Η δύναμη της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. Το όραμα του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού

Δέν εἶναι εὔκολο νά περιλάβουμε μέ λίγες λέξεις τά θαύματα καί τά δῶρα πού μᾶς προσφέρονται μέσα ἀπό τήν προστασία καί ἀγάπη τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας. Γιά νά γνωρίσουμε τήν μεγάλη ἀγάπη της πρός ὅλους τούς Χριστιανούς μας, ἀλλά καί τήν δύναμι τῶν προσευχῶν της πρός τόν Υἱόν καί Θεό της, ἐθεώρησα καθῆκον μου νά γράψω τώρα στήν ἀρχή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου μία μαρτυρία γιά ἔνα θαῦμα πού συνέβη στήν ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν, στόν καιρό τοῦ βασιλέως τοῦ Βυζαντίου Λέοντος τοῦ Σοφοῦ (886-912). Στήν περίοδο αὐτοῦ τοῦ βασιλέως, στήν ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν στήν Κωνσταντινούπολη γινόταν κάποτε μία ὁλονύκτια ἀγρυπνία πρός δόξαν καί τιμήν τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας καί Ἀειπαρθένου Μαρίας. Ἦτο ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου καί μία νεφέλη εἶχε ἁπλωθεῖ στήν ὡραία ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Μέσα ἦσαν ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός καί ὁ μαθητής του Ἐπιφάνιος. Ὕψωσαν τά μάτια τους πρός τόν θόλο τῆς ἐκκλησίας, διότι αὐτοί ἦσαν ἄξιοι καί εἶδαν τήν Βασιλίσσα τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ὁποία ἔλαμπε περισσότερο ἀπό τόν ἥλιο καί ἐσκέπαζε μέ τήν Χάρη της ὅλο τόν κόσμο, σάν μία φωτεινή νεφέλη. Ἡ Παναγία στεκόταν στόν αἰθέρα σέ στάση προσευχῆς πρός τόν Θεόν. Μαζί της ἐστέκοντο καί ἀγγελικές χορεῖες καί πλῆθος Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἔλαμπαν μέ τίς στολές τους καί ἐστέκοντο τριγύρω της μέ πολλή εῦλάβεια. Βλέποντας μ᾿ αὐτή τήν μορφή τήν Κυρία Θεοτόκο, ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, εἶπε στόν μαθητή του Ἐπιφάνιο: -Ἄραγε βλέπεις, Ἀδελφέ, τήν Βασίλισσα καί Κυρία τῶν πάντων, ἡ ὁποία προσεύχεται γιά ὅλο τόν κόσμο; Καί ὁ Ἐπιφάνιος τοῦ εἶπε: «Τήν βλέπω, ἅγιε Πάτερ καί ἐκπλήσσομαι. Τήν βλέπω πῶς σκεπάζει μέ τό Μαφόριό της ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι μέσα στήν ἐκκλησία. Ἀλλά αὐτή ἡ θεία σκέπη της εἶναι πιό ἀστραποβόλα ἀπό τήν λάμψη τοῦ ἡλίου». Ἄκουσαν ἀκόμη καί τά ταπεινά λόγια τῆς Θεοτόκου, πού ἔλεγε πρός τόν ἀγαπητόν Υἱόν της καί Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό: -Ἐπουράνιε Βασιλεῦ, δέξου κάθε ἄνθρωπο, πού δοξάζει τό ἅγιο Ὄνομα σου καί σέ ἱκετεύει σ᾿ αὐτό τόν ἱερό τόπο. Καί ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἀνθρώπους τό Ὄνομά μου ν᾿ ἁγιάζεις αὐτόν τόν τόπο καί νά δοξάζεις αὐτούς πού σέ δοξάζουν. Ἐνῶ τίς προσευχές αὐτῶν πού μέ τιμοῦν ἐμένα τήν Μητέρα σου, νά μή τίς παραβλέψεις καί δέξου κάθε ἱκεσία τους γιά ὅλες τίς ἀνάγκες τους καί λύτρωσέ τους ἀπό τίς κακίες τους. Ἔτσι, κι ἐμεῖς χαιρόμεθα, γνωρίζοντας ὅτι ἐλάβαμε τό θαυμαστό δῶρο τῆς προστασίας σου καί μαζί ἄς ἀπαγγείλουμε τήν παρακάτω προσευχή πρός τήν Παρθένο Μαρία καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας. «Ὑπεραγία θεοτόκε, ἐλέησον ἡμᾶς, πού ζοῦμε σ᾿ αὐτούς τούς καιρούς, διότι ἔχουμε μεγάλες ἀνάγκες ἀπό τό ἔλεος, Καλή μας Μητέρα. Φύλαξέ μας καί σκέπασέ μας καί βοήθησέ μας καί φώτισέ μας τόν νοῦ γιά νά γνωρίσουμε καί νά ἐκπληρώσουμε τίς ἐντολές τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ μας, διότι ἀπ᾿ αὐτές τίς θεῖες ἐντολές θά κριθεί ὅλος ὁ κόσμος. Μέ τά χέρια σου, μέ τά ὁποῖα ἐσπαργάνωσες τόν Υἱόν καί Θεόν, κράτησε καί τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας καί ὅλη τήν δημιουργία σου καί λύτρωσέ μας, ὅπως θέλεις έσύ ἀπό τίς θλίεψεις καί τούς στεναγμούς μας. Ἅπλωσε τήν ἐλεήμονα χεῖρα σου καί στάλαξε στίς καρδιές μας μία σταγόνα τῆς πνευματικῆς σου δροσιᾶς, ἀπό τήν ὁποία βλαστάνει ἡ ἀγάπη γιά κόπους καί ἡ οὐράνια εὐτυχία. Καί σέ ὅλους ἐμᾶς πού εἴμαστε μικροί σωματικά εἴτε πνευματικά βάλε μας νά ζοῦμε μέσα στήν πνευματική γλυκύτητα, ἡ ὁποία ἐκχύνεται ἀπό τήν ἀνάμνησι μέ ταπείνωση καί ἐλπίδα τοῦ ἁγίου ὁνόματός σου. Κι ἄν εἴμεθα μικροί καί ἀδύνατοι καί νήπια, ὁδήγησέ μας νά ἐκπληρώνουμε ὅλα τά καλά ἔργα μέ ἐπιμέλεια, αἰσιοδοξία καί καλή τάξη, ἔτσι ὥστε ἐξερχόμενοι ἀπ᾿ αὐτή τήν περαστική ζωή μας, νά ἠμποροῦμε νά σέ ἰδοῦμε μέ θερμή ἀγάπη, νά σέ ἀγκαλιάσουμε μέ τά ταπεινά χέρια μας, παρότι εἶναι τόσα μεγάλη ἡ λαμπρότητά σου, ὅση εἶναι καί ἡ ἀδυναμία μας.

ΉΛΘΕ Η ΙΔΙΑ Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΗ !

«…Ήταν το 1984, όταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (νυν νοσοκομείο Γ. Γεννηματά), οι ιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια τους ψηλά, σχετικά με την υγεία του αδελφού μου, πού για να τον κρατήσουν στη ζωή θα έπρεπε να τού κόψουν στο χειρουργείο το ένα του πόδι… Εκείνο το χρονικό διάστημα στην μονάδα ήταν και μία κυρία μαζί με την κόρη της, που γνώριζαν την χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, και έδωσαν στην μητέρα μου το βιβλιαράκι της με τα θαύματα της, το λαδάκι, και το μήλο, που έπρεπε να νηστέψεις για 3 ημέρες και το πρωί της 4ης ημέρας έπρεπε να το πάρεις νηστικός σύμφωνα με την αρχαία παράδοση… Ήταν τόση μεγάλη η απελπισία μας για την υγεία του αδελφού μου που πλέον είχαμε αρχίσει να χάνουμε και την πίστη μας στο Θεό μη βλέποντας κάποιο φώς στην αγωνία μας ! Απ΄ όλους μας, μόνο η μητέρα μου, που από μικρή ήταν στο χώρο της Εκκλησίας έλεγε και ξανάλεγε ότι «στο τέλος θα τα καταφέρουμε» και ότι ο Θεός δεν θα άφηνε τον αδελφό μου με ακρωτηριασμένο πόδι, για το υπόλοιπο της ζωής του, μιά καί ήταν τότε μόνο 11 χρονών παιδάκι…» Η μητέρα μου διάβασε το βιβλιαράκι, άλειψε με λαδάκι της Αγίας τον αδελφό μου, και αποφασίσανε να νηστέψουν μέχρι την ημέρα του χειρουργείου αν και η κατάσταση της υγείας του αδελφού μου δεν το επέτρεπε σύμφωνα με τα λεγόμενα των Ιατρών…. Και εκεί που κυλούσαν όλα μα όλα μέσα στην απελπισία, παρά μόνο η μάνα μου και το τονίζω αυτό ήταν η μόνη αισιόδοξη, το βράδυ εκείνο της 3ης ημέρας της νηστείας ξημερώματα, όπως διηγούνται ακόμη και σήμερα ο αδελφός μου και η μητέρα μου, εμφανίστηκε στο δωμάτιο τους στο Νοσοκομείο μια μαυροφορεμένη γυναίκα… Ξύπνησαν μόνο η μάνα μου που κοιμόταν σε μια καρέκλα σχεδόν 100 ημέρες δίπλα στον αδελφό μου, αλλά και ο ίδιος ο αδελφός μου. Η κοπέλα με την μητέρα της που ήταν στο ίδιο δωμάτιο δεν ξύπνησαν…. (μάλιστα η κοπέλα αυτή ήταν η αδελφή της Δέσποινας Βανδή, η δεσποινίς Μαλέα, έτσι η πορεία μας στην χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου ξεκίνησε από την οικογένεια Μαλέα). Πλησίασε η μαυροφορούσα τον αδελφό μου και την μητέρα μου και τους είπε: «Είμαι η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου δεν θέλω να στεναχωριέστε γιατί όλα θα πάνε καλά». Με το πού είπε αυτά τά λόγια, άπλωσε το χέρι της, από την πατούσα του αδελφού μου μέχρι το κεφάλι του και του είπε: «Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα τώρα, είσαι και εσύ ένα από τα παιδιά μου…» Και αμέσως λέγοντας αυτά έφυγε με την ίδια ηρεμία που είχε έλθει από την πόρτα στο δωμάτιο, όπως ένας κανονικός άνθρωπος. Έντρομος ο αδελφός μου παιδί τότε 11 ετών και με κλάματα η μάνα μου, που είχε αισθανθεί το θαύμα, δεν κλείσανε μάτι όλο το υπόλοιπο της νύχτας. Το πρωί ολοκλήρωσαν την νηστεία με την λήψη του αγίου μήλου της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου ώσπου ήρθε η ώρα που κάνανε την πρωινή εμφάνιση τους οι γιατροί στο δωμάτιο και δώσανε εντολή στους νοσοκόμους να ετοιμάσουν τον αδελφό μου για τις τελευταίες εξετάσεις πριν από το χειρουργείο… Η μάνα μου τους ακολούθησε μέχρι το ακτινολογικό, εκεί που θα γινόντουσαν και οι τελευταίες εξετάσεις λίγο πρίν το χειρουργείο, για τον ακρωτηριασμό… Πέρασαν σχεδόν 20 λεπτά και έβλεπε η μάνα μου τους ακτινολόγους και άλλων τμημάτων να εισέρχονται στο χώρο που φτιάχνανε τις εξετάσεις του αδελφού μου όταν πλέον είδε να φτάνει και όλο το team των Ιατρών πανικόβλητο εμπρός σε όλα αυτά που τους έλεγαν οι ακτινολόγοι από τα εσωτερικά τηλέφωνα… Μετά από μία ολόκληρη ώρα παρακαλώ, βγήκε ο Καθηγητής της Ορθοπεδικής (Ιατρικής Σχολής-ΑΠΘ) κος. Βασίλειος Παπαβασιλείου και λέει στην μητέρα μου: «Εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αυτά που βλέπω τώρα είναι θέλημα Θεού. Το παιδί δεν έχει τίποτα και μπορείτε να το πάρετε από το νοσοκομείο και να φύγετε ακόμη και τώρα, αλλά όπου και αν πάτε σταματήστε σε μια Εκκλησία να ευχαριστήσετε τον Θεό που έκανε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα για μένα στην Ιατρική επιστήμη…» Η μάνα μου άρχισε τα κλάματα, κατάλαβε ότι η χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου δεν άφησε να τυραννηθεί στην ζωή τους ούτε η ίδια, αλλά ούτε και ο αδελφός μου. Από τότε, η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου μάς έγινε η Αγία της οικογένειάς μας, γιατί βοήθησε άπειρες φορές ακόμη και με περίπτωση καρκίνου στο στήθος της μητέρας μου που τελικά πάνω κάτω έκανε και πάλι την εμφάνιση της η Αγία μας, και όπως ήρθε το κακό έτσι και έφυγε… Ο Αδελφός μου τίμησε για τα θαύματα, την Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου με το να δώσει στο πρώτο του παιδί το όνομα της Αγίας και εγώ στο τρίτο μου παιδί. Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου σε αγαπάμε Μεγάλη η χάρη σου για όλο τον κόσμο! (Sotirios Plakias)

Σχόλιο στο βιβλίο «Παρά τους πόδας των Αγίων»

Ύστερα από τη μακροχρόνιο αγιορειτική μου εμπειρία, έλαχε στην ταπεινότητά μου να παρουσιάσω στους ευλαβείς αναγνώστες μερικές εξέχουσες αγιορείτικες μορφές, με τους οποίους είχα την ευλογία να ζήσω μαζί τους, να συμφάγω και να ακούσω από το αγιασμένο στόμα τους ρήματα ζωής. Ένας από αυτούς είναι ο αείμνηστος Γέροντάς μου π. Χαράλαμπος Διονυσιάτης. Άλλος ο αείμνηστος συνασκητής του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού, ο Γέρων Αρσένιος Σπηλαιώτης και ορισμένοι άλλοι. Αυτή όμως τη φορά φέρω εις φως και μερικά άλλα από τα βλαστάρια του μεγάλου νηπτικού των ημερών μας, Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού και μάλιστα κυρίως εκ του γυναικείου μοναχισμού. Κύρια πρόσωπα στο προσκήνιο είναι τρεις σύγχρονες, τολμώ να πω, Αγίες. Πρώτη η τοις πάσι γνωστή Γερόντισσα Μακρίνα, ιδρύτρια και πρώτη ηγουμένη της Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγητρίας Πορταριάς Βόλου. Ακολουθούν δυο άλλες σπουδαίες αυτάδελφες μοναχές, Συγκλητική και Ευφραιμία, συναγωνίστριες και πρώτες υποτακτικές της Γ. Μακρίνας, αλλά και συγκτητόρισσες της Ιεράς Μονής Οδηγητρίας. Οι μοναχές αυτές είχαν την ευλογία να ανατραφούν από αγίους γονείς, οι οποίοι κατέληξαν και αυτοί να εκμετρήσουν το βίο τους ως μοναχοί. Ο μεν πατέρας, μοναχός Ανδρόνικος στην Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους και η μητέρα, μοναχή Αθανασία στην Ιερά Μονή Οδηγητρίας Βόλου. Η αγία αυτή οικογένεια ευτύχησε να πλουτίσει ως πνευματικόν, ένα πνευματικό τέκνο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού, τον ιερομόναχο Εφραίμ Καραγιάννη. Αυτός ο ενάρετος πνευματικός τους είχε μεταδώσει επακριβώς τη διδαχή του μεγάλου Αγιορείτου Ησυχαστού καθώς και ο ίδιος την παρέλαβε. Δεν άργησε να ανάψει η φλόγα του θεϊκού έρωτα σε πολλά από τα πνευματικά τέκνα του ευλογημένου αυτού πνευματικού, δηλαδή του παπα Εφραίμ, μεταξύ των οποίων της Μαρίας, της Κατερίνας και Ναυσικάς, καθώς και της Βικτωρίας και του νεαρού τέκνου της Ιωάννη και πολλών άλλων. Μαρία είναι η μετέπειτα ηγουμένη Μακρίνα. Κατερίνα η μετέπειτα Συγκλητική μοναχή και Ναυσικά η κατόπιν Ευφραιμία μοναχή. Ιωάννης (Γιαννάκης) είναι ο μετέπειτα μαθητής του μεγάλου ησυχαστού Ιωσήφ, γνωστός ως παπα- Εφραίμ Φιλοθεΐτης και μετέπειτα Αριζονίτης. Βικτωρία η αγία μητέρα του, όπου έγινε μοναχή Θεοφανώ. Ο αείμνηστος ενάρετος πνευματικός τους π. Εφραίμ Καραγιάννης, δυστυχώς για λόγους ανώτερους της θελήσεώς του, τις άφησε. Όμως δεν έμειναν ορφανές. Από τα βράχια του Αγίου Όρους, τις ανέλαβε ένας μεγάλος ησυχαστής, ο Γέρων Ιωσήφ. Από εκεί με τα πνευματικά κιάλια, τις έβλεπε και τις καθοδηγούσε με αλληλογραφία. Μάλιστα, βλέποντας από τα βραχάκια της Μικράς Αγίας Άννης, εντόπισε και το πρώτο μοναστήρι. Γράφει σε ένα γράμμα «Θα βρείτε έναν τόπο όπου έχει και νερό […] Θα βρείτε ένα μονοπάτι […] θα βρείτε και ένα εκκλησάκι. Είναι του Αγίου Παντελεήμονα […] Θα βρείτε ένα σπίτι χαμηλά. Το σπίτι αυτό γράφει απ’ έξω ότι πωλείται.» Πράγματι τα είδε όλα καταλεπτώς. Και αφού διεπίστωσαν ότι πράγματι πωλείται, το αγόρασαν. Και στεγάστηκαν οι πρώτες αδελφές στην περιοχή Σταγιάτες. Αργότερα και με την αύξηση των αδελφών, μεταφέρθηκαν στο σημερινό μοναστήρι, στην Πορταριά. Σε άλλο γράμμα τους έλεγε «Αν με ακούτε, θα προοδεύσετε και θα σας στείλω και δικό μου πνευματικό.» Πράγματι σε λίγα χρόνια, τους έστειλε το εκλεκτό τέκνο του, παπα Εφραίμ, τον μετέπειτα Φιλοθεΐτη. Την πρώτη φορά που τους επεσκέφθη ως πνευματικός, η μοναχή Ευφραιμία, από την πολλή ευλάβεια και λαχτάρα, με τα πνευματικά κιάλια, τον είδε πώς ξεκίνησε από τη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, έφτασε Ουρανούπολη, Θεσσαλονίκη, μέχρι που έφτασε στην πόρτα της Μονής. Γι’ αυτό και πρώτη έτρεξε και του έβαλε στρωτή μετάνοια. Κατόπιν, όταν την ρώτησε, του τα εξήγησε καταλεπτώς όλα. Άλλη μια φορά πάλι, όταν ήλθε ο πνευματικός στο μοναστήρι, την έστειλαν κατεπειγόντως στην Αθήνα. Υπακοή η Ευφραιμία έκανε ολοψύχως. Όμως, λυπήθηκε που θα έχανε τις εμπνευσμένες ομιλίες του Γέροντα. Και όμως, την ώρα της ομιλίας, ωσάν να είχε ραδιόφωνο, άκουε από την Αθήνα καθαρά όλες τις ομιλίες. Αυτός ήταν καρπός τελείας υπακοής. Τι δε να πω για την άλλη αυτάδελφο Συγκλητική; Όπου έφτασε σε ύψη αρετής, ώστε να ανεβαίνει το πνεύμα της σε οπτασίες και αποκαλύψεις Κυρίου. Είναι τόσες πολλές οι εκστάσεις και οι θεωρίες μέσα από τις οποίες εντρυφά ο αναγνώστης ωσάν σε λειμωνάριο. Εξ αυτών μόνο μία θα αναφέρω συνοπτικά, τολμώ να πω, πρωτοφανή στα ιστορικά της Εκκλησίας, συνάμα δε είναι και αποκαλυπτική. Έζησε η αείμνηστη και εβίωσε μαζί με την Κυρία μας Θεοτόκο και τις Μυροφόρες γυναίκες το ζωηφόρο πάθος του Κυρίου. Συνακολουθούσε σε αναπαράσταση την Παναγία μας και τις Μυροφόρες. Συμμετείχε και συνέκλαιε και μάλιστα λιποθυμούσε και αυτή, βλέποντας την Κυρία μας Θεοτόκο να λιποθυμά μαζί με τις Άγιες Μυροφόρες από τον υπερβολικό πόνο. Οι δυο αυτές αυτάδελφες μοναχές έζησαν υποδειγματικό βίο και άφησαν πίσω τα ίχνη τους με το ζωντανό παράδειγμά τους. Παντού πρόθυμες, στην υπακοή, στον πνευματικό κανόνα, στις κοινές Ακολουθίες, στην εργασία, παντού. Έζησαν όλα τα χρόνια με μιαν Αγία Γερόντισσα, τη Μακρίνα και έναν Άγιο πνευματικό, τον παπα Εφραίμ. Οι δυο αυτές μοναχές είχαν μια πλουσία αλληλογραφία. Πρώτα με τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή και κατόπιν με τον παπα Εφραίμ Φιλοθεΐτη, τον πνευματικό της Μονής. Μέσα από αυτήν την αλληλογραφία οι δύο αδελφές αλλά κυρίως η αδελφή Συγκλητική μεταφέρει όσο είναι δυνατόν, τόσο υψηλές βιωματικές εμπειρίες μέσα από τις οποίες εντρυφά αλλά και οικοδομείται ο ευλαβής αναγνώστης, όμοιες των παλαιών μεγάλων Αγίων. Όμως, μετά την οσία κοίμηση της Γεροντίσσης Μακρίνης (1995), κατά θείαν οικονομία, με την ευλογία του πνευματικού τους, αποσύρθηκαν σε έναν ήσυχο τόπο, στην περιοχή του χωριού Ραψάνι, όπου ανοικοδόμησαν ένα ωραίο, μικρό ησυχαστήριο, αφιερωμένο στην Παναγία Γλυκοφιλούσα. Εκεί συνέχισαν τους μοναχικούς αγώνες, μαζί με μίαν κατά σάρκα ανηψιά τους, την οποία την προεχείρισαν και ηγουμένη του Ησυχαστηρίου, ονόματι Μαρία μοναχή, μαζί με μιαν άλλη εκλεκτή, νεαρή αδελφή, μοναχή Μακρίνα. Εκεί, αφού έζησαν οσιακά, εξεμέτρησαν τον βίο οι δύο Άγιες αυτές αυτάδελφες μοναχές και μετέβησαν προς τα ουράνια για να απολαύουν τον δίκαιο μισθό, τον καρπό των αγώνων τους. Η μεν Εφραιμία στις 4.3.2013, η δε Συγκλητική στις 17.1.2016. Αιωνία αυτών η μνήμη. Ας έχωμεν τας ευχάς τους. Ιωσήφ Μ.Δ.

Θα 'ρθει-κοντά είναι-ο καιρός που θα στρέψουν βλέμματα ψηλά στον ουρανό...

Ναι, πρέπει πού και πού να συνοδεύουμε κι εμείς τα λόγια με εικόνες, τρανταχτές, δυνατές θωρώντας όσα γίνονται με ταχύτητα τόση που δεν προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε, να αποδεχτούμε, να διαχειριστούμε! Πολέμοι, απειλές, ασθένειες, πανδημίες, εκρήξεις, σεισμοί, ακρίβεια, φτώχεια, το πήγαινε έλα πληθυσμών, μαχαιρώματα, κλοπές, πυρκαγιές, πλήμμυρες, κακοί πολιτικοί, κοινωνικοί, προσωπικοί χειρισμοί, αδικίες, εκμετάλλευση, διωγμοί, δεν αναρωτιέσαι πια ποιος ή τι πήγε και πάει λάθος, αυτό το κάνεις να προλάβεις τη ζημιά της στην αρχή, δεν ψάχνεις τίνος να αποδώσεις την ευθύνη, το φταίξιμο, χρόνος χαμένος είναι μες την τόση αποδιοργάνωση! Θα 'ρθει-κοντά είναι-ο καιρός που θα στρέψουν βλέμματα ψηλά στον ουρανό ακόμα κι οι γνωστικοί, αυτοί που είχαν κι έχουν για όλα εξήγηση, επιστήμες και φαινόμενα, χειρισμούς, διαχειρισμούς, εξουσία, χρήμα, κουμάντο, ισχύ! Θα έρθει ο καιρός που θα πέσουμε κι εμείς κι αυτοί στα γόνατα, χέρια θα σμίξουμε σε εγκάρδια νοερή προσευχή, σε συντριβή καρδιάς και ψυχής! Ποιες αναλύσεις πολιτικές, ποιες αναλύσεις κοινωνικές, προσωπικές, με αυτό όλο το μπάχαλο τριγύρω μας αυτό που θα κοιτάξουμε είναι το ίδιο το δικό μας λάθος, την απουσία μας ενώ εξελίσσονταν όλα αυτά ανεξέλεγκτα, το απαθέστατο μέσα μας, τη δική μας ψυχή την εσωτερικότητα, την απουσία, την ευθύνη τη δική μας! Πού; Σε ποια στροφή ζωής, χάσαμε τα ινία και τον έλεγχο! Τώρα πια θα λέμε ο Θεός να μας λυπηθεί! «Τρέξε Θέε μου», θα ικετεύουμε! Λύκοι τριγύρω μας πολλοί! Τότε θεωρούσαμε πως είμαστε ισχυροί, πως κάνουμε κουμάντο κι έχουμε λύση σε κάθε πρόβλημα, έχουμε μέσον, φίλους δυνατούς, ισχυρούς, γνωριμίες, τώρα θα συνειδητοποιήσουμε πως το μόνο μέσο είναι η μόνη διαθέσιμη ανοικτή επικοινωνιακή γραμμή της προσευχής, προς τον Κύριο και δεν ξέρω πια αν δεν μας έχει αποστραφεί ακόμα κι Αυτός! Ο Θεός να μας λυπηθεί! «καί ἔσονται λιμοί καί λοιμοί καί σεισμοί κατά τόπους· πάντα δέ ταῦτα ἀρχή ὠδίνων» Ο Άγιος Ματθαίος το είπε δεν θυμάμαι και καλά, ούτε και πριν ακριβώς πόσα χρόνια το είπε, αν ήταν προφητεία ή των εκάστοτε καιρών η σταθερά, αυτό που σκέφτομαι είναι πως όσο γνωστικοί και επιστήμονες κι αν είμαστε, μας βρίσκουν αδιάβαστους παντελώς αδιάβαστους τα δυσάρεστα γεγονότα την κάθε μια φορά! Η Παναγία μαζί μας! Συγχωρά τε μου το ταρακούνημα, τη γκρίνια ίσως πρωί-πρωί μα άμα ανοίγεις αυτό το μαραφέτι να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο κι άλλο από δυσάρεστα τίποτα, είναι ανευθυνότητα το λιγότερο να γυρνάς αδιάφορα την προσοχή αλλού! Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Οι χριστιανοί μας ζούνε ανύποπτα και δεν υπάρχει φοβεροτέρα προυπόθεση καταστροφής απο την ανυποψία!!

Μου λέει κάποιος πρόσφατα συνάδελφος κληρικός, απ’ άλλον τόπο-ας μην πω ποιός είναι- υπήρχε ένας μοναχός ασκητής, αυτός είχε κάποια εξέχουσα θέση κάποτε- ήταν και λόγιος κ.λπ.- όμως τα άφησε όλα για να γίνει μοναχός και μάλιστα ασκητής. Εκοιμήθη – δηλαδή απέθανε- ο μοναχός αυτός το 1962 δηλαδή είναι πολλά χρόνια – καμιά 25αριά χρόνια. Προσέξτε τώρα εδώ έλεγε το εξής: Αναμένουν την εκκλησία μαρτύρια/διωγμοί που τα μαρτύρια του Νέρωνος ωχριούν! Δεν εννοεί τα μαρτύρια /διωγμούς του αντιχρίστου αλλά εννοούσε κάτι που αφορούσε τις μέρες μας..ας πούμε στην γενεά μας. Εκείνο που είπε ο Κύριος σας βεβαιώνω κατα το “ου μη παρέλθει η γενέα αυτή έως αν τάυτα πάντα γένηνται”. Τι ήθελε να πει εδώ: ότι έχουμε τους διωγμούς αυτούς οι οποίοι θα είναι στον καιρό μας, στην εποχή μας…όχι στα έσχατα! Και εδώ να κάνω μια διευκρίνηση αυτό το “ωχριούν οι διωγμοί του Νέρωνος και τα βασανιστήρια” μην σας πάει στο μυαλό σας…γιατί αν διαβάσει κανείς τα αρχαία μαρτυρολόγια θα τρομάξει!! Τι περισσότερο μπορεί κανείς να κάνει σ’ έναν άνθρωπο; Τι περισσότερο μπορεί να τον κάνει; Θα σας πω που είναι το σημείο του ό,τι “ωχριούν” τα αρχαία μαρτύρια. Τα αρχαία μαρτύρια απετείνονταν μόνο στο σώμα και μόνο στο σώμα ..όχι στην ψυχή. Τα σύγχρονα μαρτυρια στρέφονται στην ψυχή. Και μπορεί βέβαια να μην είναι ένα μαρτύριο οδυνηρό με την έννοια να με τηγανίζουνε και να με γδερνουνε. Αλλά όταν όμως μου παραλύσουν την βούληση. Γιατί πρέπει να πούμε ότι οι χριστιανοί μας ζούνε ανύποπτα και δεν υπάρχει φοβεροτέρα προυπόθεση καταστροφής απο την ανυποψία!! Να είναι ο εχθρός απ’ έξω να ακονίζει τα μαχαίρια και εμείς να κοιμόμαστε, να γελάμε και να διασκεδάζουμε.” π. Αθανάσιος Μυτιληναίος. Ομιλία 129 «Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων»