"Αν θέλεις πραγματικά να με αγαπήσεις, αγάπησε τους αδελφούς μου, όπου και αν τους συναντήσεις. Ιδίως τους αδικουμένους και τους πονεμένους".

Aναλογίζομαι ένα βράδυ το καλοκαίρι του 1964, όταν, νεαρός πρεσβύτερος, ταξίδευα από την Ουγκάντα μέσω Αιθιοπίας προς τη Γενεύη, για να συμμετάσχω στην "Επιτροπή Ιεραποστολικών Μελετών" του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Τότε αντιμετώπισα την πρώτη κρίση ελονοσίας, που με είχε προσβάλει στις μεγάλες λίμνες της Κεντρικής Αφρικής, στο πρώτο ιεραποστολικό μου ταξίδι. Πυρετός, σχεδόν 39 με 40, αδυναμία πνευματικής συγκεντρώσεως. Είχα προλάβει να αρθρώσω μια σύντομη προσευχή που ακόμη τη θυμάμαι: "Θεέ μου, μπορείς να έχεις πολλά παράπονα από μένα, αλλά γνωρίζεις ότι προσπάθησα να Σε αγαπήσω". Αποκοιμήθηκα. Το πρωί ήμουν μια χαρά. Αυτά είναι τα συμπτώματα της βαριάς ελονοσίας∙ απότομη κρίση και πάλι ξέφωτο. Συνέχισα το ταξίδι μου για τη Γενεύη, όπου ακολούθησε πλήρης αποθεραπεία. Η απάντηση σε εκείνη τη σύντομη ικεσία καθόρισε την πορεία μου: "Αν θέλεις πραγματικά να με αγαπήσεις, αγάπησε τους αδελφούς μου, όπου και αν τους συναντήσεις.Ιδίως τους αδικουμένους και τους πονεμένους". Στα νεανικά χρόνια στη Γερμανική Κατοχή υπήρξε μια έντονη αναζήτηση για το Απόλυτο στη ζωή και το σύμπαν. Στο Γυμνάσιο οι συμμαθητές είχαμε πολλές διαφοροποιήσεις, όμως όλοι, στο ερώτημα για το τι πρέπει να επιδιώξουμε μετά την απελευθέρωση, συμφωνούσαμε ότι χρειάζεται δικαιοσύνη και ισότητα. Η χριστιανική μαθητική συντροφιά μας συμπλήρωνε ότι η κοινωνία χρειάζεται ακόμη αδελφοσύνη και αγάπη. Τελικά πολλοί στραφήκαμε προς την Εκκλησία, που την είδαμε ως χώρο και εργαστήριο αγάπης. Κεντρικά ερωτήματα παρέμεναν πάντοτε: τι νόημα έχει η ζωή, ποιοι είμαστε; Μια από τις άμεσες απαντήσεις υπήρξε η διαπίστωση του Μπέρναντ Σω: "Ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι, αυτό που νομίζει ότι είναι και αυτό που οι άλλοι νομίζουν ότι είναι". Πάντοτε μου έκαναν εντύπωση τα κύματα έλξεως, αγαπητικής φοράς μέσα στα εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη Γη, γυναικών και ανδρών που συναντώνται και διαιωνίζουν την περιπέτεια της ζωής. Συγχρόνως, με τρόμο και πόνο βαθύ παρακολουθώ το μίσος και το μένος κατά της ίδιας της αγάπης, που προσκολλώνται επάνω της όπως ο μαγνήτης και εκφράζονται από την αρχή της ζωής με την πολύμορφη ενδοοικογενειακή βία και κορυφώνονται στις τραγωδίες των πολέμων, των γενοκτονιών και των μακροχρονίων αιματηρών συγκρούσεων. Υπάρχει, βεβαίως, αδιάκοπη δυνατότητα επιλογών. Ευρίσκεται στην αξιολόγηση και εκτίμηση πολλών παραγόντων, στις οποίες συμβάλλει η ανθρώπινη εμπειρία και σοφία με τις πολυποίκιλες μορφές της. Συχνά έρχεται στον νου ένας στίχος του Άγγλου νομπελίστα ποιητή Τ.Σ. Έλιοτ, ο οποίος "Στα δέκα χορικά απ’ το "Bράχο”", στον Μεσοπόλεμο, διερωτάται: "Πού είσαι σοφία, που σε χάσαμε στη γνώση; Πού είσαι γνώση, που σε χάσαμε στην πληροφόρηση;" Στον αιώνα μας ο σκεπτόμενος νους ιλιγγιά μπροστά στα δύο άπειρα του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου. Ο όγκος της γνώσεως και η συσσώρευση πληροφοριών δεν αρκούν. Εξακολουθούμε να αναζητούμε σε όλα αυτά ένα βαθύ νόημα, μια εσωτερική ενότητα που συνδέει το σύμπαν και τη θέση μας μέσα σε αυτό. Χρειάζεται μια ανάβαση από την απλή πληροφόρηση και την εξειδικευμένη γνώση προς τη σοφία που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη. Αυτή προσφέρει στην κρίση μας διορατικότητα και θέα στο όλον. Και στην ανθρώπινη συμπεριφορά χαρίζει διάκριση και επιείκεια. Η σοφία δεν ταυτίζεται με την εξυπνάδα και την πολυμάθεια. Είναι προϊόν μιας γενικότερης εσωτερικής πνευματικής ωριμότητος. Μιας ευρύτερης συνθέσεως ευφυΐας, εμπειρίας και γνώσεως, πνευματικής διαύγειας και καλοσύνης. Με σαφήνεια καθορίζεται στην Αγία Γραφή η ρίζα της σοφίας: "αρχή σοφίας φόβος Κυρίου" (Ψαλ. 110:10) και τονίζεται ότι πηγή της είναι ο ίδιος ο Θεός. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας μου προσπάθησα να συνδυάσω τη θεολογική γνώση με τη χριστιανική μαρτυρία, με την ποιμαντική διακονία και την κοινωνική προσφορά. Με προσηλωμένο το βλέμμα στον Χριστό, τον Αρχηγό και ιδρυτή της πίστεώς μας, ο οποίος με τη χάρη του μας οδηγεί στον δρόμο της τελειότητας (Εβρ. 12:2), βαδίσαμε σε δρόμους συχνά άγνωστους, αναζητώντας την αλήθεια, την αγάπη και το πνευματικό κάλλος, με δημιουργική πνοή, ψιθυρίζοντας "διὰ τοὺς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγὼ ἐφύλαξα ὁδοὺς σκληράς" (Ψαλ. 1:4). Η επιτόπια θρησκειολογική έρευνα σε διάφορες ηπείρους για την πληρέστερη μελέτη της Ιστορίας του Πολιτισμού και των Θρησκευμάτων καθώς και η επικοινωνία με πλήθος ανθρώπων με οδήγησαν στη βεβαιότητα ότι: Το θρησκευτικό βίωμα είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Όπως το νερό ενυπάρχει σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς με διάφορες μορφές, έτσι και η θρησκεία ενυπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς της οικουμένης. Στο ερώτημα που έθεσε παλαιότερα ο Έλιοτ, ύστερα από οκτώ χρόνια εντόνων εμπειριών, έδωσε ο ίδιος μια όμορφη απάντηση, με έναν στίχο του στα "Τέσσερα Κουαρτέτα" (1942): "Η μόνη σοφία που μπορούμε να ελπίζουμε πως θα αποκτήσουμε είναι η σοφία της ταπείνωσης.Η ταπείνωση δεν έχει τέλος". Υπέροχη διαπίστωση και διατύπωση μιας αλήθειας που διαποτίζει τη βιβλική σκέψη και την ορθόδοξο πνευματικότητα και κατευθύνει σε λύσεις πολλών προβλημάτων. Έχω βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει πιο περιεκτική, ακριβής, σοφή διατύπωση και ορισμός πάντοτε επίκαιρος της Υπέρτατης Πραγματικότητος από αυτόν που διατύπωσε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ." (Α’ Ίω. 4:16). Και όπως διευκρινίζει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: "Πολλοὶ μὲν πολλὰ περὶ ἀγάπης εἰρήκασιν, ἐν μόνοις δὲ τοῖς Χριστοῦ μαθηταῖς ταύτην ζητήσας εὑρήσεις, ἐπεὶ καὶ μόνοι αὐτὴν εἶχον τὴν ἀληθινὴν ἀγάπην τῆς ἀγάπης διδάσκαλον". (Πολλοί έχουν πει πολλά περί αγάπης, αν όμως την αναζητήσεις, θα τη βρεις μόνο στους μαθητές του Χριστού, επειδή μόνο αυτοί είχαν την αληθινή Αγάπη δάσκαλο της αγάπης). Εκείνος, λοιπόν, που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον Θεό, επειδή ο Θεός είναι αγάπη (Α’ Ιω. 4:8, Κεφάλαια περί ἀγάπης, Δ’ Ἑκατοντάς, 100). Η ανθρωπότητα σήμερα, παρά τη μεγάλη πρόοδο και τα εκπληκτικά τεχνολογικά επιτεύγματα, εξακολουθεί να υποφέρει από συγκρούσεις και επικίνδυνες αντιθέσεις. Πεποίθησή μου είναι ότι τελικά το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός. Ο ατομικός, ο εθνικός, ο φυλετικός, ο θρησκευτικός εγωκεντρισμός. Και το ουσιαστικό αντίδοτο σε αυτόν τον πνευματικό καρκίνο, που απειλεί συνεχώς την ανθρωπότητα, είναι η αγάπη. Όπως την αποκάλυψε με τη διδασκαλία, τη ζωή, το Πάθος και την Ανάστασή Του ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού. Όπως την ύμνησαν και την ακτινοβόλησαν με τη ζωή τους αναρίθμητοι Άγιοι της Εκκλησίας. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι μόνον η εξουσία της αγάπης μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία, που ανέκαθεν δηλητηριάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οφείλω ακόμη να σημειώσω από πολύχρονη εμπειρία ότι και στα εκκλησιαστικά περιβάλλοντα διαπιστώνονται φοβερές χαράδρες αρνήσεως της αγάπης (εχθρότητες, φθόνοι, συγκρούσεις), ανάμεσα στις υπέροχες κορυφές αγάπης που δεσπόζουν. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι στην καθημερινή προσευχή των Ορθοδόξων έχει ενσωματωθεί η ικεσία: "ὑπέρ τῶν μισούντων καί ἀγαπώντων ὑμᾶς". Είμαι πεπεισμένος ότι η αγάπη είναι η συνεκτική δύναμη όλων των αρετών. Εκφράζεται ως μυστική κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο και του ανθρώπου προς τους συνανθρώπους του και τον αγαπώντα Θεό. Η αγάπη είναι μια ασύλληπτη παγκόσμια δύναμη, θα τολμούσα να πω, κάτι σαν τη δύναμη της βαρύτητος˙ η αγάπη κρατάει σε μυστική αέναη συνοχή όλα τα λογικά όντα˙ είναι η ακατάλυτη ενέργεια του Θεού, "Ὅστις ἀγάπη ἐστί". Υπότιτλος της πορείας μου θα μπορούσε να είναι: "Περιπέτεια αγάπης σε δρόμους σκληρούς. Ψίθυρος ευχαριστίας και αγάπης μέσα στην αιωνιότητα∙ για τον Αιώνιο." Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος

‘’Επιχείρηση Νεμεσις’’ Η εκδίκηση των Αρμενίων

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 1960, το Time Magazine δημοσίευε την ακόλουθη νεκρολογία: Πέθανε μετά από εγκεφαλική αιμορραγία στο Σαν Φρανσίσκο, όπου εργαζόταν ως υπάλληλος γραφείου, ο Αρμένιος ήρωας Σαρό Μελικιάν (γεννημένος ως Σογομόν Τεχλιριάν), 63 ετών, ο οποίος σε μια συγκλονιστική δίκη που έγινε στο Βερολίνο το 1921, αθωώθηκε, αν και είχε ομολογήσει ότι δολοφόνησε τον Ταλαάτ Πασά, τον τούρκο Μεγάλο Βεζίρη (ο οποίος στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου είχε διατάξει τη σφαγή των Αρμενίων). Γεννημένος στις 2 Απριλίου 1897, ποτέ δεν θα φανταζόταν ότι η ζωή του θα μετατρεπόταν σε ένα αβάσταχτο δράμα που τον τραυμάτισε ψυχικά και σωματικά μέχρι το θάνατό του. Είδε να συνθλίβουν το κεφάλι του αδερφού του, να δολοφονούν τη μητέρα και τον πατέρα του, να βιάζουν και μετά να σκοτώνουν την αδερφή του. Ο ίδιος επέζησε ανάμεσα σε διαμελισμένα πτώματα γιατί τον θεώρησαν νεκρό. Είναι το παλικάρι που στις 11 το πρωί της Τρίτης 15 Μαρτίου 1921, στην ο­δό Χάρ­ντε­μπερ­γκ στη συνοικία Σαρλότεμπουργκ του Βερολίνου , με­τά α­πό συ­στη­μα­τι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση δέ­κα η­με­ρών συναντά κατά πρόσωπο τον δήμιο της οικογένειάς του να κάνει ανέμελος το συ­νη­θι­σμέ­νο του πε­ρί­πα­το, ντυ­μέ­νος ευ­ρω­πα­ϊ­κά και α­κο­λου­θού­με­νος σε α­πό­στα­ση με­ρι­κών μέ­τρων, -σύμ­φω­να με τα μου­σουλ­μα­νι­κά έ­θι­μα, α­πό τη σύ­ζυ­γό του. Ο ορ­γα­νω­τής του με­γά­λου ε­γκλή­μα­τος, πρώ­ην υ­πουρ­γός Ε­σω­τε­ρι­κών και μέ­λος της τριαν­δρί­ας των Νε­ό­τουρ­κων που κυβέρνησε ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του πολέμου, Τα­λα­άτ Πα­σας απολαμβάνει ανυποψίαστος τις τελευταίες του στιγμές. Ο Τε­χλι­ριάν ξε­κι­νά α­πό το α­πέ­να­ντι πε­ζο­δρό­μιο, δια­σταυ­ρώ­νε­ται με τον «στόχο», τον προ­σπερ­νά και ε­πι­βρα­δύ­νει το βή­μα του. Κα­τό­πιν γυ­ρί­ζει πί­σω. Ο Τα­λα­άτ φαί­νε­ται σαν κά­τι να διαι­σθά­νε­ται, αλλά είναι πλέον αργά. Ο Τε­χλι­ριάν βγά­ζει το πε­ρί­στρο­φο α­πό την τσέ­πη του και με μια α­στρα­πιαί­α κί­νη­ση τον πυ­ρο­βο­λεί στο ύ­ψος του κε­φα­λιού. Ο Ταλαάτ Πασάς εγκαταλείπει ….επιτυχώς τα εγκόσμια. «Σκότωσα μα δεν είμαι δολοφόνος» δήλωσε ο Τε­χλι­ριάν στη δίκη που ακολούθησε στο Βερολίνο και προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Υ­πο­στή­ριξε ό­τι ε­νήρ­γη­σε μό­νος του από παρόρμηση καθότι λόγω των όσων έζησε έβλεπε στον ύπνο του τις νύχτες τη μητέρα του να του ζητά να πάρει εκδίκηση. Ήξερε ότι με κάθε τρόπο έπρεπε να αποκρύψει ότι εκτελούσε μέρος της ειδικής επιχείρησης ‘’Νέμεσις’’. Και το κατάφερε. Οι συνήγοροί του επικαλέστηκαν ως ελαφρυντικά τις τα­λαι­πω­ρί­ες που υπέστη α­πό την ε­κτό­πι­σή του και τις κρί­σεις ε­πι­λη­ψί­ας που τον βασάνιζαν κά­θε φο­ρά που ανακαλούσε στη μνήμη του τις εικόνες φρίκης από την κακοποίηση και τη θανάτωση των γονιών του, του α­δελ­φού και της αδελφής του. Τρεις μή­νες με­τά την πολύκροτη δίκη, οι έ­νορ­κοι του κα­κουρ­γιο­δι­κεί­ου του Βε­ρο­λί­νου έκριναν αθώο τον Σογομόν Τεχλιριάν, απόφαση που έγινε δε­κτή με εν­θου­σιώ­δη χει­ρο­κρο­τή­μα­τα α­πό έ­να πλή­θος ομοεθνών και συ­μπα­θού­ντων που εί­χαν κα­τα­κλύ­σει το δι­κα­στή­ριο. Ο Ταλαάτ Πασάς που διέφυγε στο Βερολίνο κρυβόταν με το όνομα Αλή Σαλιέχ Μπέη. Είχε ξυρίσει το μουστάκι του για να μην τον αναγνωρίζουν, όμως ο Σογομόν Τεχλιριάν, κατάφερε να ταυτοποιήσει τον Ταλαάτ, χρησιμοποιώντας ένα ξυραφάκι για να «σβήσει» το μουστάκι του στη φωτογραφία που του είχαν δώσει οι σύντροφοί του. Ο Ταλαάτ ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης του Κομιτάτου ‘’Ένωση και Πρόοδος’’ και θεωρείται ως ο κύριος υπαίτιος της Γενοκτονίας των Αρμενίων μεταξύ 1915-1917. Είχε δηλώσει δημόσια την πρόθεσή του να εξαλείψει τους Αρμένιους της οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σχεδίασε και οργάνωσε την εθνοκάθαρση των Αρμενίων και επέβλεψε όλες τις φάσεις της εκτέλεσής της. Η σορός του επεστράφη στο τουρκικό κράτος από τον Χίτλερ το 1943. Στην Κωνσταντινούπολη βρίσκεται το μαυσωλείο του και μια λεωφόρος φέρει το όνομά του στην ΄Άγκυρα. Από κάθε άποψη από δυσάρεστο έως εξοργιστικό… Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει κι ένας άλλος Αρμένιος τιμωρός, ο Μισάκ Τορλακιάν που θα εκτελέσει στην Κωνσταντινούπολη, τον υπουργό Εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν, Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ, υπεύθυνο της σφαγής 20.000 Αρμενίων κατά την είσοδο των Τούρκων στο Μπακού το Σεπτέμβρη του 1918. Στις 18 Ιουλίου 1921, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, ο Αζέρος αξιωματούχος επιστρέφει στο ξενοδοχείο ''Πέρα Παλάς'', συνοδευόμενος από τον αδελφό του και άλλα τέσσερα άτομα μετά από μια οινοποσία σ’ ένα γειτονικό δημόσιο πάρκο. Ένας μικρόσωμος άνδρας εμφανίζεται ξαφνικά στην είσοδο του ξενοδοχείου πυροβολώντας μια φορά στα πλευρά του Τζιβανσίρ που τον περνούσε ένα κεφάλι. Ο υπουργός γυρίζει λίγο το σώμα του και καταφέρνει να πιάσει το μπράτσο του θύτη του. Αυτός όμως προλαβαίνει και του φυτεύει δυο σφαίρες στο στήθος. Κι ενώ ο τραυματίας σωριάζεται καταγής, οι συνοδοί του πανικόβλητοι το βάζουν στα πόδια και κρύβονται πίσω από τα αυτοκίνητα. Οι δυο τούρκοι αστυνομικοί της φρουράς που βρίσκονται μπροστά στο ξενοδοχείο εξαφανίζονται. Ο Τορλακιάν στρίβει στη γωνία του δρόμου, αλλά ξαναεμφανίζεται ακούγοντας τις εκκλήσεις του θύματος για βοήθεια. Οι τριάντα περίπου αποσβολωμένοι μάρτυρες δεν τολμούν να επέμβουν, βλέπουν έντρομοι τον εκτελεστή να πλησιάζει και να δίνει τη χαριστική βολή στον τραυματισμένο που θα υποκύψει λίγο αργότερα κατά τη μεταφορά του στο ξενοδοχείο. Ο Τορλακιάν ακουμπά το όπλο του στο καπό ενός αυτοκινήτου και παραδίδεται. Στους Γάλλους και κατόπιν στους ΄Άγγλους αξιωματικούς που τον ανακρίνουν, απαντά ότι η οικογένειά του εξοντώθηκε με διαταγή του Τζιβανσίρ στο Μπακού και δείχνει τις τρεις ουλές που φέρει στο σώμα του ενώ μια σφαίρα είναι ακόμα σφηνωμένη στο μηρό του από εκείνη την τραγική ημέρα.. Η δίκη του ξεκινά τέλη Αυγούστου, ενώπιον του βρετανικού στρατιωτικού δικαστηρίου στο κτίριο της παλιάς οθωμανικής σχολής πολέμου. Διαρκεί δυο μήνες και ο συνήγορος υπεράσπισης στηριζόμενος στο πόρισμα του γιατρού-πραγματογνώμονα, υποστηρίζει ότι ο πελάτης του αφού υπέστη κρίση επιληψίας – τακτική που ακολουθήθηκε και στην υπόθεση Τεχλιριάν – είχε προβεί σε φόνο σε κατάσταση κρίσης όταν πληροφορήθηκε για την παρουσία του Τζιβανσίρ στην Κωνσταντινούπολη. Στις 20 Οκτωβρίου, ο Τορλακιάν κρίνεται ένοχος χωρίς να του επιβληθεί ποινή καθότι είχε το ακαταλόγιστο των πράξεών του τη στιγμή της εκτέλεσης. ΄Έτσι απελαύνεται στην Ελλάδα από τις δυνάμεις κατοχής. Ο Τορλακιάν όπως και ο Τεχλιριάν, ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες της οργάνωσης που ανήκαν και σκοπό είχε τη τιμωρία με θάνατο των πρωταιτίων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Στις 5 Δεκεμβρίου 1921 ο Αρσαβίρ Σιρακιάν θα εκτελέσει στη Ρώμη κατά τρόπο μυθιστορηματικό – κρεμασμένος στο μαρσπιέ της άμαξας που μετέφερε το θύμα – με μια σφαίρα στο κεφάλι, τον πρώην αρχηγό της κυβέρνησης των Νεότουρκων Σαΐντ Χαλίμ μετά από συστηματική παρακολούθηση πέντε μηνών. Ο Σιρακιάν μαζί με τον Αράμ Γεργκανιάν θα ξαναχτυπήσουν στο Βερολίνο στις 17 Απριλίου 1922 ταυτόχρονα και θα εκτελέσουν τον δρ. Μπεχαεντίν Σακίρ, έναν από τους κυριότερους υπεύθυνους της γενοκτονίας και τον πρώην διοικητή της Τραπεζούντας, Τζεμάλ Αζμί. Η καταδίωξη του πρώην υπουργού Ναυτικών, Τζεμάλ Πασά, μέλους της τριανδρίας των Νεότουρκων, που έγινε σύμβουλος των Σοβιετικών στις καυκασιανές υποθέσεις, θα οδηγήσει τους αποφασισμένους τιμωρούς Στεπάν Τζαγικιάν, Μπεντρός Τερ Μπογοσιάν και Αρντασέζ Κεβορκιάν να τον εντοπίσουν και εκτελέσουν στις 25 Ιουλίου 1922, μπροστά στο στρατηγείο της Τσέκα, (πολιτικής αστυνομίας των μπολσεβίκων) στην Τιφλίδα. Ειρωνεία της τύχης: ο Εμβέρ Πασάς, το τρίτο μέλος της τριανδρίας των Νεότουρκων, πρώην υπουργός Πολέμου, που είχε στραφεί προς την κομμουνιστική κυβέρνηση της Μόσχας, θα χάσει τη ζωή του στις 4 Αυγούστου 1922 από τον Αγκόπ Μελκουμιάν αξιωματικό μιας διμοιρίας Αρμενίων μπολσεβίκων κοντά στη Σαμαρκάνδη, στα σύνορα του Αφγανιστάν, όντας επικεφαλής μιας ομάδας επαναστατημένων μουσουλμάνων του εμιράτου της Μπουχάρας. Και ο δρ. Ναζίμ, ο τελευταίος που απέμεινε από τη λίστα των «στόχων» που είχαν συντάξει οι εκδικητές, θα εκτελεστεί δια απαγχονισμού στην ΄Άγκυρα στις 26 Αυγούστου 1926. ΄Όχι όμως επειδή συμμετείχε στην οργάνωση των σφαγών του 1915, αλλά διότι συνωμότησε εναντίον του κεμαλικού καθεστώτος.

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΑΦΩΝΙΑ του φεμινιστικού κινήματος μπροστά στην προωθούμενη κανονικοποίηση της χρήσης της γυναίκας ως αναπαραγωγικής μηχανής.

Ευτυχώς που υπάρχει και η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ για να κρατά Θερμοπύλες λογικής. Μέχρι πρότινος βιώναμε το αυτονόητο, δηλ. ότι οικογένεια σημαίνει αγάπη. Αλλά στην εποχή Κασσελάκη ισχύει το ανάποδο: η αγάπη δημιουργεί την οικογένεια! Κι έτσι η οικογένεια μπορεί περίφημα να αποτελείται από δύο άντρες κι έναν σκύλο. Η από έναν άντρα ή μία γυναίκα και δύο σκυλιά ή γατιά. Για όποιον δεν το γνωρίζει, καλό είναι να πληροφορηθεί ότι η αποδόμηση της οικογένειας, η φανατική ζωοφιλία και ο γάμος των ομωνύμων αποτελούν λατρεμένους πυλώνες της Νέας Τάξης Πραγμάτων ή αλλιώς της Νέας Εποχής, που προπαγανδίζεται λυσσαλέα τα τελευταία χρόνια από τα καλολαδωμένα γρανάζια των ΜΜΕ και το λόμπι των επιδραστικών προσωπικοτήτων. Θλίβομαι βαθιά, καθώς βλέπω, υπό το λάβαρο του ψευτοδικαιωματισμού, να έχουν συστρατευθεί υπέρ της νεοταξίτικης-νεοεποχίτικης προπαγάνδας λαμπρά μυαλά από τον χώρο της Νομικής Επιστήμης, κάποια εκ των οποίων είναι δάσκαλοι των παιδιών μας. Η κοινωνία μας μοιάζει πλέον με ένα τρενάκι του τρόμου που οδηγεί την επιβατική ανθρωπομάζα στις πύλες της κολάσεως. Στην θέση του μηχανοδηγού κάθεται ένας σαρδανάπαλος-ψυχοπαθής μισάνθρωπος και στα βαγόνια της διεστραμμένης αμαξοστοιχίας έχει ξαμολήσει "ελεγχόμενους ελεγκτές", μυημένους στο colpo grosso κατά της ανθρωπότητας. Σας υπόσχομαι ότι δεν θα καθίσω άλλο με σταυρωμένα τα χέρια. Ώς εδώ! Η εμφάνιση Κασσελάκη επί εδάφους τυράννου Μητσοτάκη και νιάνιαρου Ανρουλάκη ήταν το κερασάκι στην φαρμακωμένη τούρτα κατά του Ελληνισμού. Όσοι πιπιλούν τις μπαγιάτικες καραμέλες περί ακροδεξιών, φασιστών, ομοφοβικών, θρησκόληπτων, συνωμοσιολόγων, ψεκασμένων κ.λπ. καλό είναι να τις ανανεώσουν. Την μπόχα που αναδίδουν αυτές οι πληκτικές και γελοίες καραμέλες την ανιχνεύουμε πλέον από χιλιόμετρα... Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ Άχ Απόλλωνα και Ηλία, αποφάσισαν πριν από εσάς, για εσάς. Δεν σάς αξίζει μία τέτοια τύχη, να μη ζήσετε με τη μάνα που σας γέννησε, να μη γεννηθείτε από αγάπη, αλλά από προϊόν συναλλαγής. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει η επιλογή της μάνας του και του φύλου του. Ούτε ζώο από καταφύγιο δεν μπορείς να επιλέξεις χωρίς τύψεις για τα άλλα που περιμένουν να τα βγάλεις από το κλουβί. Προόδευσε η νομοθεσία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων. Ενώ κάποιοι υπαγορεύουν τη νομοθεσία για το εμπόριο των ανθρώπων, δήθεν χωρίς αντάλλαγμα. Ανάλγητος κατήφορος επικράτησης των κάθε είδους ισχυρών, που πλασάρουν το νέο τρόπο ζωής του μή ανθρώπου. Που κάνει τρόπο ζωής τα αδιέξοδά του και μάλιστα προβάλλεται ως πρότυπο. Καλημέρα. Αντισταθείτε! Athina Anastassiou ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΑΦΩΝΙΑ του φεμινιστικού κινήματος μπροστά στην προωθούμενη τελευταίως κανονικοποίηση της χρήσης της γυναίκας ως αναπαραγωγικής μηχανής. Έτοιμοι/ έτοιμες να αποδώσουν αυτή τη μομφή σε όσους μιλούσαν για την κοινωνική σημασία της μητρότητας, τώρα σιωπούν, υποκύπτουν στην άτυπη λογοκρισία ή και συναινούν στην εξελισσόμενη ιδεολογική προετοιμασία της κοινής γνώμης. Σαν να μην έφθανε η πολύμορφη ταξική και σεξιστική αντιμετώπιση, η γυναίκα καλείται πλέον να αναλάβει και ρόλο σωματικής παρένθετης και υπαρξιακής παρένθεσης. Το πιο ιερό της δικαίωμα γίνεται προϊόν εμπορεύσιμο, ετικέτα ιδιωτική που παραδίδεται προς αναψυχή. Η γυναίκα ως αναπαραγωγικό αντικείμενο πλέον, που πουλάει την ύπαρξη που κυοφορεί επί εννέα μήνες. Αλήθεια, με ποιο ηθικό δικαίωμα αρχές του νόμου και της τάξης θα κυνηγούν στο εξής και θα διαπομπεύουν δύστυχες αθιγγανίδες που πωλούν τα παιδιά τους σε άτεκνα ζευγάρια; Θα νομιμοποιηθεί και αυτό; Το ζήτημα δεν είναι έλασσον. Διότι δεν προσβάλλεται απλώς η ανθρώπινη προσωπικότητα και υπονομεύεται η κοινωνική συνοχή. Σπείρεται ένας δαιμονικός απανθρωπισμός, στο όνομα μάλιστα της συμπάθειας και της συμπερίληψης. Συμπάθεια και συμπερίληψη, στην οποία, ως φαίνεται, δεν έχουν δικαίωμα οι υπάρξεις που αφορά πρωτίστως το ζήτημα: τα παιδιά που χωρίς να ερωτηθούν γίνονται αντικείμενα εκρίζωσης και μετεγγραφής πριν υποβληθούν σε πλύση εγκεφάλου ώστε να θεωρούν αυτήν ως φυσιολογικό γεγονός. Αλήθεια, πού θα σταματήσει αυτή η ομαδική παραφροσύνη που ευτελίζει κι άλλο τη μητρότητα χάριν του μικροαστικού βίτσιου μιας συγκεκριμένης ομάδας ενηλίκων για παιδιά- κατοικίδια και απειλεί να μετατρέψει τον κόσμο σε ένα τεχνοποιημένο/ τεκνοποιημένο χάος; Και εν τέλει, ως πού θα φτάσει το μίσος του σύγχρονου καπιταλισμού για την αθωότητα; Kostas Hatziantoniou Και για να καταπολεμησουν την "κακιά πατριαρχία" οι σαταναδες της γης νομιμοποιούν την λοατκιαρχία. Κι ενώ μέχρι τώρα έπεισαν τις ανεγκέφαλες ότι είναι ελευθερία αντί να παντρεύεται η γυναίκα και να κάνει οικογένεια να είναι απλώς εργαλείο ξεΓκαΒλώματ%ς και δοχείο συλλογής υγρών, το προχωράνε ακόμα παραπέρα. Η γυναίκα πλέον και κλωσσομηχανή. Νοικιάζει ο Λελος μια μήτρα για να αγοράσει ένα μωρό και να νιώσει ο Φιφης μάνα. Και τι είναι η μήτρα ρε για να την νοικιάζει ο κάθε αλλοπαρμένος; Τι είναι το μωρό για να το αγοράζεις; Τι είναι η γυναίκα για να την χρησιμοποιείς; Δηλαδή, κάποιοι θέλουν να γίνουν νταβατζήδες στο αναπαραγωγικο σύστημα και κάποιοι ηλιθιοι τους χειροκροτανε. Περιμένω τα φεμιναζιδια να πάρουν θέση! Ηλιθιοι! Γιατί σας τα λέω χοντρά; Επειδή οι λεπτές λέξεις χρειάζονται εγκεφαλική επεξεργασία και ψυχική ομορφιά που σας λείπει. Μαρία Μπαϊραχτάρη

Η Παναγία στο Βύρωνα συνεχίζει να δακρύζει και να ευωδιάζει

Η Παναγία στο Βύρωνα συνεχίζει να δακρύζει και να ευωδιάζει. Δακρύζει μέσα από το τζάμι. Βλέπεις σταγόνες να βρίσκονται πάνω στην εικόνα, εκεί που δεν υπάρχει πρόσβαση σε ανθρώπινο χέρι. Και γιατί να γίνει άραγε; Έχουν ανάγκη οι πιστοί από μαγικά κόλπα; Δεν πάνε στην Εκκλησία για τέτοια. Πάνε να εκτεθούν μπροστά στο Θεό, να ζεσταθεί η καρδιά τους. Ναι, λοιπόν. Η εικόνα της Παναγίας δακρύζει. Ευωδιάζει. Ας πάει όποιος θέλει να τη δει. Τα θαύματα είναι κομμάτι Εκκλησίας. Και δείχνουν ότι ο Θεός υπάρχει, είναι ζωντανός, παρηγορεί, γιατί λέγεται και είναι Παράκλητος, Παρηγορητής, παρών και δίπλα στον άνθρωπο. Αρκεί ο άνθρωπος να βγει από τη λογική του Δυτικού Κόσμου, που δεν δέχεται καν κουβέντα για θαύμα. Που είναι τυφλός μέσα στη βεβαιότητά του. Χρειάζεται άσκηση η πίστη. Χύνεις αίμα για να πάρεις Πνεύμα. Κόβεις επαφές με την αλητεία του πνεύματος. Ο κόσμος αρέσκεται στη διάσπαση, τη διάχυση της προσοχής, τη δια-σκέδαση, τη δια-νόηση, τους ανούσιους δια- λόγους. Δεν δέχεται τον Λόγο. Βαυκαλίζεται πάνω στο χρόνο που τρέχει εναντίον του. Δε ζητάει την Αλήθεια και πολύ περισσότερο δε θέλει να τη ζήσει. Η πίστη όμως ηρεμεί την καρδιά. Τα πάντα γίνονται από το Θεό. Δική μας δουλειά είναι να συντονίζονται οι σκέψεις και τα έργα μας με τα δικά Του, για να γινόμαστε ένα μαζί Του, όπως το θέλησε. Κάνουμε ο,τι μπορούμε, αλλά... περιμένουμε την δική Του απάντηση. Άλλοτε πολύ, άλλοτε για λίγο. Περιμένουμε τη δική Του έγκριση, τη δική Του αγάπη, τη δική Του ειρήνη να έρθει. "Την ειρήνη που δεν έχει όριο..." Όπως περιμένει ο γεωργός τη βροχή, για να ζωντανέψει ο σπόρος που έσπειρε. Τίποτα δεν είναι δικό μας. Εργαζόμαστε σε ξένο χωράφι. Έργο μας είναι να γίνουμε δικοί Του, φίλοι Του, χωρίς να χάσουμε ποτέ την αίσθηση ότι Εκείνος μας άρπαξε και μας αρπάζει από το σκοτάδι της απουσίας Του, χωρίς να το αξίζουμε. Ας χτίζουμε πάνω στο χώμα αυτό της ταπείνωσης, για να μην πέσουμε ποτέ στη λήθη των δώρων Του και την αχαριστία... Κι αν θέλουμε αποδείξεις σαν τον Απόστολο Θωμά,θα τις δώσει κι αυτές ο Θεός. Αρκεί να μη μείνουμε σ' αυτές, αλλά να βουτήξουμε το νου μέσα στην αγάπη με τρόπο άγρυπνο, ασκητικό, βάζοντας καρδιά μέσα στη λογική, στην προσευχή, στη ζωή μας όλη. Γιατί μόνο έτσι ολοκληρώνεται ο άνθρωπος. Όχι με τη λογική του μόνο.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΚΡΙΝΟΥ- ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ.

Πολλές οι Θείες αντιλήψεις, που είχε δεχθεί ό αείμνηστος Γέροντας Δαμασκηνός, ο Παππούς του Αη-Γιάννη του Μακρινού στα Μέγαρα, από τους φίλους του Αγίους Μάρτυρες Σέργιο και Βάκχο. Είναι γεγονός ότι οι δυο αυτοί Μάρτυρες ποτέ δεν έπαψαν να τον φρουρούν και να τον σκέπουν. Ό ίδιος, που είχε γευθεί αλλεπάλληλες τις εκδηλώσεις της αγάπης τους, συχνά επιζητούσε την μαρτυρική τους προστασία στους ποικίλους αγώνες του. Κάποτε, ξημερώνοντας η μνήμη τους στις 7 Οκτωβρίου, του ενεφανίσθησαν ολοζώντανοι στον ύπνο του και του είπαν σήκω γρήγορα να μας λειτουργήσεις! -Προσκυνώ! Γένοιτο! Μα ποιοί είσθε; ετώτησε ο Γέροντας. -Είμαστε ο Σέργιος και ο Βάκχος! Και οι αδελφές ξημερώνοντας, το πρωί, βρήκαν τον αείμνηστο Γέροντα με άπασα την ιερατική στολή ενδεδυμένο , να έχει προσκομίσει και να ετοιμάζεται για την θεία λειτουργία, όπως του είπαν οι Άγιοι. Άλλοτε πάλι, με όλη την αδελφότητα, μετέβαινε με λεωφορείο (πούλμαν) στην Κέρκυρα, μέσω Ηγουμενίτσας, για να λειτουργήσει στον άγιο Σπυρίδωνα. Όλη την νύκτα ταξίδευαν για να προλάβουν τον πρωινό φέρρυ-μπώτ. Όμως, μέσα στον σκοτάδι, χάθηκαν και παλινδρομούσαν συνεχώς σε κάποια ακατοίκητη περιοχή, αναζητώντας τον δρόμο. Μπροστά τους έχασκαν απότομοι γκρεμοί, ενώ γύρω τους σωροί από χώματα απέκλειαν κάθε διάβαση. Ευρέθηκαν σε αδιέξοδο... και η ώρα περνούσε. Άρχισαν να αγωνιούν ότι δεν θα προλάβουν να λειτουργήσουν. Ο οδηγός ρωτούσε τον Γέροντα τί να πράξει. Ξαφνικά, φάνηκαν πίσω τους προβολείς αυτοκινήτου. Ένα μικρό αυτοκίνητο πλησιάζει και σταματά κάτω από τον παράθυρο του Παππού. Δυο λαμπροί νέοι, ευπρεπείς, ντυμένοι επίσημα, βγαίνουν έξω, στέκονται προσοχή και με πολλή ευγένεια απευθύνονται στον Γέροντα: -Που πηγαίνετε; Πώς ευρεθήκατε εδώ; -Πάμε για Ηγουμενίτσα, αλλά χαθήκαμε. -Ω!.. Είσαστε πολύ μακριά... Ακολουθήστε μας. Θα σας οδηγήσουμε εμείς. Ανέβηκαν πάλι στον αυτοκίνητο τους και προπορευόμενοι, οδήγησαν τον λεωφορείο, μέσα από μικρούς χωματόδρομους, στην κεντρική λεωφόρο. Τότε οι δυο νέοι σταμάτησαν, κατέβηκαν από το αυτοκίνητο, στάθηκαν πάλι προσοχή και απευθυνόμενοι με σεβασμό στον Γέροντα είπαν: -Από 'δώ θα πάτε. Σε 10 λεπτά θα ευρίσκεσθε στην Ηγουμενίτσα. Κατόπιν, κάνοντάς του βαθειά υπόκλιση μειδίασαν με νόημα, σαν να του έδειχναν ότι είναι παλιοί του γνώριμοι. Εισήλθαν πάλι στον αυτοκίνητο τους και με τον ίδιο παράδοξο τρόπο που παρουσιάσθηκαν εξαφανίσθηκαν. Όλοι θαύμασαν την ευγένεια και την σεμνότητά τους και με απορία ερωτούσαν πώς ευρέθηκαν σ' αυτή την ερημιά και πώς έτσι ξαφνικά έγιναν άφαντοι. Ένα λεπτό πριν αναχωρήσει το πλοίο, ό Γέροντας με την αδελφότητα έφθασαν στην Ηγουμενίτσα και μόλις που πρόλαβαν να επιβιβασθούν σ' αυτό, για να περάσουν στην Κέρκυρα. Αφού λειτούργησαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, «θαύμα ηκολούθει τω θαύματι». Την ώρα που ό Γέροντας προσκυνούσε το άφθαρτο σκήνωμα, ό Άγιος τον χαιρέτησε και τον ευχαρίστησε κινώντας τα χείλη του, σαν να μιλούσε. Το θαύμα αυτό έγινε αντιληπτό και από πολλές αδελφές. Αργότερα ό Πάππους, διηγούμενος το γεγονός, διαβεβαίωνε ότι είδε και την «γλωσσίτσα» του Αγίου να κινείται και ότι αισθάνθηκε μεγάλη αγαλλίαση από την ολοζώντανη παρουσία του. Το απόγευμα της ιδίας ημέρας, ό Παππούς και ή αδελφότης επισκέφθηκαν τον Ιερό Ναό των αγίων Μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου(σημ.π.Γεωρ:Πρόκειται για τον Ναό των Αγίων 3 Μαρτύρων Σέργιου,Βάκχου και Ιουστίνης που βρίσκεται στην Κέρκυρα). Μόλις προσκύνησαν την εφέστιο εικόνα, *στα πρόσωπα των αγίων Σεργίου και Βάκχου ανεγνώρισαν με κατάπληξι τους δυο εκείνους ευγενείς νέους, που τους είχαν συμπαρασταθεί στην δύσκολη ώρα, δείχνοντάς τους τον δρόμο!* Ή χαρά όλων ήταν απερίγραπτη και δόξασαν τον Θεό για την άμετρη εύνοια Του. Δυο άλλα γεγονότα, παρόμοια μεταξύ τους, δηλώνουν την φιλική προς τον Γέροντα οικειότητα των δυο Μαρτύρων, οι οποίοι ανύσταχτα παρακολουθούσαν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του. Ώς γνωστόν, ό Παππούς αγαπούσε πολύ την βυζαντινή μουσική και επιθυμούσε να ψάλλουν όλες οι αδελφές, πού είχαν αυτήν την δυνατότητα. Σε κάποια ακολουθία ή αδελφή Θ., λόγω κοπώσεως, δεν είχε διάθεση να ψάλλει και στηριζόταν στον στασίδι της, το οποίο ήταν εφαπτόμενο στον τοίχο, κάτω από την τοιχογραφία του αγίου Βάκχου. Ό Γέροντας, πού αντελήφθη την έλλειψη τού ισοκρατήματος, της ένευσε από το Ιερό να ψάλλει. Εκείνη έκανε μία μικρή προσπάθεια και σταμάτησε πάλι. Ό Παππούς δυσαρεστημένος της έκανε πάλι νεύμα- ή αδελφή, όμως, δεν μπορούσε να νικήσει την κόπωσή της. Σε λίγο, όπως είχε κλειστά τα μάτια της, δέχεται ένα ηχηρό ράπισμα. Ξαφνιασμένη γυρίζει να δει «από πού της ήλθε». Και τότε πάνω από το κεφάλι της αντίκρισε την εικόνα του αγίου Βάκχου να την κοιτάζει αυστηρά. Στην ίδια θέση άλλοτε, στεκόταν ή δόκιμος αδελφή Ε., ή οποία δεν έψαλλε λόγω αθυμίας. Ό Γέροντας, την ώρα πού ψαλλόταν ή «Τιμιωτέρα», βγήκε να θυμίασει. Φθάνοντας εμπρός στην αδελφή, την ρώτησε: «Γιατί δεν ψάλλεις;» Εκείνη, επηρεασμένη από την λύπη της, παρέμενε σιωπηλή. Αλλά, μόλις ανέβηκε στο στασίδι της, αισθάνθηκε ένα αόρατο χέρι να την ραπίζει δυνατά. Φοβήθηκε πολύ και, μετά τον τέλος της Θειας Λειτουργίας, το ανέφερε στον Γέροντα. Εκείνος χαμογελώντας της είπε: «Αυτό έχει συμβεί και σε άλλη αδελφή, που δεν έψαλλε. Ήταν ό άγιος Βάκχος. Μη φοβάσαι αλλά πρόσεχε να μη τον ξανακάνεις». Ας έχουμε την χάρη τους και διηνεκή την προστασία τους! π.Αχίλλιος