλλοτε, επιμένουμε εν γνώσει μας ότι το πιο πιθανό είναι η ήττα, η αποτυχία να συνεχιστούν. Άλλοτε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Άλλοτε, αλλάζουμε κατεύθυνση. Ας αναρωτηθούμε όμως κατά πόσον μπορούμε να ξαναδούμε αλλιώτικα τη ζωή, τον κόπο μας, τις σχέσεις μας, τους στόχους μας με τον Χριστό παρόντα; Ο Πέτρος έκανε τον αγώνα του, χωρίς αποτέλεσμα. Το πρωί συναντά τον Χριστό και του δίνει την άδεια να ανεβεί στο πλοίο του και να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους ανθρώπους. Και στην εντολή που του δίνει να ρίξει το δίχτυ και πάλι, αφήνει κατά μέρος όποιες άλλες σκέψεις και υπακούει. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που λείπει ο Χριστός. Γι' αυτό τα έργα μας μοιάζουν μάταια. Όταν ο Χριστός είναι παρών, τότε εισέρχεται στην πορεία μας και το Ευαγγέλιο. Ο λόγος και ο τρόπος της αγάπης. Η οδός που μας καλεί να αξιοποιήσουμε τα χαρίσματά μας με υπακοή σ' Αυτόν που μας τα έδωσε, με προσφορά στους άλλους, με αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Το χάρισμα της αλιείας ο Πέτρος θα το αξιοποιήσει πλέον, μετά την υπακοή που έκανε στον Χριστό και το θαύμα που έζησε το δίχτυ του να γεμίσει από ψάρια, για να καλέσει στην οδό του Ευαγγελίου κι άλλους ανθρώπους. Καταλαβαίνει ότι είναι αμαρτωλός και δεν επαρκεί. Νιώθει όμως την εμπιστοσύνη της παρουσίας του Χριστού και δε θα κάνει πίσω. Θα τα αφήσει όλα για Εκείνον. Ας μην αποκάμουμε στη ζωή και στις προσπάθειές μας, θεωρώντας τες μάταιες, αλλά ας αφήσουμε τον Χριστό με το Ευαγγέλιο της αγάπης να μας καθοδηγήσει. Ας βάλουμε αγάπη σε ό,τι κάνουμε και σε ό,τι στοχεύουμε. Ας βάλουμε αγάπη με όποιους σχετιζόμαστε. Κι ας σκεφτούμε τις παραινέσεις του Χριστού. Θα νιώσουμε τότε μέσα μας τη φώτιση που θα μας δείξει τον δρόμο του "θα παλέψω για μια άλλη φορά, επειδή μου το ζητάς Εσύ". Και με επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας, δεν θα χάσουμε. Το μάταιο θα καρπίσει.

Ο θάνατος είναι υπαρκτός;

Υπαρκτό είναι μόνο ό, τι έχει δημιουργήσει ο Θεός διά του Υιού Του, αφού « πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν »( Ιω. α’, 3). Κατά συνέπεια ό, τι δεν έχει δημιουργήσει ο Θεός δεν υπάρχει, δηλαδή δεν είναι υπαρκτό. Ο Θεός δεν έχει δημιουργήσει θάνατο, σύμφωνα και με το, « ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ᾿ απωλεία ζώντων »( Σ. Σολ. α’, 13). Άρα ο θάνατος δεν είναι υπαρκτός. Αφού λοιπόν δεν είναι υπαρκτός, δε μπορεί να μιλήσει και να πει π.χ. εγώ είμαι ο θάνατος. Αντίθετα η ζωή που υπάρχει μπορεί να μιλήσει και μάλιστα μίλησε και είπε, «εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή » ( Ιω. ια’, 25). Για το θάνατο όμως ο οποίος δε μπορεί να μιλήσει, μίλησε ο Θεός, όχι βέβαια για να του δώσει ύπαρξη, αλλά για να τον εμφανίσει ως επακόλουθο της ανυπακοής στο θέλημά Του, δηλαδή ως συνέπεια της αμαρτίας, « τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος »(Ρω. στ’, 23). Μίλησε ο Θεός για το θάνατο και είπε στον Αδάμ, « η δ᾿ αν ημέρᾳ φάγητε απ᾿ αυτού, θανάτω αποθανείσθε »( Γεν. β’, 17). Έτσι, « δι' ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν, εφ' ω πάντες ήμαρτον »(Ρω. ε’, 12). Ο θάνατος λοιπόν, αν και δεν είναι υπαρκτός, απέβη ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Αυτόν τον εχθρό τον κατάργησε ο Χριστός με την Ανάστασή Του, και γι’ αυτόν τον εχθρό ο Απόστολος Παύλος λέει, « έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος »( Α’ Κορ. ιε’, 26). Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

Σήμερα ενώ συνέχιζα το θεάρεστο έργο στο πλημμυρισμένο υπόγειο έσκυψε στο παράθυρο ένα παιδί κάπου 17 χρονών με ξυρισμένο κεφάλι και σκουλαρίκια και στα δύο αυτιά. "Είμαστε εθελοντές, χρειάζεστε βοήθεια με τα πράγματα;" Τόσες μέρες έψαχνα να βρω ανθρώπους και να πληρώσω όσα θέλουν για μεροκάματο, προκειμένου να πετάξω τα βαριά πράγματα που με το λασπόνερο έγιναν ασήκωτα και μόνος μου ήταν αδύνατο να το κάνω. "Δεν την κάνουμε αυτή τη δουλειά όσα και να μας δώσεις". Αυτό μου έλεγαν. Βγήκα έξω και είδα και τους άλλους δύο. Ο δεύτερος, είμαι σίγουρος πως αν έριχνε σφύρα μπορεί να έπαιρνε κανένα πανελλήνιο για πλάκα κι ο τρίτος ήταν ο πιο καχεκτικός της παρέας. Τρία παιδιά με σκουλαρίκια, τσιγάρα και πειραγμένα μηχανάκια. 100% με χάλια βαθμούς στο σχολείο. Ήρθαν με γαλότσες, γάντια και τα σχετικά και φαινόταν ότι είχαν κιόλας εμπειρία σε αυτό. Με βοήθησαν με πολύ κόπο να βγάλω από το υπόγειο πολυθρόνα, διθέσιο, τριθέσιο, ψυγείο, κουζίνα, τρία στρώματα καμία δεκαριά χαλιά, σπασμένες βιβλιοθήκες και ντουλάπες, μια ραπτομηχανή singer σε ξύλινο έπιπλο και άλλα πράγματα, όλα βουτηγμένα στη λάσπη. Όλη την ώρα έκαναν πλάκα μεταξύ τους και στην ανάπαυλα άναψαν τσιγάρο και το μόνο που μου ζήτησαν ήταν αν έχω κανένα μπουκάλι με νερό που να πίνεται. Τους πήγα τρία μπουκάλια του 1.5L με νερό από το ψυγείο και μου είπαν κρατήστε τα βολευόμαστε με το ένα. "Εσείς πρέπει να είστε δάσκαλος. Πολλά βιβλία μέσα στη λάσπη" "Είμαι ναι." "Και τι μάθημα κάνετε;" "Φυσική στο λύκειο" "Ώρε φίλεεε" Σαν να έλεγε: Που μπλέξαμε... Κι έπειτα την ώρα που πλένονταν έφυγε μια βρυσιά από τον πιο αδύναμο κι ο γιγαντόσωμος λέει: "Σταμάτα ρε, είναι και δάσκαλος ο άνθρωπος" Όταν τελείωσαν τους ζήτησα να πάρουν κάποια χρήματα για την πολύ κουραστική δουλειά που έκαναν. Ως κέρασμα κι όχι ως αμοιβή. "Αν το ξαναπείτε αυτό θα ξαναβάλουμε τα πράγματα πίσω στο υπόγειο! Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

«Πριν να ντροπιάσουμε Σημαία και Σταυρό»

Στα διαλείμματα μεταξύ των σχολικών διδακτικών περιόδων, από τα ηχεία Λεωφόρων και οδών, στα παλιά των σπιτιών τα ραδιόφωνα να ηχήσει πάλι ο παλμός στο διά πασών» Τη φλέβα ψάχνω, μα άτονη και άπαλμη υιών κι εγγόνων, όλων όσων απογόνων αυτών που μέλημα πρωταρχικό τους την Πατρίδα είχανε, Ορθοδοξία πριν από όλα στη ζωή, αυτών που ύψωναν φωνή, σθένος και ψυχή τοίχος πανοπλία σε κάθε τι εισβλητικό! Πάλι και πάλι ο Εθνικός μας Ύμνος στο διά πασών να ακουστεί, να ερμηνευθεί, να επεξηγηθεί η δημιουργία του, η ιστορία του, ο σκοπός κι ο λόγος καθιέρωσης σπόρος να πέσει στις άγονες ψυχές, παλμικός να ποτιστεί με αναφορές πορείας κι ιστορίας των εκάστοτε φλογερών Ελλήνων! Μου τρομάζει όλο το είναι αυτός ο χειμαρρώδης εκσυχρονισμός ο οποίος ανελέητα και μελετημένα ερχόμενος γίνεται ο δικός μας αφανισμός ως Ελλήνων Ορθοδόξων! Έλληνες συνέλθετε, από τη λιποθυμική κατάσταση συνέλθετε, από την παθητικότητα και την αδράνεια συνέλθετε πριν βρεθούμε ένας προς έναν με κόκκινο βρακί και δωδεκάποντο, απαίτηση των σύγχρονων καιρών! Βρωμάει σαπίλα και δυσοσμία η μυρωδιά που έρχεται, πάνε οι φιλοσοφίες περί πειράματος βατράχων σε βρασμό κρύων νερών, μας εμπαίζουν πια, μας ντύνουν με στολές στα μέτρα τους κι εμείς εθελοτυφλούμε μπερδεύοντας τα βήματα στο άχαρο βάδισμα! Τραγούδια εξύμνησης ξανά να τραγουδήσουμε, αφοσίωσης, πατριωτισμού, μόχθου, πατρίδας, εργατιάς ποιοτικά, καντάδες και ύμνου, τραγούδια των πατεράδων μας που τρέφαν την ψυχή και τη συντόνιζαν! Στις αυλές πάλι τις γιαγιάδες να συνάξουμε, με εγγόνια και παιδιά της γειτονιάς, να πουν τις ιστορίες της πατρίδας, τους αγώνες τους, να μπαρουτιάσουν φλέβες και ψυχή! Είμαστε μόνοι μα είμαστε ο όχλος και η δύναμη, η αναστροφή κινητήριος δύναμη κόντρα σε ό, τι παράλογο, εισβλητικό και άνομο! Όχι, δεν θέλω να διαβάζω πια για εγκατάλειψη πατρίδας κι άρνηση, για μέτρα χαλαρά όσο χαλαρά, θέλω τις στράτες στις παλιές που αναγιώθηκα που είχαν μουσικές και χρώματα Ελλάδας, που μοσχοβόλαγαν οι φούρνοι των μανάδων μας άρτο και πρόσφορο, τον θυμιατό και το λιβάνι στα ξωπόρτια μας, θέλω να βλέπω στα μπαλκόνια την Ελληνική Σημαία μας, το εικόνισμα της Παναγιάς στην τάξη, της εκκλησίας την αυλή ελληνορθόδοξη σημαιοστόλιστη σε κάθε επέτειο εθνική, σε κάθε Αγίου εορτή, σε κάθε των ιερών κι ιδανικών μας λιτανεία! Πριν να ντροπιάσουμε Σημαία και Σταυρό, συνέλθετε, ριγούν κι αναρριγούν στα μνήματα με την κατάντια μας πατέρες, μάνες, πάπποι και προπάπποι! Καλή μας μέρα Έλληνες Ορθόδοξοι, καλή μας μέρα ευλογημένα ελληνορθόδοξη καλοτάξιδη και σήμερα και κάθε σήμερα να αξιωθούμε! Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Νοσεί η κοινωνία μας.Χρειάζεται μια έσωθεν κάθαρση...

Ο τύπος που έσπρωξε τον νεαρό Κρητικό, τον Αντώνη, από την αποβάθρα του πλοίου -και τον σεργιάνισε να πνίγεται, συνοδεία του συναδέλφου του, στα κοχλάζοντα νερά της προπέλας- απολογήθηκε λέγοντας πως νόμισε ότι πρόκειται για Πακιστανό. Δεν το'πε τυχαία. Δεν του προέκυψε τυχαία να απολογηθεί με έναν τέτοιον τρόπο. Είναι το ότι ξέρει -έστω και ενστικτώδικα- πως μια τέτοια απολογία μπορεί να λειτουργήσει πολύ εύκολα ως ελαφρυντικό της πράξης του στην συνείδηση μιας μεγάλης πληθυσμιακής μερίδας της χώρας. Αντιλαμβάνεστε σε τι σημείο βρισκόμαστε ως κοινωνία; Αντιλαμβάνεστε το ότι ναζιστικής φύσεως ιδεώδη έχουν στήσει πανηγύρι στον ψυχισμό πολλών στον τόπο μας; ... ... ... Σε μια ανάρτηση που αναφερόταν στην ''απολογία'' αυτή, μάλιστα, πρόσεξα ένα σχόλιο που έλεγε, απευθυνόμενο στον απολογούμενο, 'λες ψέματα, ήξερες ποιος ήταν'. Σαν να του'λεγε, δηλαδή, 'αν δεν ήξερες θα δικαιολογούνταν αυτό που έπραξες'. Ξέρετε, πολλές φορές μια φαινομενικά αθώα έκφραση, που μπορεί να δίνει εκ πρώτης όψεως, την εντύπωση πως είναι έκφραση αγανάκτησης απέναντι σε μια αδικία (ή και έκφραση σύνεσης) μπορεί να αποκαλύπτει μια θέαση ζωής εντελώς στρεβλή και απάνθρωπη. Είναι αυτό που λέει η παροιμία 'θέλει η που..να να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει'. Να σας δώσω άλλο ένα παράδειγμα, για να γίνω σαφέστερος: Πρόσφατα με τις μεγάλες πυρκαγιές που κατέστρεψαν μια τεράστια έκταση της χώρας κάποιος είχε κάνει μια ανάρτηση που τα έβαζε με τον ''σκοταδισμό'' κάποιων παπάδων που είχαν βγει, καψαλισμένοι και αυτοί, με εικόνες στα χέρια στους δρόμους (είτε για να τις σώσουν, είτε για λόγους λιτάνευσης) και κάποιος άλλος σε ένα σχόλιο, κάτω απ'την ανάρτηση, απαντούσε (με ύφος νηφάλια σκεπτόμενου) 'αχ βρε τάδε, αφού ξέρεις πως αυτοί -οι παπάδες- δεν αφανίζονται με το να τους ξυρίζεις και να τους στέλνεις στα γκουλάγκ, αυτά δοκιμάστηκαν και απέτυχαν'. Δηλαδή... ήταν σαν να'λεγε πως αν ήταν εφικτός ο αφανισμός τους με το να τους ξυρίζεις και τους στέλνεις στα γκουλάγκ, τότε αυτό θα'ταν κάτι καθ'όλα αποδεκτό και καλό! ... ... ... Νοσεί η κοινωνία μας. Πολύ βαριά μάλιστα! Με ποικίλους τρόπους... με καμουφλαρισμένες πλην καθ'όλα υπαρκτές και βαριά αυτοκαταστροφικές θεάσεις ζωής. Γι'αυτό, το πρώτο που χρειάζεται είναι μια έσωθεν κάθαρση, στην πολύ προσωπική ζωή του καθενός. Η οποιαδήποτε καλυτέρευση σε ένα συλλογικό-κοινωνικό επίπεδο, δεν μπορεί παρά να προκύψει από μια τέτοια κάθαρση. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις και φούμαρα για να αποσπαστεί η προσοχή από αυτήν, την καίριας σημασίας διαπίστωση. Αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος και προέχει είναι οι καθαρές και δίκαιες καρδιές. Δεν προέχει η αναζήτηση τρόπων αποτελεσματικότερης οργάνωσης των θεσμών. Άλλωστε, η αποτελεσματική οργάνωση των θεσμών προκύπτει αφ'εαυτού της, ως φυσικό επόμενο, όταν οι διαχειριστές τους είναι άνθρωποι με καθαρή καρδιά και πνεύμα αυτοθυσίας. Χριστιανούς -κάποιους που να'χουν πρότυπο ζωής των Χριστό δηλαδή- χρειαζόμαστε. Από ανθρώπους βεβαρημένους -ναι βεβαρημένους- με βαθύ υπαρξιακό βάσανο, με πείνα και δίψα δικαιοσύνης, έχουμε ανάγκη. Και όχι την οικτρή ρηχότητα των λογής ''φωταδιστών'' και τις γλοιωδίες των 'golden boys' και των 'επικοινωνιολόγων'. Dimitri Lalushi