Στον βαθμό που γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ανοίγεται και ο ορίζοντάς μας για μια αληθινή ζωή

• Χωρίς τη χάρη του Θεού δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα καλό. Μόνο με τη χάρη του Θεού γινόμαστε δυνατοί, αποτελεσματικοί και αληθινοί άνθρωποι. Στο χέρι μας είναι να ελκύσουμε αυτή τη μεταμορφωτική χάρη. • Να μην κατηγορούμε συνεχώς και υπερβολικά τον εαυτό μας, γιατί έτσι αδυνατίζουμε ψυχικά. Άλλωστε αυτό κρύβει εγωισμό και δεν είναι μετάνοια. • Να μην είμαστε απαιτητικοί από τους άλλους. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο χαρακτήρα και την ίδια κράση. • Να μην δημιουργούμε προσδοκίες από τους άλλους και να μην παραπονιόμαστε. Να έχουμε αρχοντιά και λεβεντιά. • Θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τον άλλον, μόνο αν προηγουμένως καταλάβουμε τον εαυτό μας, καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πού ανήκουμε • Η δικαιοσύνη μπορεί να σταθεί, μόνο αν έχει και αγάπη. Στον ευαγγελικό λόγο η δικαιοσύνη εμπεριέχει την αγάπη. • Ο άγιος έχει εμπειρία του Θεού, έχει βιώσει τη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό και ο λόγος του δεν είναι κατασκεύασμα του μυαλού του αλλά είναι περιγραφή της εμπειρίας που του χαρίστηκε. • Ποτέ να μην απογοητευόμαστε και πάντα να πιστεύουμε στο έλεος του Θεού. Αυτή η στάση μας απέναντι στις δυσκολίες είναι μεγάλο όπλο και μεγάλη νίκη. • Όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι το οποίο μας υπερβαίνει αλλά δεν απογοητευόμαστε, τότε ο Θεός συγκινείται και κάνει τα υπόλοιπα. • Ένας πολύ ζορισμένος άνθρωπος, ακόμη κι όταν δεν προσεύχεται, αν υπομένει και δεν απογοητεύεται, αυτό είναι προσευχή. • Του Θεού είναι αυτό που φέρνει ειρήνη στην καρδιά μας και που μας αναπτερώνει, για να μπορούμε να προχωρούμε. • Ο αληθινά ελεήμονας δεν είναι καρπαζοεισπράκτορας. Ξέρει με σοφία να προστατεύει τον εαυτό του και το κάνει. • Ο άνθρωπος της προσευχής είναι πανέξυπνος. Ο διάβολος δεν είναι καθόλου έξυπνος, είναι πονηρός. • Η βαθιά γνώση του εαυτού είναι πρωταρχική υποχρέωση του ανθρώπου, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να γίνει όμοιος με τον Θεό. (Άγιος Νεκτάριος) • Δίχως την επίγνωση του εαυτού του ο άνθρωπος πλανιέται μέσα στις ίδιες του τις σκέψεις, κυριολεκτικά αιχμαλωτίζεται από ποικίλα πάθη, τυραννιέται από ορμητικές επιθυμίες, καταγίνεται με πολλά και μάταια. Διανύει ζωή όχι ομαλή αλλά άτακτη και πολυπράγμονη. Σφάλλει σε όλα. (Άγιος Νεκτάριος) • Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε επίγνωση του εαυτού μας και κατεύθυνση. Ζούμε ενστικτωδώς και ζωωδώς. Γι’ αυτό και όλα τα κάνουμε λάθος. • Όποιος αγνοεί τον εαυτό του αγνοεί και τον Θεό. Αυτός δε που αγνοεί τον Θεό αγνοεί ολότελα την αλήθεια και τη φύση των πραγμάτων. (Άγιος Νεκτάριος) • Αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου και αγνοείς τον Θεό, δεν μπορείς να γνωρίζεις τι είναι ο άλλος για σένα, και πολύ περισσότερο ο σύντροφός σου. • Ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει τον εαυτό του δεν ξέρει τι του γίνεται. Επειδή δεν έχει αναφορά στον Μεγάλο, θέλει ο ίδιος να υποκρίνεται με υπερηφάνεια τον μεγάλο. Και όταν μιλάει, αποκαλύπτεται η ανοησία του. (Άγιος Νεκτάριος) • Όποιος δεν γνωρίζει τον εαυτό του, πάντοτε αμαρτάνει προς τον Θεό και έτσι απομακρύνεται περισσότερο από Αυτόν. Διότι δεν γνωρίζει τη φύση των πραγμάτων και πώς στ’ αλήθεια έχουν αυτά καθαυτά. Είναι ανήμπορος να τα εκτιμήσει και να διακρίνει τα ευτελή από τα πολύτιμα, τα άξια από αυτά που δεν έχουν αξία και τα τίμια από εκείνα που στερούνται τιμής. Έτσι φθείρεται, εκδαπανάται στα μάταια και μηδαμινά, ενώ δεν νοιάζεται για τα αιώνια και τιμιότατα, όντας πραγματικά αδιάφορος γι’ αυτά. (Άγιος Νεκτάριος) • Στον άνθρωπο έχει εμφυτευτεί η δυνατότητα να γνωρίσει τον εαυτό του. Έχει αυτή τη δυνατότητα, αφού γεννήθηκε ως ζωντανή ύπαρξη με νου, ικανή να διακρίνει το καλό από το κακό, έχοντας ελεύθερη βούληση αλλά και τη δυνατότητα για γνώση. Ο Θεός, δημιουργώντας τον άνθρωπο τον έπλασε κατ’ εικόνα Του, για να μπορέσει να Τον αναζητήσει, να Τον προσεγγίσει, να Τον γνωρίσει και να Τον αγαπήσει. Αυτές οι δυνάμεις δόθηκαν πλουσιοπάροχα από τον Θεό. Αποτελούν ένα ιδιαίτερο γνώρισμα του ανθρώπου και βαθιά μέσα του αισθάνεται την ανάγκη να τις ακολουθεί. Ωστόσο, για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον Θεό, οφείλει προηγουμένως και να γνωρίσει καλά τον εαυτό του. (Άγιος Νεκτάριος) • Μόνο αν αποκτήσω επίγνωση του εαυτού μου, θα αποκτήσω επίγνωση του τι είναι βαθύτερα ο άλλος και του τι είναι ο άλλος για μένα. • Η βασική προϋπόθεση για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας είναι το να θελήσουμε να τον ερευνήσουμε. Οι ηθικές δυνάμεις δίχως τη θέληση μένουν ανενεργές και δεν μπορούν να φέρουν σε επίγνωση αυτόν που τις κατέχει. (Άγιος Νεκτάριος) • Η δύναμη της θέλησης υπερνικά τα εμπόδια και κατορθώνει τα πάντα, εφόσον ενισχύεται από τη λογική σκέψη και το αυτεξούσιο. Τότε το θέλω γίνεται μπορώ. • Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του καταλαβαίνει καλά τα καθήκοντα προς τον εαυτό του, προς τον πλησίον του και προς τον Θεό. • Αν έχουμε αναφορά πνευματική και έχουμε πονέσει στην αναζήτηση του Θεού, μόνο τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι η χάρη του Θεού. • Ο Θεός μάς απαντά ή από έναν χαζό, ή από ένα μικρό παιδί, ή από έναν πονεμένο. • Σε μια σχέση, αν τα μέλη της δεν έχουν επίγνωση ζωής, αναφορά ζωής, κριτήρια ζωής, τότε αυτή η σχέση είναι καταδικασμένη ή στο διαζύγιο ή στον καναπέ. • Δεν είμαστε εγκλωβισμένοι ούτε στις ορμόνες μας ούτε στα κόμπλεξ μας. Με τη χάρη του Θεού, είμαστε ελεύθεροι. • Χωρίς την γνώση του εαυτού μας, δεν έχουμε δυνατότητα ζωής. Στον βαθμό που γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ανοίγεται και ο ορίζοντάς μας για μια αληθινή ζωή που αξίζει να τη ζούμε.

Ο δάσκαλος-Από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη "Ενα παιδί μετράει τ' άστρα''

Την τρίτη μέρα, καθώς γύριζε απ’ τη βοσκή, τον σταμάτησε ο δάσκαλος. Δάσκαλος: – Τα ‘μαθα κακόμοιρο μου! του λέει. Μα δε θα σ’ αφήσω να χαθείς. Άκου δω. θα στο δώσω γω, ό,τι βιβλίο χρειαστείς. Να διαβάσεις, λοιπόν, ώσπου να τις περάσεις όλες τις τάξεις. Κι άμα βγάλεις το Δημοτικό κι έχεις κουράγιο και για το Γυμνάσιο, προχώρα! Δώσ’ του αφέντη σου μια τύφλα, και τράβα! Πάρε, τώρα, τούτο το σακούλι. Είναι μέσα τα βιβλία. Έλα, άσε τα κλάματα. Καλή πρόοδο!… Ο δάσκαλος έφυγε. Τα μάτια του παιδιού τον ακολουθούσαν να ξεμακραίνει, να χάνεται πίσω απ’ τη σκόνη που σήκωνε η αγέλη. Όπως το ‘πε ο δάσκαλος, έτσι κι έγινε. Κείνα τα βιβλία που του ‘δωσε, τα ξεκοκάλισε όλα. Τα ’μαθε νεράκι. Το καλοκαιράκι κινάει ο δάσκαλος και πάει έξω στα τσαΐρια. Δάσκαλος: -Ήρθα να δω την πρόοδο σου, του λέει. Καθίσανε, εκεί, κάτου από μια γκόρτσα, και τα είπανε. Ξεφυλλίσανε και τα βιβλία. Είπανε και τα σχέδια τους. Μια σπίθα ήταν εκείνο το παιδί. Ο δάσκαλος πήγε να χάσει το νου του. Σαν χωρίσανε όλα ήταν κανονισμένα. Το φθινόπωρο μπορούσε να κατεβεί στην πόλη για εξετάσεις. Ο δάσκαλος ήταν πρόθυμος να του δώσει το χαρτί. Ότι άκουσε όλα τα μαθήματα, “όλη την ύλην”, όπως του ‘λεγε, ότι ήταν φρόνιμος κ.λπ. κ.λπ. Κι ότι “έτυχε του βαθμού άριστα”. Έλα πιάστον, εσύ, το φιλαράκο! Ο τελευταίος κείνος μήνας πέρασε με τρελά χτυποκάρδια κι αναβοκατεβάσματα στους ουρανούς, ώσπου ήρθε το φθινόπωρο, φουσκωμένο με καρπό, και με μια μοσκοβολιά που πρώτη φορά ένιωθαν τα πλεμόνια του. Παράγγειλε στο ραφτάκο του χωριού ένα ντρίλι -όσο να πεις καινούργιο ήταν- έδωσε και στο μπαλωματή να του περάσει σόλες. Έπλυνε στην ποτίστρα τις αλλαξιές του. Καθάρισε και με τ’ αφεντικό. Όλα ήταν εντάξει. Ο δάσκαλος τον συντρόφεψε ως το σταυροδρόμι. Εκεί δώσανε τα χέρια… μα του δασκάλου το χέρι κάτι είχε μέσα του και δεν μπορούσε να κλείσει. Μέλιος: – Τι είναι δάσκαλε; ρώτησε ο Μέλιος. Δάσκαλος: – Πάρ’ τα. Είναι το χρήμα σου. Να ‘χεις, εκεί στην πόλη, λίγο χαρτζιλίκι. Είναι δύσκολη η ζωή εκεί. Θα θέλεις για νοίκι, για φαΐ, για τετράδια. Πάρ’ τα. Του ήρθε να φιλήσει το χέρι του δασκάλου, μα δεν το έβρισκε, γιατί τα μάτια του είχαν θολώσει.

Ἒλλειψη γνησίου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος

Πολλοί Χριστιανοί σήμερα δέν ἒχουν πιά γνήσιο ἐκκλησιαστικό φρόνημα ἢ εἶναι μέσα τους ἐντελῶς ξεθωριασμένο, δηλαδή ἀνύπαρκτο. Αὐτό σημαίνει πώς δέν ἒχουν μέσα τους τή συνείδηση, ὃτι εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ. Ἀντίθετα μπορεῖ νά ἒχουν στό ἒπακρο ἀναπτυγμένη τή συνείδειση τοῦ ὃτι ἀνήκουν σέ ἓνα κόμμα, σέ ἓνα σύλλογο, σέ μιά ἀθλητική ὁμάδα, σέ ἓνα συνδικᾶτο, σέ κάποια ὀργάνωση κοσμική. Γιά ὃλα αὐτά δείχνουν ζῆλο, ἐνθουσιασμό, εὐθιξία, πού μπορεῖ νά γίνη καί δυναμίτης, πού νά ἀνατινάζη ὃλα στόν ἀέρα γιά μιά στιγμή. Γιά ἓνα πρᾶγμα δέν τούς νοιάζει καθόλου΄ γιά τήν Ἐκκλησία. Τούς εἶναι ξένη ἢ σχεδόν ξένη. Γι’αὐτό καί παρουσιάζοναται νωθροί, νωθρότατοι, προκειμένου νά ἀντιδράσουν στήν εἰσβολή τοῦ “ταύρου ἐν ὑαλοπωλείω”, τοῦ σατανᾶ μέσα στήν Ἐκκλησία διά τοῦ “χαράγματος” τοῦ “κατατεθέντος σημάτός του”, 666. Αὐτοί οἱ ἂνθρωποι καί γιά ζητήματα σάν αὐτό πού μᾶς ἀπασχολεῖ ἐδῶ, μιλοῦν καθησυχαστικά. Δέ χρειάζονται φανατισμοί καί ἀκρότητες, Δέν ἐπιτρέπονται σήμερα μεσαιωνισμοί καί Βυζαντινισμοί. Οἱ φανατισμοί, λένε, δημιουργοῦν ἀναστατώσεις καί ταράζουν τήν κοινή γνώμη. Ὁ σημερινός ἂνθρωπος, ἰσχυρίζονται, ἒχει ἂλλες ἀνάγκες σέ σχέση μέ ἂλλες ἐποχές. Δέν τοῦ χρειάζονται πολλές Θρησκευτικότητες. Δέ λέμε, συνεχίζουν, καλές καί ὡραῖες εἶναι οἱ Παραδόσεις μας, τίς ὁποῖες σεβόμαστε, καλή καί ἡ Ἐκκλησία, καί αὐτή κάποιον καλό σκοπό ἐξυπηρετεῖ. Καί ἡ Ὀρθοδοξία πρό πάντων σήμερα ἀποτελεῖ πολιτιστικό στοιχεῖο σημαντικώτατο. Ἒτσι τό ὃλο ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι τύπου φολκλορίκ, μέ τά κεράκια καί τά εἰκονίσματα τά παλιά, μέ τά κτίσματα τά παλαϊκά, μέ τά κειμήλια τά ἀρχαῖα κλπ, κλπ. Καί ὃταν φτάσουμε σέ φλέγοντα ζητήματα, ὃπως τό 666, ἐκεῖ πιά ἀρχίζουν τίς εἰρωνεῖες καί οὒτε λίγο οὒτε πολύ βλέπουν τούς πιστούς, πού ἀντιδροῦν, κάτι σάν τρελλούς, κάτι σάν ἀφηνιασμένα ἀπό τυφλόν καί παράλογο φανατισμό ὂντα, ἒξω ἀπό χρόνο καί τόπο. Τό ἐρώτημα είναι, ποιός ἒχει δίκαιο, αὐτοί οἱ ἂνθρωποι ἢ οἱ ἃγιοι Πατέρες; Ἡ Φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τή Γραφή καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἢ οἱ κήρυκες ἑνός δικῆς τους κατασκευῆς καί ἐμπνεύσεως Χριστιανισμοῦ πού νά κάνη γιά κάθε χρήση;

"Ροκ" μαύρα ράσα(Ιστορίες από την Ιεραποστολή)

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Για τον μεγάλο Όσκαρ Ουάιλντ ο Χριστός ανήκει στους ποιητές. Για εμάς από σήμερα ο Χριστός ανήκει στους μπασίστες. Πρώτο έτος στην Τολιάρα, μάλλον πρώτες μέρες. Ο φόβος του άγνωστου τόπου δίνει χώρο στην περιέργεια για τον ίδιο τον τόπο. Όσο ο ήλιος ήταν στην ακμή του, έβγαζα αλυσίδες ,άνοιγα κλειδαριές ,σήκωνα τα σκονισμένα ράσα, έδινα μια και σχεδόν ενοχικά γυρνούσα τους δρόμους με το εξής σύστημα. Ως πέφτει η πέτρα στην ήρεμη λίμνη. Ένας μικρός κύκλος κύματος μετά ένας μεγαλύτερος και μεγαλύτερος και ούτω καθεξής. Τη μια μέρα ένα δεκάλεπτο περπάτημα γύρω από το υποτυπώδες τετράγωνο, την επόμενη σχεδόν το διπλάσιο, τη μεθεπόμενη άλλο τόσο. Μέσα σ' αυτόν τον αστικό περίπλου, κάποια μέρα το αυτί μου έπιασε κάτι παράδοξο. Δηλαδή όχι και τόσο παράδοξο αλλά για τον τόπο της Μαδαγασκάρης σχεδόν μοναδικό. Άκουσα μουσική. Όχι από ηχείο ηλεκτρικό, ούτε από γραμμόφωνο της κακία ώρας. Αλλά πρωτογενή μουσική. Αυτή που επαναλαμβάνει τρεις- τέσσερις νότες ξανά και ξανά. Μια πρόβα εν ολίγοις. Παράξενο, σκέφτηκα. Ο ήλιος όμως βουτούσε πίσω από τα σύννεφα και με τράβηξε πίσω δίχως να λύσω το μυστήριο. Την επόμενη φορά παρέκαμψα τον κύκλο και πήρα ίσια στην πηγή της μουσικής. Σε μια παράγκα με τσίγκο στην οροφή, μια χούφτα έφηβοι ζούσαν το όνειρο. Μα, σκέφτηκα, όνειρο και παράγκα ταιριάζουν; Ε, προφανώς ταιριάζουν! Άλλωστε τα μάτια ενός παιδιού δε θέλουν πολύ για να σβήσουν την ασχήμια και να ζωγραφίσουν επίμονα την ομορφιά. Για μέρες η βόλτα μου κατέληγε εκεί. Σαν ταξιδιώτης που έμαθε το δρόμο για την πηγή, κάπως έτσι έτρεχα σε μια πηγή πολιτισμού. Με τον καιρό, όταν άρχισα τις περιοδείες στα μακρινά χωριά, η βόλτα πήγε περίπατο. Έχασα τη μουσική, έχασα την παρέα τον παιδιών στα οποία ποτέ δε μίλησα και παντα θαύμαζα. Ώσπου μια μέρα, μέρα κοινών βαπτίσεων, τα μάτια μου πέσανε πάνω του. Πάνω σε ένα παιδί το οποίο διακριτικά χτυπούσε το χέρι του στο πόδι στο ρυθμό της ψαλμωδίας. Συνειρμοί, νευρώνες εγκεφάλου έστειλαν μήνυμα στο κέντρο μνήμης και ταύτισα τον μπασίστα με τον κατηχούμενο. Σπυρίδων βγήκε από την κολυμβήθρα. Την επόμενη μέρα στη Λειτουργία ήταν εκεί. Με το αντίδωρο τον ρώτησα πολλά. Πιο πολλά για τη μουσική. Τι ακούει, πού βρίσκει υλικό, πού έμαθε να παίζει, πώς αγόρασε το μπάσο; Μου είπε πολλά, υπέροχα,που αν τα συμπυκνώσει κάνεις αρκεί η φράση: "όταν κάτι αγαπάς, κάνεις πολλά τρελά γι' αυτό". "Τον Χριστό τον αγαπάς;" τον ρωτάω κοφτά. "Ναι", μου λέει. "Και τι θα έκανες για Αυτόν;". Δε θυμάμαι τι απάντησε, ξέρω όμως πως τρία χρόνια μετά έκανε κάτι υπέροχο. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Αγία Τράπεζα, προσευχήθηκε, δέχθηκε το Άγιο Πνεύμα και βγήκε στην Ωραία Πύλη ως Διάκονος Κυρίου. Πλέον, κάθε πρωί ψέλνει και διακονεί και κάθε απόγευμα με "ροκ" μαύρο ράσο παίζει το μπάσο του παρέα με τους εφήβους μέσα στην παράγκα. Άλλωστε κάτι τέτοιο είναι η ζωή η πνευματική. Να αγαπάς τον Χριστό και να βρίσκεις τον τρόπο ή καλύτερα την τέχνη και τεχνική να αγαπάς ως χριστιανός πλέον ότι έκανες στη ζωή σου. Ως το αλάτι του κόσμου. Λίγο, παντού μέσα στη ζύμη, έντονο στη γεύση και αόρατο.

Μετεωρισμοί, πομφόλυγες και φληναφήματα των καιρών.

Στο έργο του Ντοστογιέφσκι είναι εξαιρετικά σημαντική η σχέση του προσώπου με την ελευθερία αλλά και η σχέση της ελευθερίας με το ζήτημα της ευθύνης για τον άλλο. Σχετικά δε με την ολοκλήρωση του προσώπου, γίνεται αναφορά σε δύο πρόσωπα, στον Αλιόσα Καραμάζοβ και στον Γέροντα Ζωσιμά. Ο δεύτερος συμβουλεύει να αισθάνεται κανείς υπεύθυνος για τις αμαρτίες και τα παραπτώματα των άλλων. Πρόκειται για ένα παράλογο για την ανθρώπινη λογική κανόνα, που όμως δίνει τη λύση στη φιλοσοφική θεώρηση του Ιβάν και στον Μεγάλο του Ιεροεξεταστή. Συμπερασματικά, η ελευθερία του προσώπου, κατά τον Ντοστογιέφσκι, σημαίνει ότι η ανθρώπινη φύση διαθέτει την δυνατότητα αποδέσμευσης από το πεδίο ανάγκης και έχει την δυνατότητα υπέρβασης της αναγκαιότητας, με το να ορίζει τι θέλει, σε πείσμα αλλότριων επιταγών. Πολύς ο λόγος των τελευταίων καιρών περί των νέων, ψηφιακών, ταυτοτήτων. Της αναγκαιότητας τους, της ασφάλειας τους, της υποχρεωτικότητας τους, κ.α., η έκδοση των οποίων έχει ήδη αρχίσει. Διαβεβαιώνει ο καθ΄ ύλην αρμόδιος Υπουργός (Ψηφιακής Διακυβέρνησης) «.. η νέα ταυτότητα είναι μια πολύ ασφαλής ταυτότητα», ανακοινώνοντας επίσης ότι η νέα αυτή, ψηφιακή ταυτότητα, θα περιέχει «ένα καινούριο αριθμό». «…Από τον Δεκέμβριο και μετά στην ταυτότητα θα έχουμε και τον προσωπικό μας αριθμό, που, έχει νομοθετηθεί εδώ και περίπου 2 χρόνια, και θα είναι το ΑΦΜ συν άλλα τρία αριθμητικά στοιχεία. ..Ο προσωπικός αυτός αριθμός θα τυπώνεται στο πίσω μέρος της ταυτότητας σε σημείο που έχει αφεθεί». Συνεπώς… «ο προσωπικός αριθμός» θα ορίζει και θα οριοθετεί, πλέον, την ταυτότητα του προσώπου; Σε ερώτηση δημοσιογράφου της ΕΡΤ «τι είναι το τσιπάκι στις νέες ταυτότητες» η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ καΚωνσταντία Δημογλίδου, απάντησε: «Δεν υπάρχει κανένα θέμα γεωεντοπισμού από το τσιπάκι. Η μόνη περίπτωση που σε πολλά εισαγωγικά θα εντοπίζεται ένας πολίτης είναι κατά τον διαβατηριακό έλεγχο που θα σκανάρεται η ταυτότητα και θα φαίνεται ότι περνάει από την χώρα μας σε μία άλλη χώρα», συμπληρώνοντας «το λεγόμενο τσιπάκι της ταυτότητας θα περιέχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά που θα έχει πάνω και θα φαίνονται στην ταυτότητα. Επιπρόσθετα περιέχει την φωτογραφία και το δακτυλικό αποτύπωμα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι εκτός από τον «προσωπικό αριθμό» και την δυνατότητα «να αποθηκευτούν στοιχεία που απαιτούνται από τις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εάν αποφασισθεί να συμπεριληφθούν στο εν λόγω μέσο», σύμφωνα με το πρόσφατο ΦΕΚ(Β΄824/17.02.2023), η έκδοση των νέων, ψηφιακών ταυτοτήτων, συνοδεύεται από την επανεισαγωγή της υποχρεωτικής δακτυλοσκόπησης του συνόλου του πληθυσμού που, μόλις το 2000, είχε καταργηθεί ως προσβολή των προσωπικών δεδομένων και της αξίας του ανθρώπου! (ΚΥΑ, υπ. αρ. 8200/0-441210/17.7.2000 ΦΕΚ Β΄879). Όπως δε αναφέρει χαρακτηριστικά η με αριθμό 510/17/15-05-2000 γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, υπό τον τότε Πρόεδρο της κ. Κωνσταντίνο Δαφέρμο: «..Κατά την κοινή αντίληψη, το αποτύπωμα (η ‘σήμανση’) συνδέεται με την υποψία ή διαπίστωση εγκληματικής δραστηριότητας (‘σεσημασμένοι’), η απόδοση της οποίας, έστω και εν δυνάμει στο σύνολο του Ελληνικού λαού, υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο και προσβάλλει την προστατευόμενη από το Σύνταγμα αξία του ανθρώπου», καθώς κρίθηκε ότι «.. το δακτυλικό αποτύπωμα είναι προσωπικό δεδομένο που ο πολίτης δεν οφείλει να προσκομίσει, παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις που σχετίζονται με την τέλεση αξιόποινης πράξης» (Π.Δ. 342/1977, άρθρα 27-29). Συμφωνούμε λοιπόν με τον κ. Υπουργό ότι «.. η ταυτότητα δεν έχει σχέση με το τι πιστεύουμε», έχει όμως σχέση με «το πόσο ασφαλείς νιώθουμε». Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που δεν αισθάνεται καθόλου ασφαλής με την σκέψη ότι θα αναγνωρίζεται και θα ταυτίζεται, πλέον, με ένα «προσωπικό αριθμό». Τρόμο προκαλεί η σκέψη ότι, σύμφωνα με την τροποποίηση στο πρόσφατο ΦΕΚ (Β΄824/17.02.2023), οι Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης θα μπορούν, αυθαίρετα και εν αγνοία του κατόχου της ταυτότητας; «να αποθηκεύουν στοιχεία.. εάν αποφασισθεί να συμπεριληφθούν στο εν λόγω μέσο», στο τσιπάκι δηλαδή που είπε η κα εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ. Φόβο και τρόμο προκαλεί, επίσης, σε πλήθος πολιτών, η σκέψη του «ποιός» μπορεί, μελλοντικά, να χειρίζεται τις Ηλεκτρονικές αυτές Υπηρεσίες ως και το «τι» στοιχεία μπορεί να αποθηκεύσει. Σε συνδυασμό δε με το γεγονός ότι δεν έχει απαντηθεί το «ποιός» θα διαχειρίζεται τις βάσεις δεδομένων ως και το εάν θα μπορεί να αποθηκεύονται προσωπικά δεδομένα ερήμην του κατόχου της ταυτότητας, είναι προφανώς κατανοητό και αντιληπτό ότι όλα αυτά τα θέματα και ερωτήματα δεν έχουν σχέση με.. «δεισιδαιμονίες», «παραθρησκευτικούς», «χριστιανοταλιμπανιστές», «σκοταδιστές», «συνωμοσιολόγους», «προφητολόγους» ως και με ότι άλλο θέλουν - επιχειρούν κάποιοι να στοχοποιήσουν όσους «ελεύθερα συλλογόνται» καθώς, ως λέει και ο Ρήγας Φεραίος, «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Όσο λοιπόν όλα αυτά τα ερωτήματα, θέματα και αγωνίες θα μένουν αναπάντητα και μετέωρα, τόσο η δυσπιστία θα αυξάνεται. Το πιο συνετό, κατά την ταπεινή μας άποψη; Η μη υποχρεωτικότητα αλλαγής της ταυτότητας. Αφού και σε ένα πλήθος άλλων Ευρωπαϊκών Χωρών (Αυστρία, Δανία, Φιλανδία, Γαλλία, Ισλανδία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λιθουανία, Σλοβενία, Σουηδία, Ελβετία, κ.α.) υπάρχει η δυνατότητα ταυτοπροσωπίας με επιλογή του πολίτη (ταυτότητας, διαβατηρίου, διπλώματος οδήγησης), γιατί και οι πολίτες της Ελλάδας να μην επιλέγουν ελεύθερα ποιο δημόσιο έγγραφο τους διευκολύνει στις συναλλαγές τους; Αυτό, είναι σίγουρο, θα άρει τις όποιες καχυποψίες και θα αποσοβήσει τις πάσης φύσεως πιθανές κοινωνικές εντάσεις, διασφαλίζοντας, σε κρίσιμους καιρούς, την περιπόθητη και απαραίτητη ενότητα. Προεκτείνοντας τον παραπάνω συλλογισμό, σκέφτομαι: Ενώ σε ένα μεγάλο μέρος της Χώρας μας, καθημαγμένο από τα ακραία καιρικά φαινόμενα που το έπληξαν, προσπαθούν οι χιλιάδες συμπολίτες μας, θύματα των φαινομένων αυτών, να ξαναπάρουν τις ζωές τους πίσω· ενώ, σύμφωνα και με τον αρμόδιο Υπουργό, τα φαινόμενα παραβατικότητας ανηλίκων αυξάνονται επικίνδυνα· ενώ, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η ΕΚΠΟΙΖΩ στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος «Reverter», με την συνεργασία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου για το μέγεθος της ενεργειακής κρίσης στην Χώρα μας, μεγάλο μερίδιο νοικοκυριών κινδυνεύουν από ενεργειακή φτώχεια. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα μισά νοικοκυριά αναφέρουν πως δεν μπορούν να διατηρήσουν τα σπίτια τους επαρκώς ζεστά ή δροσερά, το 1/5 των νοικοκυριών αναφέρει καθυστερήσεις στους λογαριασμούς ενέργειας· ενώ περίπου το 5% δηλώνει ότι έχει διακοπεί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος/φυσικού αερίου τους τελευταίους 12 μήνες. Επιπλέον: ενώ, σύμφωνα με τα ευρήματα της ίδιας έρευνας, περίπου το 1/3 των νοικοκυριών αναφέρουν προβλήματα υγείας, που σχετίζονται με την ανεπαρκή θέρμανση ή/και την παρουσία υψηλής υγρασίας στο σπίτι (36,15%), και περίπου το 80% των νοικοκυριών έχουν περιορίσει τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας, περισσότερο από το 75% τη χρήση θέρμανσης και περίπου το 50% τη χρήση ζεστού νερού για να μπορούν να πληρώσουν την ενέργεια τους τελευταίους 12 μήνες· ενώ ένα στα δύο νοικοκυριά έχει περικόψει τις δαπάνες φαγητού· ενώ ένα στα πέντε τις δαπάνες για φάρμακα, το δε 2,5% των συμμετεχόντων δηλώνει ότι δεν θερμαίνει καθόλου την κατοικία του. Ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά και στενάχωρα που συνθλίβουν τα νοικοκυριά και τις ζωές χιλιάδων συμπολιτών-συνανθρώπων μας· γεγονότα που θα έπρεπε όλους να μας πονούν και να μας θέτουν ενώπιον των ευθυνών μας, τι συμβαίνει στην σφαίρα του δημόσιου και όχι μόνον βίου; Πομφόλυγες και φληναφήματα, άρτοι και θεάματα, μοιάζει να είναι τα κυρίαρχα των καιρών μας. Ο ιδιωτικός βίος, τινών εκ των δημοσίων και όχι μόνον προσώπων, εκτίθεται και προβάλλεται από τους ίδιους, σαν να είναι θέμα που αφορά τον δημόσιο βίο, που δίνει λύσεις στα προβλήματα και τις αγωνίες του λαού. Προς τι τέτοια και τόση προβολή της ιδιωτικής ζωής; τι εξυπηρετεί; μήπως την.. επιβολή; Γιατί θα πρέπει οι εκατοντάδες- χιλιάδες Ελληνικές παραδοσιακές οικογένειες να υποβάλλονται, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, σε όλη αυτή την έκθεση της ιδιωτικής ζωής όσων επιλέγουν να ζουν την ζωή τους όπως επιλέγουν; Σε εποχές ακόρεστου δικαιωματισμού όπου οι πάντες έχουν-διεκδικούν δικαιώματα (καλώς το πράττουν) η παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια που θέλει να θρέψει και να αναθρέψει τα παιδιά της με τα ζώπυρα νάματα της πίστης, της παράδοσης, της ιστορίας και του πολιτισμού αυτού του τόπου, δεν έχει δικαίωμα τα μέλη της να μην γίνονται αποδέκτες τόσης και τέτοιας έκθεσης και έντασης της ιδιωτικής ζωής όσων ζουν όπως επιλέγουν; Η αποδοχή θα πρέπει να είναι μονόπλευρη; Ο σεβασμός στις επιλογές και στάσεις ζωής της πλειονοψηφίας ενός λαού είναι… ομοφοβία και ρατσισμός; Σοβαρότητα και ρεαλισμό έχει ανάγκη ο τόπος και οι κοινωνίες μας· σοβαρότητα και ρεαλισμό επιτάσσουν τα προβλήματα και οι δυσκολίες των καιρών. Σοβαρότητα, ρεαλισμό και ενότητα και όχι πομφόλυγες και φληναφήματα. Κλείνω, τον φτωχό αυτό προβληματισμό, δανειζόμενος τους λόγους ενός μεγάλου Έλληνα. «Ποιος θα φανταζότανε ποτέ ότι σε μέρες ειρήνης κι ευημερίας η χάρις θα μπορούσε να υποτιμηθεί; Και όμως» - «Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε». (Οδυσσέας Ελύτης).