Η άρνηση του κακού και η άρνηση του Θεού...

Τις προάλλες είδα μια ανάρτηση, στο Τουϊτερ, κάποιου που παρ'ότι δηλώνει αθεϊστής είναι σφοδρός πολέμιος του νεοταξικού ιδεολογήματος, αγωνιστής των ελευθεριών έκφρασης και με πολύ σωστές θέσεις σε πολλά θέματα.* Έλεγε, στην ανάρτησή του: Παρ'ότι ως αθεϊστής δεν συνηθίζω να κάνω χρήση τέτοιων εκφράσεων, τις ενέργειες των νεοταξικών δεν μπορώ να τις κατονομάσω αλλιώς παρά ως 'δαιμονικές'. Και αυτό διότι δεν βρίσκω καταλληλότερη έκφραση. ... ... ... Ήταν μια ανάρτηση που θέτει -χωρίς να σκοπεύει σε αυτό ο αναρτήσας- ένα πολύ, πάρα πολύ, σοβαρό θέμα επί τάπητος: Αυτό της ύπαρξης του 'κακού'... της αγνόησής της ύπαρξής του αλλά και των αιτιών της αγνόησης αυτής! Στις ημέρες μας οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του 'κακού'. Στην ύπαρξη του 'δαιμονικού' δηλαδή. Και αυτό διότι το ενδεχόμενο της ύπαρξής του, το ενδεχόμενο της ύπαρξης μιας αόρατης νοερής οντότητας που μηχανεύεται βουλητικά εναντίον τους και που έχει πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από τους ιδίους, τους φοβίζει πολύ, τους προκαλεί πανικό. Γι'αυτό προτιμούν το καθησυχαστικό αφήγημα που τους πείθει ότι δεν υπάρχει. Έτσι εφευρίσκουν διάφορους ψυχολογίστικους τρόπους δικαιολόγησης των εκδηλώσεων του κακού. Τρόπους δηλαδή που τους καθησυχάζουν, κάνοντας τους να νομίζουν πως τα πράγματα είναι, εν τέλει, υπό τον έλεγχό τους. Η δυνατότητα παραδοχής της ύπαρξης του 'κακού' πάει σετ και με την παραδοχή της ύπαρξης του Θεού. Διότι χωρίς την παραδοχή της ύπαρξης μιας αγαθής δύναμης κατά πολύ ανώτερης του 'κακού', που μπορεί να το τιθασεύσει και αχρηστεύσει την δράση του, ο άνθρωπος δεν μπορεί να μην διολισθήσει στον πανικό (και την παραφροσύνη μάλιστα). Οπότε, οι μόνες δύο επιλογές του ανθρώπου -για να μην πέσει σε έναν πανικό που θα τον οδηγήσει στο να παραφρονήσει- είναι δύο: Να αρνηθεί την ύπαρξη του 'κακού' και του Θεού ή να αποδεχτεί την ύπαρξη και των δύο. Δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να μπορέσει να αντέξει και να μην κυλήσει στον πανικό και την τρέλα. Με την διαφορά ότι με την άρνηση του 'κακού' και του Θεού θα καταληφθεί απ'το 'κακό' και θα τυφλωθεί από αυτό ενώ με την επίγνωση της ύπαρξής του (και την επίγνωση της ύπαρξης του Θεού) θα πολεμηθεί μεν από αυτό αλλά θα διατηρήσει την κρίση και νηφαλιότητά του και δεν θα πελαγώσει όταν θα πλακώσουν τα δύσκολα... θα μπορέσει να δρασκελίσει -με την εκλέπτυνση που θα'χει προκληθεί στο είναι του- την πολύ στενή εκείνη χαραμάδα που άγει στην σωτηρία, στην υπαρξιακή πληρότητα. ... ... ... *Πρόκειται για τον Pat Condell. Όσοι είναι εγγεγραμμένοι στο Τούϊτερ, τους συνιστώ να παρακολουθούν τις αναρτήσεις του. Είναι περίπτωση που βρίσκεται στο μεταίχμιο της εγκατάλειψης του αθεϊσμού και της μεταστροφής στην Πίστη. Διότι φαίνεται να'ναι άνθρωπος με ζήλο τιμιότητας. Μακάρι!

ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ-Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που λείπει ο Χριστός. Γι' αυτό τα έργα μας μοιάζουν μάταια.

"Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον" (Λουκ. 5,5) ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Μία αναγνώριση που αποκαλύπτει μια επίγνωση διατυπώνει ο απόστολος Πέτρος, όταν ο Χριστός του ζητά να ρίξει το δίχτυ στη θάλασσα. "Όλη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα". Ο άνθρωπος που μοχθεί για να επιβιώσει, για να θρέψει την οικογένειά του, με τον τρόπο που είναι η εργασία του, διαπιστώνει ότι κοπιάζει, αλλά μάταια. Και το αναγνωρίζει. Πόσες φορές στη ζωή μας δεν συμβαίνει αυτό; Να κοπιάζουμε, είτε στην εργασία, είτε στις σχέσεις μας με τους άλλους, είτε με τα παιδιά μας, είτε με τους στόχους που έχουμε βάλει, και να διαπιστώνουμε ότι ο κόπος μας δεν έχει αποτελέσματα; Άλλοτε, παραιτούμαστε. Άλλοτε, επιμένουμε εν γνώσει μας ότι το πιο πιθανό είναι η ήττα, η αποτυχία να συνεχιστούν. Άλλοτε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Άλλοτε, αλλάζουμε κατεύθυνση. Ας αναρωτηθούμε όμως κατά πόσον μπορούμε να ξαναδούμε αλλιώτικα τη ζωή, τον κόπο μας, τις σχέσεις μας, τους στόχους μας με τον Χριστό παρόντα; Ο Πέτρος έκανε τον αγώνα του, χωρίς αποτέλεσμα. Το πρωί συναντά τον Χριστό και του δίνει την άδεια να ανεβεί στο πλοίο του και να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους ανθρώπους. Και στην εντολή που του δίνει να ρίξει το δίχτυ και πάλι, αφήνει κατά μέρος όποιες άλλες σκέψεις και υπακούει. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που λείπει ο Χριστός. Γι' αυτό τα έργα μας μοιάζουν μάταια. Όταν ο Χριστός είναι παρών, τότε εισέρχεται στην πορεία μας και το Ευαγγέλιο. Ο λόγος και ο τρόπος της αγάπης. Η οδός που μας καλεί να αξιοποιήσουμε τα χαρίσματά μας με υπακοή σ' Αυτόν που μας τα έδωσε, με προσφορά στους άλλους, με αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Το χάρισμα της αλιείας ο Πέτρος θα το αξιοποιήσει πλέον, μετά την υπακοή που έκανε στον Χριστό και το θαύμα που έζησε το δίχτυ του να γεμίσει από ψάρια, για να καλέσει στην οδό του Ευαγγελίου κι άλλους ανθρώπους. Καταλαβαίνει ότι είναι αμαρτωλός και δεν επαρκεί. Νιώθει όμως την εμπιστοσύνη της παρουσίας του Χριστού και δε θα κάνει πίσω. Θα τα αφήσει όλα για Εκείνον. Ας μην αποκάμουμε στη ζωή και στις προσπάθειές μας, θεωρώντας τες μάταιες, αλλά ας αφήσουμε τον Χριστό με το Ευαγγέλιο της αγάπης να μας καθοδηγήσει. Ας βάλουμε αγάπη σε ό,τι κάνουμε και σε ό,τι στοχεύουμε. Ας βάλουμε αγάπη με όποιους σχετιζόμαστε. Κι ας σκεφτούμε τις παραινέσεις του Χριστού. Θα νιώσουμε τότε μέσα μας τη φώτιση που θα μας δείξει τον δρόμο του "θα παλέψω για μια άλλη φορά, επειδή μου το ζητάς Εσύ". Και με επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας, δεν θα χάσουμε. Το μάταιο θα καρπίσει.

Ο θάνατος είναι υπαρκτός;

Υπαρκτό είναι μόνο ό, τι έχει δημιουργήσει ο Θεός διά του Υιού Του, αφού « πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν »( Ιω. α’, 3). Κατά συνέπεια ό, τι δεν έχει δημιουργήσει ο Θεός δεν υπάρχει, δηλαδή δεν είναι υπαρκτό. Ο Θεός δεν έχει δημιουργήσει θάνατο, σύμφωνα και με το, « ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ᾿ απωλεία ζώντων »( Σ. Σολ. α’, 13). Άρα ο θάνατος δεν είναι υπαρκτός. Αφού λοιπόν δεν είναι υπαρκτός, δε μπορεί να μιλήσει και να πει π.χ. εγώ είμαι ο θάνατος. Αντίθετα η ζωή που υπάρχει μπορεί να μιλήσει και μάλιστα μίλησε και είπε, «εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή » ( Ιω. ια’, 25). Για το θάνατο όμως ο οποίος δε μπορεί να μιλήσει, μίλησε ο Θεός, όχι βέβαια για να του δώσει ύπαρξη, αλλά για να τον εμφανίσει ως επακόλουθο της ανυπακοής στο θέλημά Του, δηλαδή ως συνέπεια της αμαρτίας, « τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος »(Ρω. στ’, 23). Μίλησε ο Θεός για το θάνατο και είπε στον Αδάμ, « η δ᾿ αν ημέρᾳ φάγητε απ᾿ αυτού, θανάτω αποθανείσθε »( Γεν. β’, 17). Έτσι, « δι' ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν, εφ' ω πάντες ήμαρτον »(Ρω. ε’, 12). Ο θάνατος λοιπόν, αν και δεν είναι υπαρκτός, απέβη ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Αυτόν τον εχθρό τον κατάργησε ο Χριστός με την Ανάστασή Του, και γι’ αυτόν τον εχθρό ο Απόστολος Παύλος λέει, « έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος »( Α’ Κορ. ιε’, 26). Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

Σήμερα ενώ συνέχιζα το θεάρεστο έργο στο πλημμυρισμένο υπόγειο έσκυψε στο παράθυρο ένα παιδί κάπου 17 χρονών με ξυρισμένο κεφάλι και σκουλαρίκια και στα δύο αυτιά. "Είμαστε εθελοντές, χρειάζεστε βοήθεια με τα πράγματα;" Τόσες μέρες έψαχνα να βρω ανθρώπους και να πληρώσω όσα θέλουν για μεροκάματο, προκειμένου να πετάξω τα βαριά πράγματα που με το λασπόνερο έγιναν ασήκωτα και μόνος μου ήταν αδύνατο να το κάνω. "Δεν την κάνουμε αυτή τη δουλειά όσα και να μας δώσεις". Αυτό μου έλεγαν. Βγήκα έξω και είδα και τους άλλους δύο. Ο δεύτερος, είμαι σίγουρος πως αν έριχνε σφύρα μπορεί να έπαιρνε κανένα πανελλήνιο για πλάκα κι ο τρίτος ήταν ο πιο καχεκτικός της παρέας. Τρία παιδιά με σκουλαρίκια, τσιγάρα και πειραγμένα μηχανάκια. 100% με χάλια βαθμούς στο σχολείο. Ήρθαν με γαλότσες, γάντια και τα σχετικά και φαινόταν ότι είχαν κιόλας εμπειρία σε αυτό. Με βοήθησαν με πολύ κόπο να βγάλω από το υπόγειο πολυθρόνα, διθέσιο, τριθέσιο, ψυγείο, κουζίνα, τρία στρώματα καμία δεκαριά χαλιά, σπασμένες βιβλιοθήκες και ντουλάπες, μια ραπτομηχανή singer σε ξύλινο έπιπλο και άλλα πράγματα, όλα βουτηγμένα στη λάσπη. Όλη την ώρα έκαναν πλάκα μεταξύ τους και στην ανάπαυλα άναψαν τσιγάρο και το μόνο που μου ζήτησαν ήταν αν έχω κανένα μπουκάλι με νερό που να πίνεται. Τους πήγα τρία μπουκάλια του 1.5L με νερό από το ψυγείο και μου είπαν κρατήστε τα βολευόμαστε με το ένα. "Εσείς πρέπει να είστε δάσκαλος. Πολλά βιβλία μέσα στη λάσπη" "Είμαι ναι." "Και τι μάθημα κάνετε;" "Φυσική στο λύκειο" "Ώρε φίλεεε" Σαν να έλεγε: Που μπλέξαμε... Κι έπειτα την ώρα που πλένονταν έφυγε μια βρυσιά από τον πιο αδύναμο κι ο γιγαντόσωμος λέει: "Σταμάτα ρε, είναι και δάσκαλος ο άνθρωπος" Όταν τελείωσαν τους ζήτησα να πάρουν κάποια χρήματα για την πολύ κουραστική δουλειά που έκαναν. Ως κέρασμα κι όχι ως αμοιβή. "Αν το ξαναπείτε αυτό θα ξαναβάλουμε τα πράγματα πίσω στο υπόγειο! Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

«Πριν να ντροπιάσουμε Σημαία και Σταυρό»

Στα διαλείμματα μεταξύ των σχολικών διδακτικών περιόδων, από τα ηχεία Λεωφόρων και οδών, στα παλιά των σπιτιών τα ραδιόφωνα να ηχήσει πάλι ο παλμός στο διά πασών» Τη φλέβα ψάχνω, μα άτονη και άπαλμη υιών κι εγγόνων, όλων όσων απογόνων αυτών που μέλημα πρωταρχικό τους την Πατρίδα είχανε, Ορθοδοξία πριν από όλα στη ζωή, αυτών που ύψωναν φωνή, σθένος και ψυχή τοίχος πανοπλία σε κάθε τι εισβλητικό! Πάλι και πάλι ο Εθνικός μας Ύμνος στο διά πασών να ακουστεί, να ερμηνευθεί, να επεξηγηθεί η δημιουργία του, η ιστορία του, ο σκοπός κι ο λόγος καθιέρωσης σπόρος να πέσει στις άγονες ψυχές, παλμικός να ποτιστεί με αναφορές πορείας κι ιστορίας των εκάστοτε φλογερών Ελλήνων! Μου τρομάζει όλο το είναι αυτός ο χειμαρρώδης εκσυχρονισμός ο οποίος ανελέητα και μελετημένα ερχόμενος γίνεται ο δικός μας αφανισμός ως Ελλήνων Ορθοδόξων! Έλληνες συνέλθετε, από τη λιποθυμική κατάσταση συνέλθετε, από την παθητικότητα και την αδράνεια συνέλθετε πριν βρεθούμε ένας προς έναν με κόκκινο βρακί και δωδεκάποντο, απαίτηση των σύγχρονων καιρών! Βρωμάει σαπίλα και δυσοσμία η μυρωδιά που έρχεται, πάνε οι φιλοσοφίες περί πειράματος βατράχων σε βρασμό κρύων νερών, μας εμπαίζουν πια, μας ντύνουν με στολές στα μέτρα τους κι εμείς εθελοτυφλούμε μπερδεύοντας τα βήματα στο άχαρο βάδισμα! Τραγούδια εξύμνησης ξανά να τραγουδήσουμε, αφοσίωσης, πατριωτισμού, μόχθου, πατρίδας, εργατιάς ποιοτικά, καντάδες και ύμνου, τραγούδια των πατεράδων μας που τρέφαν την ψυχή και τη συντόνιζαν! Στις αυλές πάλι τις γιαγιάδες να συνάξουμε, με εγγόνια και παιδιά της γειτονιάς, να πουν τις ιστορίες της πατρίδας, τους αγώνες τους, να μπαρουτιάσουν φλέβες και ψυχή! Είμαστε μόνοι μα είμαστε ο όχλος και η δύναμη, η αναστροφή κινητήριος δύναμη κόντρα σε ό, τι παράλογο, εισβλητικό και άνομο! Όχι, δεν θέλω να διαβάζω πια για εγκατάλειψη πατρίδας κι άρνηση, για μέτρα χαλαρά όσο χαλαρά, θέλω τις στράτες στις παλιές που αναγιώθηκα που είχαν μουσικές και χρώματα Ελλάδας, που μοσχοβόλαγαν οι φούρνοι των μανάδων μας άρτο και πρόσφορο, τον θυμιατό και το λιβάνι στα ξωπόρτια μας, θέλω να βλέπω στα μπαλκόνια την Ελληνική Σημαία μας, το εικόνισμα της Παναγιάς στην τάξη, της εκκλησίας την αυλή ελληνορθόδοξη σημαιοστόλιστη σε κάθε επέτειο εθνική, σε κάθε Αγίου εορτή, σε κάθε των ιερών κι ιδανικών μας λιτανεία! Πριν να ντροπιάσουμε Σημαία και Σταυρό, συνέλθετε, ριγούν κι αναρριγούν στα μνήματα με την κατάντια μας πατέρες, μάνες, πάπποι και προπάπποι! Καλή μας μέρα Έλληνες Ορθόδοξοι, καλή μας μέρα ευλογημένα ελληνορθόδοξη καλοτάξιδη και σήμερα και κάθε σήμερα να αξιωθούμε! Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη