Λόγος ΙΘ του Οσίου Μαξίμου με τίτλο: « Προς όσους επιδίδονται στα φοβερά αμαρτήματα των Σοδόμων, τα οδηγούντα στον όλεθρο και την αιώνια κόλαση».

Εισαγωγικά στον Λόγο του Οσίου Μαξίμου Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια η ιλιγγιώδης προώθηση της ομοφυλοφιλίας παγκοσμίως και η νομική θεσμοθέτησή της από πολλές κυβερνήσεις κρατών. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί διαφορετικά παρά μόνον ως ένα «σημείο των καιρών» και ως μια σαφέστατη ένδειξη ότι η ανθρωπότητα μπήκε πλέον στην τελική ευθεία της ιστορικής της πορείας. Η δημόσια προβολή της ομοφυλοφιλίας, εκτός του ότι προσβάλλει τη δημόσια αιδώ και τη θρησκευτική μας συνείδηση, στέλνει προς τους νέους μηνύματα ανώμαλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και αποτελεί τορπίλη στα θεμέλια της ελληνικής οικογένειας και της κοινωνίας με το οξύ δημογραφικό πρόβλημα, αλλά και αιτία ψυχοπαθολογικών διαταραχών στα παιδιά, που θα ανατραφούν από ομοφυλοφιλικά ζεύγη, όπως επιδιώκεται. Η Αγία Γραφή, που εκφράζει το θέλημα του Θεού, του Δημιουργού του ανθρώπου και σοφού Γνώστη της ανθρωπίνης φύσεως, καταδικάζει την ομοφυλοφιλία ως πάθος, ατιμία και ασχημοσύνη, το οποίο τιμωρήθηκε αυστηρά με φωτιά και θειάφι στην πόλη των Σοδόμων και Γομόρρων. Για το σύνολο των Αγίων Πατέρων η ομοφυλοφιλία είναι το πιο σιχαμερό και ακάθαρτο αμάρτημα και αποτελεί μεγάλη ασέβεια προς τον Θεό – Δημιουργό του ανθρώπου σε άρσεν και θήλυ και βλάσφημη κατάργηση του Ευαγγελίου. Στα βήματα του Ευαγγελίου και των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας βρίσκεται και ο παρακάτω λόγος του Οσίου Μαξίμου του Γραικού. ————————————————————————- «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, σύνεσις δε αγαθή πάσι τοις ποιούσιν αυτήν»[ Ψαλμ. 110, 10.], λέγει ο θείος ψαλμωδός. Και ποιος είναι αυτός που οδηγείται από το φόβο του Κυρίου, διδάσκει ο ίδιος ο ψαλμωδός λέγοντας σε άλλο χωρίο: «Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον, εν ταις εντολαίς αυτού θελήσει σφόδρα», δηλαδή θα τις αγαπήσει, θα κατευθύνει με ζήλο τη ζωή του σύμφωνα με αυτές και θα διδάσκεται από αυτές….. Έχουν αγαθό νου αυτοί που έχουν οδηγό τους το φόβο του Κυρίου, δηλαδή εκτελούν έμπρακτα τις άγιες εντολές Του. Αντιθέτως, όσοι τις παραβαίνουν δεν έχουν αγαθό νου, αλλά μεγάλη ανοησία, και επιφέρουν στον εαυτό τους αιώνιο όλεθρο, όπως λέγει ο ίδιος προφήτης: «Μακράν από αμαρτωλών σωτηρία, ότι τα δικαιώματά σου ουκ εξεζήτησαν»[Ψαλμ. 118, 155.]. Επίσης λέγει: «Εξουδένωσας πάντας τους αποστατούντας από των δικαιωμάτων σου, ότι άδικον το ενθύμημα αυτών»[Ψαλμ. 118, 118.]. Αν όμως ο Θεός εξουδενώνει τους αποστατούντας από «των δικαιωμάτων του», τότε είναι φανερό ότι θα καταλήξουν στην αιωνία καταστροφή. Και ποιοι είναι αυτοί που θα χαθούν περισσότερο από όλους, αν όχι όσοι με τη μεγάλη τους ανοησία νομίζουν ότι δεν θα καταδικαστούν οι άνομοι το ίδιο όπως και οι παλαιότεροι ασεβείς, οι κάτοικοι των Σοδόμων, τους οποίους η κρίση του Θεού κατέστρεψε μαζί με τις πόλεις τους διά πυρός και σιδήρου; Αυτούς έχει κάνει παράδειγμα για όσους θα θελήσουν αργότερα να δείξουν ασέβεια, όπως αυτοί, στους οποίους αναφέρεται ο απόστολος Πέτρος στην Β΄ Επιστολή του. Γι’ αυτό θα έπρεπε κυρίως οι χριστιανοί, επειδή αυτοί έχουν τη φοβερή απόδειξη της οργής του Θεού, όχι μόνο να σιχαίνονται αυτό το αηδιαστικό για τον Θεό μίασμα, που περισσότερο από όλες τις άλλες ανομίες εξοργίζει τον Ύψιστο, αλλά και να καίνε με το πυρ και να αναθεματίζουν όσους το διαπράττουν και δεν το θεωρούν έγκλημα. Όμως, αυτό το θεομίσητο μίασμα προκαλεί την ασυγ¬κράτητη οργή του Θεού εναντίον των ορθοδόξων ως καταραμένων από τον Θεό, ο οποίος λέγει, «και μετά άρσενος ου κοιμηθήσηκοίτηνγυναικείαν· βδέλυγμα γάρ εστι»[Λευϊτ. 18, 22.], καθώς και εναντίον εκείνων που δεν το σταματούν. Εκείνοι λοιπόν δεν θα είναι άξιοι της χριστιανικής ευλογίας, αλλά θα την χάσουν, σύμφωνα με την εντολή του αποστόλου που λέγει: «Εάν τις αδελφός ονομαζόμενος ή πόρνος ή πλεονέκτης ή ειδωλολάτρης ή λοίδορος ή μέθυσος ή άρπαξ, τωτοιούτω μηδέ συνεσθίειν»[Α΄ Κορ. 5, 11.]. Αν αυτό το μίασμα δεν ήταν τόσο μισητό στον Θεό, δεν θα έκαιγε Αυτός με ασυγκράτητη οργή την πόλη των Σοδομιτών και δεν θα μετέτρεπε τη γη τους σε δύσοσμη λίμνη προς παραδειγματισμό και στηλίτευση της βδελυρής πράξεώς τους. Πόσο αισχρό υπήρξε το μίασμα του αμαρτήματος των Σοδόμων το έδειξε και ο θείος απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους Επιστολή του λέγοντας: «Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, οίτινεςμετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τώψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, οςεστιν ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν. Διά τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας· αι τε γάρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν τηφυσικήνχρήσιν εις την παρά φύσιν, ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες τηφυσικήνχρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίςαπολαμβάνοντες»[Ρωμ. 1, 24-27.]. Και αν σε αυτήν τη ζωή ο Θεός παρέδωσε «τας επιθυμίας των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι», είναι σαφές ότι και στη μέλλουσα ζωή θα τις φυλακίσει στα αιώνια βάσανα και στα αβάσταχτα μαρτύρια, μαζί με τους παλαιοτέρους συνεργούς τους, τους κατοίκους των Σοδόμων. Τι ακολασία, τι ανόητη και πρωτοφανής πορνεία! Ελάτε στον εαυτό σας, ακόλαστοι, και δείτε σε ποια αισχρή ηδονή έχετε παραδοθεί! Απομακρυνθείτε όσο γίνεται πιο γρήγορα από αυτήν, όσο η άρρητη Χάρη του Θεού σας δίδει ακόμη καιρό για μετάνοια! Παραμένοντας με τη θέλησή σας στην ατιμία, είναι δυνατό να μην καταλαβαίνετε ότι σκάβετε το βόθρο με τις ακαθαρσίες, παίρνετε από εκεί τη δύσοσμη κοπριά, την τρώτε και την καταπίνετε; Τι πρωτοφανής αναισθησία και ασωτία! Τι αβάσταχτα μαρτύρια θα υποστείτε! Κάνοντας ο ένας επάνω στο σώμα του άλλου τόσο βδελυρή ακολασία, που δεν συμβαίνει ούτε στα άλογα ζώα, γίνατε πιο άλογοι από τα πιο άλογα. Φροντίστε να γνωρίσετε λοιπόν εσείς οι πιο ακόλαστοι, ότι δημιουργηθήκατε κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, προορισμένοι για καλές πράξεις, για να δοξάζετε τον Θεό που σας δημιούργησε και να δοξαστείτε και εσείς από Αυτόν μέσω των πνευματικών χαρισμάτων, που σας δίδει Αυτός. Αντιθέτως εσείς, τυφλώνοντας και παραπλανώντας τον εαυτό σας με την αισχρή σαρκική επιθυμία σας, όχι μόνο χάνετε αυτό το αξίωμα και την ομορφιά της εικόνας του Θεού, με τα οποία έχετε τιμηθεί, αλλά γίνεστε πιο ανόητοι και πιο άλογοι ακόμη και από τα πιο άλογα ζώα, αφού τολμάτε, ενώπιον των πανάγνων οφθαλμών του Δημιουργού σας, αυτό το θεο¬μίσητο μίασμα, που δεν υπάρχει ούτε καν στα άλογα ζώα. Νομίζω ότι όσοι τολμούν αδιάντροπα αυτό το θεομίσητο μίασμα, θα παραδοθούν σε μαρτύρια ακόμη πιο βαριά από αυτά στα οποία παραδόθηκαν οι αρχαίοι κάτοικοι των Σοδόμων. Ο λόγος είναι ότι εκείνοι έδειξαν ασέβεια προς τον Θεό εν αγνοία τους, πριν ακόμη υπάρξει ο νόμος και πριν δοθεί η εντολή που απαγορεύει αυτό το βδελυρό μίασμα. Αυτοί όμως που, όπως εκείνοι, δια¬πράττουν τώρα αυτήν την βδελυρή πράξη, δεν αμαρτάνουν εν αγνοία τους, αλλά εξαιτίας της μεγίστης αναισθησίας και ανοησίας τους, εν πλήρει γνώσει της μέλλουσας φοβερής Κρίσεως του Θεού. Γι’ αυτό και θα παραδοθούν σε πιο βαριά μαρτύρια, σύμφωνα με τον τρομερό λόγο του Ευαγγελίου: «Εκείνος δε ο δούλος, ο γνους το θέλημα του κυρίου εαυτού και μηετοιμάσας μηδέ ποιήσας προς το θέλημα αυτού, δαρήσεταιπολλάς», δηλαδή θα δεχθεί δυνατά και ατέλειωτα βασανιστήρια, ενώ «ο μη γνους, ποιήσας δε άξια πληγών, δαρήσεται ολίγας»[Λουκ. 12, 47-48.], δηλαδή θα έχει πιο ελαφρά αιώνια βάσανα. ………….. Υπάρχει και ένα στοιχείο, που έχω από την αντίπαλη πλευρά και το θεωρώ ως το πιο αξιόπιστο. Γι’ αυτόν το λόγο θα μιλήσω και γι’ αυτό που είχα ακούσει από τους Αγαρηνούς. Διότι, αν και αποδέχονται αυτό το μίασμα, όσοι από αυτούς είναι πιο σώφρονες, ισχυρίζονται πως, όσοι το διαπράττουν, δεν θα δουν το πρόσωπο του Θεού, δηλαδή θα καταδικαστούν σε όλεθρο χωρίς καμμία δίκη και κρίση. Ακούτε και ντραπείτε, άφρονες, που θεωρείτε αυτό το θεομίσητο μίασμα ως αθώο. Και αν καμία θεόπνευστη γραφή, που απειλεί με αιώνιο μαρτύριο, δεν μπορεί να σας διορθώσει, τότε τουλάχιστον να συνέλθετε με αυτήν τη γνώμη των Αγαρηνών και να αποφύγετε αυτήν τη θεομίσητη πλάνη. «Δράξασθε παιδείας, μήποτεοργισθή Κύριος και απολείσθε εξ οδού δικαίας. Όταν εκκαυθή εν τάχει ο θυμός αυτού, μακάριοι οι πεποιθότες επ’ αυτώ»[Ψαλμ. 2, 12-13.]. Αδελφοί, «φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος»[Εβρ. 10, 31.]. Και πώς να μην είναι φοβερό, αφού είναι αδύνατο να κρυφθείτε από Αυτόν κάπου, σύμφωνα με τα λόγια του εναρέτου Δαυίδ: «Πού πορευθώ από του πνεύματός σου και από του προσώπου σου πού φύγω;», δηλαδή από την οργή και από τον δίκαιο θυμό Σου. «Εάν αναβώ εις τον ουρανόν, συ εκεί ει, εάν καταβώ εις τον άδην, πάρει· εάν αναλάβοιμι τας πτέρυγάς μου κατ’ όρθρον και κατασκηνώσω εις τα έσχατα της θαλάσσης, και γάρ εκεί η χειρ σου οδηγήσει με, και καθέξει με η δεξιά σου»[Ψαλμ. 138, 7-10.]. «Και μηφοβηθήτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεέννη»[Ματθ. 10, 28.]. Όταν όμως ακούτε για την γέεννα, μην τη θεωρείτε καθαρτήριο πύρ, όπως ισχυρίζονται οι κακόβουλοι Λατίνοι, οι οποίοι ακολουθούν τον αιρετικό Ωριγένη, αλλά να γνωρίζετε ότι αυτή είναι το αιώνιο πυρ, που θα βασανίζει τους απίστους και αμετανοήτους αμαρτωλούς στους αιώνες των αιώνων αναλόγως με τα αμαρτήματά τους. Επειδή ο Κύριος δεν είπε ότι «τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεέννη» θα καθαρίσει, αλλά «απολέσει», δηλαδή θα τον βασανίζει ατελείωτα και θα τον παραδώσει σε αιωνία απώλεια. Αν εσείς προτιμάτε να καταλήξετε σε αυτόν τον όλεθρο και σε αυτά τα βασανιστήρια στον ατελεύτητο αιώνα, τότε συνεχίστε να απολαμβάνετε αυτήν τη βδελυρή και αισχρή ηδονή σας, όπως ο δύσοσμος χοίρος τις λάσπες και τον βούρκο. ……Ήδη έχω πει πολλές φορές και δεν θα πάψω να το λέω: Να μισήσετε ολόψυχα αυτήν την ατιμία, για να μην είστε υιοί της κατάρας και του αιωνίου ολέθρου. Είσαστε χριστιανοί και έτσι ονομάζεστε, αφού πήρατε αυτό το έξοχο όνομα από τον Χριστό, τον πάναγνο και πανάγιο Θεό. Να ζείτε λοιπόν αντάξια του Χριστού με κάθε αγιότητα και σωφροσύνη, ευχαριστημένοι με τη δοσμένη σε σας από τον αγαθό Δημιουργό έλξη προς το γυναικείο φύλο. Μην μοιάζετε στους ασεβείς Ισμαηλίτες, οι οποίοι προέρχονται από τη δούλη Άγαρ και δεν έχουν μερίδιο στην ουράνια κληρονομιά μαζί με τον Ισαάκ, τον υιό της ελεύθερης. Μην στερείτε λοιπόν από τον εαυτό σας ανόητα αυτήν τη χαρισμένη από τον Θεό κληρονομιά των αρρήτων αιωνίων αγαθών για χάρη αυτής της βδελυρής, θεομίσητης και αισχρής ηδονής με αυτό το καταραμένο μίασμά σας. «Μη γίνεσθε ως ίππος και ημίονος, οις ουκ έστισύνεσις, εν κημώ και χαλινώ», δηλαδή διά της οργής του Θεού και του μένους του, «τας σιαγόνας άγξαι». Να μην στερηθείτε εξαιτίας των ανυπακοής της ψυχής σας την ελευθερία, όπως αυτοί που δεν θέλουν να τον προσεγγίσουν με αληθινή και πλήρη μετάνοια, η οποία εξαγνίζει τις αμαρτίες στην παρούσα ζωή. Γιατί η παρούσα ζωή είναι ο χρόνος της πράξεως, δηλαδή της τελέσεως καλών πράξεων, ενώ ο μέλλοντας αιώνας είναι ο χρόνος της ανταποδόσεως και όχι της καθάρσεως….. Γι’ αυτό ας ακολουθήσουμε πιστά τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και των αποστόλων και την παράδοση των Πατέρων, ώστε να γίνουμε άξιοι της απολαύσεως των αιωνίων αγαθών δια της χάριτος και της φιλανθρωπίας του Ιησού Χριστού, στον Οποίο αρμόζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση εις αιώνα αιώνων. Αμήν. Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικού)

«Όποτε θέλει ευωδιάζει, μέχρι έξω βγαίνει η ευωδιά».

Ένας κύριος από τη Λεμεσό της Κύπρου επί μία διετία είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Πάθαινε συνεχείς διακοπές της αναπνοής του κατά τη διάρκεια του ύπνου. Το πρόβλημά του ήταν άρκετά έντονο, με συνέπεια να μή μπορεί να κοιμηθεί καλά, να μή άποδίδει στην εργασία του και να κινδυνεύει κατά την οδήγηση, λόγω των αϋπνιών του. Η όλη υπερένταση του έδωσε και μία μορφή μελαγχολίας. Οι πολλοί και διάφοροι ιατροί που επισκέφθηκε του έδωσαν άφθονα φάρμακα, δίχως όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επισκεπτόμενος τη μονή του οσίου, -λόγω του ότι μονάζειεκεί και μία συγγενής του, η οποία και του έδωσε και δυο κομποσχοίνια, μία άλλη μοναχή του τα έβαλε στην κάρα του οσίου για να ευλογηθούν-, έζησε ένα πρωτόγνωρο θαύμα. Αναπαυόμενος στο κελλί του ξύπνησε από την πρόσκληση της επιτετραμμένης μοναχής στο ναό να την ακολουθήσει. Από την κάρα του οσίου εξερχόταν μία λεπτή, υπέροχη ευωδιά. Προσκύνησε συγκινημένος και, όπως αναφέρει, η ευωδιά εισήλθε μέσα του. Έμεινε εκστατικός να θαυμάζει. Μία μοναχή απλά και αυθόρμητα είπε: «Όποτε θέλει ευωδιάζει, μέχρι έξω βγαίνει η ευωδιά». Συγκινημένος επέστρεψε στο κελλί του και διάβασε την παράκληση του αγίου. Από τότε διαπίστωσε μίααλλαγή στον τρόπο της αναπνοής του, οι πνεύμονές του λειτουργούσαν καλά. Τα κομποσχοίνια ευωδίασαν και αυτά. Τούτο συνέβη στις 23.05.2009 το πρωί. Αναχώρησε της μονής έχοντας βαθειά και φυσιολογική αναπνοή και την αίσθηση ότι η εύνοια του οσίου στάθηκε ιδιαίτερη σ’ αυτόν. Από τότε έφυγε το άγχος, η κατάθλιψη και η υπνηλία. Νέες ιατρικές εξετάσεις έδειξαν πολύ καλά αποτελέσματα. Από τότε δεν συνέβη ξανά διακοπή της αναπνοής στονύπνο του. Το ανερμήνευτο λογικά αυτό γεγονός του έδωσε μεγάλη παρηγοριά και ενίσχυση. Δεν ήταν ένας απλός ενθουσιασμός ή μία χαρά στιγμιαία, τα οποία πολλές φορές συμβαίνουν σε πολλούς, αλλά κάτι βαθύ, αληθινό και μόνιμο. Νοιώθει πλούσια ευεργετημένος από τον όσιο και συγχρόνως πολύ υποχρεωμένος έναντί του.

Όσιος Σωφρόνιος Κέσοβ

Ο Σωφρόνιος γεννήθηκε το 1879 στην οικογένεια του Πέτρου Κέσοβ και της Ελισάβετ Παρασκεύοβα. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, εκτός από αυτόν, η οικογένεια είχε και τα αδέρφια του τον Ελισαίο, τον Σάββα, τον Συμεών και την αδερφή του Ελένη. Ο Σωφρόνιος πέθανε το 1920 σε ηλικία 41 ετών από πνευμονία. Τον Ιανουάριο του 1903, σε ηλικία 24 ετών, παντρεύεται τη 18χρονη Θεοπίστη (Πίστη) κόρη του Νικολάου Ικονόμοφ, διακόνου της εκκλησίας στο χωριό Ολιάνκ. Ο εκκλησιαστικός γάμος του Σωφρονίου και της Θεοπίστης τελέστηκε από τον ιερέα Μιχαήλ Ικονόμοφ (ξάδερφος της νύφης) και τον διάκονο Νικόλαος Ικονόμοφ (ο πατέρας της νύφης). Μάρτυρες του μυστηρίου του γάμου από την πλευρά του γαμπρού ήταν οι: Ευτύχιος Μανουσάροφ, Αβραάμ Σειράνοφ, Αζαρίας Ικονόμοφ. Από την πλευρά της νύφης ήταν οι: Ονούφριος Κέσοβ, Μωυσής Κέσοβ, Νικόλαος Κέσοβ. Τέσσερα παιδιά γεννήθηκαν στην οικογένεια του Σωφρονίου και της Θεοπίστης. Το πρώτο παιδί ήταν ο Μιχαήλ που γεννήθηκε το 1905. Δύο χρόνια αργότερα, το 1907 γεννιέται η κόρη Βαρβάρα. Το 1911 γεννήθηκε ο γιος Ιλαρίωνας. Το τέταρτο παιδί ήταν η Μάρθα, που γεννήθηκε το 1914. Οι γιοι και οι νύφες του Αποστόλου Εφρέμοφ έγιναν νονοί όλων των παιδιών του Σωφρόνιου και του Θεοπίστη. Ζούσε ο Σωφρόνιος στο χωριό Ολιάνκ της Τσάλκας, όπου κατοικούσαν Έλληνες του Πόντου που είχαν εγκαταλείψει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά το θάνατο του Σωφρονίου, άρχισε η τοπική λατρεία του ως άγιο, οι άνθρωποι που ήρθαν με μια προσευχή στον τάφο του άρχισαν να λαμβάνουν βοήθεια στις ανάγκες τους, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας από ασθένειες. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σωφρόνιος ήταν απλός βοσκός. Λένε ότι τα πρόβατα αγάπησαν τόσο πολύ τον ευλογημένο ποιμένα τους που έτρεχαν πίσω του μέσα σε σφιχτό πλήθος, όπου κι αν πήγαινε. Η εξαιρετική ευγένεια του Σωφρονίου που εκδηλώθηκε από την παιδική ηλικία, παρέμεινε στη μνήμη των ανθρώπων. Οι Αρμένιοι πρόσφυγες που δραπέτευσαν από την τουρκική σφαγή έλαβαν από αυτόν, έναν φτωχό βοσκό, χρήματα και ρούχα - ο φτωχός μοιράστηκε με τους ανθρώπους που είχαν προβλήματα όλα τα λίγα που είχε. Με τον καιρό άρχισαν να έρχονται κοντά του άνθρωποι από όλη την περιοχή, που έγινε γνωστός για τη δικαιοσύνη του, για συμβουλές. Μετά το θάνατό του, άρχισε να εμφανίζεται στους ανθρώπους, άρχισε ένα προσκύνημα στον τάφο, τη νύχτα είδαν ένα φως από πάνω του. Όταν άνοιξε το φέρετρο του Σωφρονίου, αποδείχθηκε ότι η κάτω γνάθος με το πηγούνι και το δεξί χέρι από το χέρι μέχρι τον αγκώνα παρέμειναν άφθαρτα, τα υπόλοιπα κόκαλα είχαν το χρώμα ανοιχτού κεριού. Οι εκπρόσωποι των σοβιετικών αρχών, που έμαθαν για τα λείψανα, αποφάσισαν να τα αρπάξουν, αλλά ο Σωφρόνιος εμφανίστηκε σε έναν από αυτούς σε ένα όνειρο και, αφού έφτασε στο χωριό, προειδοποίησε τους Κέσοβ να κρύψουν τα λείψανα. Πριν από λίγο καιρό έγινε γνωστό για μια άλλη περίπτωση θεραπείας που σχετίζεται με τον Σωφρόνιο της Τσάλκας, Ο Πρωτοπρεσβύτερος της ενορίας του Παντελεήμονα, αρχιερέας Ολέγκ Κίρεεβ, έμαθε ότι ο πατέρας του είχε καρκίνο 4ου επιπέδου. Τόσο ο ίδιος ο ιερέας όσο και οι συγγενείς του είχαν ήδη προετοιμαστεί για το χειρότερο, αλλά παρόλα αυτά στράφηκαν στο Σωφρόνιο με μια προσευχή, ζητώντας βοήθεια, οι εκπρόσωποι της οικογένειας Κέσοβ συμμετείχαν επίσης στην προσευχή. Λίγο καιρό αργότερα, ο πατέρας του ιερέα, που επισκέφτηκε τον γιατρό, έμαθε ότι δεν είχαν μείνει ίχνη πρόσφατης ασθένειας στο σώμα του. Τα λείψανα του Αγίου Σωφρονίου βρίσκονται στον ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονα στην πόλη Σότσι της Ρωσίας.

Το πολύ οδυνηρό στο οποίο μας σέρνει κάποτε η ζωή μπορεί να'ναι μια μεγάλη Άνωθεν δωρεά...

Υπάρχουν άνθρωποι ωραίοι στην εμφάνιση, γυμνασμένοι, σπουδαγμένοι με πολλές περγαμηνές, με χρήμα, με ευστροφία νοός, με δεινές ρητορικές ικανότητες, σεβαστοί από το κοινωνικό περιβάλλον οικογενειάρχες, επιτυχημένοι επαγγελματίες κλπ κλπ που όμως... δεν έχουν σφυρηλατηθεί στο αμόνι της δυστυχίας. Δεν έχουν εμπειρία του τι σημαίνει αδιέξοδο ζωής και δυστυχία, τι σημαίνει κατάρρευση υπό το βάρος κάποιας ασήκωτης συμφοράς. Δεν ξέρουν τι σημαίνει να'χεις καταστεί ακραία ανήμπορος και ταπεινωμένος. Είναι 'άψητοι'. Και νομίζουν, φυσικά, πως τα όποια καλά έχουν είναι προϊόντα κατορθωμάτων της εξυπνάδας τους... και όχι μια χάρη που τους έχει γίνει από τον Θεό, για λόγους που μόνο η δική Του σοφία γνωρίζει και... που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανακληθεί. Και είναι αυτό, ακριβώς, που συνιστά την 'βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος': Να ζει κανείς με την ψευδαίσθηση ότι τα όσα καλά έχει δεν είναι δωρεά Θεού αλλά προϊόντα της ευστροφίας και των ικανοτήτων του. Κάτι που θα τον οδηγήσει, φυσικά, στην αλαζονεία και υπεροψία... και στην νοερή παγερότητα και δυσοσμία αυτής (παρ'ότι στα της επιφανείας της ζωής του μπορεί να'ναι και θρήσκος... και να το πιστεύει και ο ίδιος μάλιστα). Βλέπετε; Τελικά η τόσο μισητή από τους ανθρώπους δυστυχία, μπορεί να είναι ένα μεγάλο δώρο. Μια μεγάλη χάρη του Θεού. Μια χάρη που καθιστά τον άνθρωπο ευωδιαστό... με μια ευωδία που κανένα άρωμα του κόσμου αυτού δεν μπορεί να αποκτηθεί. Ναι, όσο περίεργο και αν ακούγεται, η εμπειρία της δυστυχίας είναι δώρο. Διότι δεν είναι συνθήκη τεχνουργήσιμη από τον άνθρωπο. Αν ήταν τεχνουργήσιμη θα ήταν επίπλαστη και δεν θα έκανε την 'δουλειά' της στον έσω κόσμο του ανθρώπου. Δεν θα τον σμίλευε πραγματικά. Η δυστυχία είναι δυστυχία μόνο όταν έρχεται από μόνη της και 'χτυπάει' τον άνθρωπο. Όταν του 'χαρίζεται' δηλαδή. Όχι, μην παρεξηγηθώ, δεν λέω να επιδιώκουμε την δυστυχία. Κάτι τέτοιο και αν θα'ταν εγωπαθές και φρικτά αλαζονικό! Αυτό που λέω είναι να ξέρουμε πως το πολύ οδυνηρό στο οποίο μας σέρνει κάποτε η ζωή μπορεί να'ναι μια μεγάλη Άνωθεν δωρεά. Μια δωρεά για να γίνουμε προσηνείς και γλυκείς, να ευωδιάσει το είναι μας. Να γίνουμε ευωδιαστοί... ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Μπορεί να είναι μια ανεκτίμητης αξίας ευκαιρία Σωτηρίας!

Τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ τούς ἔπνιξε μέ τή θέλησή τους

Ὁ Ἰησοῦς μπροστά στόν Πιλᾶτο ἀκούει τήν ἄδικη κατηγορία τῶν Ἰουδαίων καί σιωπᾶ. Ὁ ἡγεμόνας, ἐνῶ πείθεται γιά τήν ἀθωότητα τοῦ Ἰησοῦ, προτείνει τήν ἀνταλλαγή του μέ τόν ληστή Βαραββᾶ. Ἀποτυγχάνει καί νίβοντας τά χέρια του τόν παραδίδει στούς σταυρωτές του λέγοντας: «Ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε». Καί αὐτοί ἐπίμονα κραυγάζουν: «Τό αἷμα αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς καί ἐπί τά τέκνα ἡμῶν» (Μθ 27,25). Ἡ φράση αὐτή ἔμελλε νά ἀποδειχθεῖ προφητεία, πού ἐκπληρώθηκε παράδοξα κατά διττό τρόπο. Τό αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πέφτει πάνω στούς ἀνθρώπους καί ἀνάλογα μέ τή στάση τους ἀπέναντί του γίνεται γι’ αὐτούς κατάρα ἤ εὐλογία, καταδίκη ἤ λύτρωση. Ὅπως ἀκριβῶς τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ λίθος ὁ ἀκρογωνιαῖος, πάνω στόν ὁποῖο ὅσοι πέφτουν συντρίβονται στά πέταυρα τοῦ ἅδη ἤ ἐκτοξεύονται στά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως ὅλος ὁ Κύριός μας εἶναι τό ἀντιλεγόμενο σημεῖο, πού ἐλέγχει καί κρίνει τόν ἄνθρωπο ἀπέναντι στήν ὑπόθεση τῆς πίστεως καί τῆς σωτηρίας, ἔτσι καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ σταθμίζει τή ζωή μας γιά τή λύτρωση ἤ ὄχι. Στήν περίπτωση πού ταπεινά τό δεχόμαστε, εἶναι τό «λύτρον» καί ζοῦμε τή λυτρωτική του δύναμη. Στήν ἀντίθετη, ταυτίζεται μέ τήν καταδίκη καί τόν αἰώνιο χαμό μας. Ἄν παρακολουθήσουμε τήν ἱστορία τῶν προσώπων πού ἄδικα καί ἀνάλγητα ἔχυσαν τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ στόν σταυρό, θά διαπιστώσουμε τά ἀποτελέσματα τῆς ἑκούσιας σκληρότατης κατάρας, πού οἱ ἴδιοι ἐπέσυραν στά κεφάλια τους καί στά παιδιά τους. Προτοῦ ἀκόμα ὁ Διδάσκαλος νά ὑψωθεῖ στό σταυρό, ὁ Ἰούδας κρεμόταν ἀπό τά κλαδιά ἑνός δένδρου «μεταμεληθείς». Ἔτσι φοβερά προαναγγέλλει σέ ὅλους τούς ἐνόχους τή θεία τιμωρία. Ὁ Ἡρώδης Ἀντίπας καί ὁ Πιλᾶτος, πού συμφιλιώθηκαν γιά τό κοινό ἔγκλημα, περιφρονημένοι, δίχως ἐξουσίες καί ἀξιώματα, πού τόσο τά ἀγάπησαν, πεθαίνουν στήν ἐξορία. Οἱ φοβεροί πρωτεργάτες τῆς συνωμοσίας, οἱ ἀρχιερεῖς τοῦ Ἰσραήλ Ἄννας καί Καϊάφας, συνεχίζουν νά διώκουν τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Μέ μανία ἐναντιώνονται στούς ἀποστόλους, ἐξαγγέλλουν διωγμό, θανατώνουν μέ ἱκανοποίηση τόν Στέφανο. Τρία χρόνια ὅμως μετά τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὁ Καϊάφας καθαιρεῖται ἀπό τό ἀρχιερατικό ἀξίωμα. Ὁ Ἄννας γεύεται μία-μία τίς πίκρες τῶν συμφορῶν του· ὁ γιός του θανατώνεται ἀπό ἄγνωστο μέσα στά Ἰεροσόλυμα. Ἀλλά καί τό τέλος τοῦ ἀλλοπρόσαλλου λαοῦ οἰκτρό. Τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ τούς ἔπνιξε μέ τή θέλησή τους. Ὁ Βαραββᾶς καί οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Καίσαρα ἀντάμειψαν μέ τό παραπάνω τήν προτίμηση τοῦ λαοῦ. Μετά τή σταύρωση ληστές, ἡγεμόνες καί Καίσαρες μαστίζουν ἀνελέητα τόν Ἰσραήλ. Ἀνώνυμοι κακοποιοί καί ἐγκληματίες φέρνουν τόν θάνατο. Ψευδοπροφῆτες παρασέρνουν τόν λαό σέ φονικές περιπέτειες. Καί ἀποκορύφωμα τῆς καταστροφῆς εἶναι ἡ πολιορκία τῆς Ἰερουσαλήμ ἀπό τόν Βεσπασιανό καί τόν Τίτο. Φόνοι, πεῖνα, κακοποιήσεις, ἱεροσυλίες, ἀπό ληστές καί Ρωμαίους στρατιῶτες. Δάσος ἀπό σταυρούς ὑψώνεται στούς γύρω λόφους τῆς ἔνδοξης πόλεως. Ἀλλόφρονες οἱ Ἰουδαῖοι, θαρρεῖς καί τρέχουν γιά νά σταυρωθοῦν. Ἡ ἐπιθυμία τους πραγματοποιεῖται κατά τόν πιό πιστό τρόπο· «Τό αἷμα αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ) ἐφ’ ἡμᾶς καί ἐπί τά τέκνα ἡμῶν». Ἀλλά τά λόγια αὐτά εἶχαν καί μιά ἄλλη, εὐλογημένη, ἐκπλήρωση. Ὁ μανιασμένος ὄχλος, τήν ὥρα πού παράφρονα ἐπέμενε καί ἀλόγιστα ζητοῦσε τήν καταδίκη τοῦ Ἀθώου, λειτούργησε, χωρίς νά τό καταλάβει, σάν προφήτης. Ὅπως ὁ ἄρχοντας Καϊάφας μίλησε προφητικά χωρίς νά τό ξέρει, ὅταν συμβούλεψε τούς Ἰουδαίους ὅτι συμφέρει νά χαθεῖ ἕνας ἄνθρωπος γιά χάρη τοῦ λαοῦ, ἔτσι καί ἡ κραυγή τοῦ ὄχλου ἔγινε ἡ προφητεία γιά τή λύτρωση πού θά ἔφερνε τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ στούς παρόντες καί στούς ἐπερχομένους τῶν αἰώνων. Πράγματι ἀπό τόν σταυρό ἀκόμη τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ πέφτει πάνω στούς ληστές καί ἐνῶ τόν ἕνα τόν κατεβάζει στόν ἅδη, τόν ἄλλο τόν βάζει στόν παράδεισο. Ὁ ἑκατόνταρχος δοξάζει τόν Θεό μέ τόν λόγο· «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος ἦν» (Λκ 23,47). Καί ὁ λαός, οἱ πιστοί μαθητές καί μαθήτριες, χαίρονται σέ λίγο τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἀσφαλίζονται μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἀλλά καί ἀπό τούς ὑβριστές καί σταυρωτές, ὅσοι ἀργότερα μετανοοῦν, μέ τήν πίστη τους καί τήν μετάνοια μεταστρέφουν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ, πού τούς πλάκωνε, σέ ἔλεος καί χάρη, πού τούς καλύπτει μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ θυσία τοῦ Θεανθρώπου διαιωνίζεται μέσα στήν Ἐκκλησία μας μέ τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ κρίνει πάντοτε τούς ἀνθρώπους. Πόθος καί λαχτάρα τῶν πιστῶν εἶναι ἡ κοινωνία τους μέ τόν Χριστό. Τό σῶμα καί τό αἷμα του μεταγγίζει δύναμη καί ἁγιότητα. Δίνει τή λύτρωση καί ἐξασφαλίζει τήν αἰωνιότητα. Καταστροφή καί καταδίκη, «φλέγων ἄνθραξ» γίνεται γι’ αὐτούς πού ἀναξίως κοινωνοῦν τόν Χριστό. «Ὅς ἄν ἐσθίῃ τόν ἄρτον τοῦτον ἤ πίνῃ τό ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Κυρίου» (Α’ Κο 11,27). Καί ἡ ἐνοχή αὐτή μεταφράζεται σέ ἀπουσία χαρᾶς, εἰρήνης καί ἰσορροπίας, σέ θάνατο πνευματικό. Ἡ ἱστορία τῶν ἐνόχων καί ἡ ἱστορία τῶν πιστῶν ἐπαναλαμβάνεται ἴδια μέ τήν ἱστορία τῶν πρώτων ἀνθρώπων πού ἀντιμετώπισαν τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ στόν Γολγοθᾶ. Οἱ μορφές ἴσως διαφέρουν ἀλλά ἡ προφητεία ἰσχύει· ὁ Κύριος σταλάζει τό αἷμα του πάνω μας καί ἤ μᾶς ἁγιάζει ἤ μᾶς κατακρίνει. Τίς μέρες αὐτές πού ἡ Ἐκκλησία μας ξαναζῆ καί ἑρμηνεύει τό Πάθος μέ τή σοφία καί τή σύνεση πού τῆς δίνει τό Πνεῦμα τό ἅγιο, ἡ εὐθύνη μας μπροστά στόν σταυρό προβάλλει πιό ἔντονη καί πιό ἱερή. Μέ κατάνυξη ἀλλά καί μέ πόθο ἐρχόμαστε, Κύριε, κάτω ἀπό τόν σταυρό σου καί ἁπλώνουμε τά τρέμοντα χέρια μας κάτω ἀπό τίς ροές τῶν πληγῶν σου: Γέμισε, Ἰησοῦ, τίς χοῦφτες μας μέ τό τίμιο αἷμα σου, πρόσεξέ μας, μή ρίξουμε σταγόνα στό χῶμα! Τό αἷμα σου πάνω μας καί πάνω στά παιδιά μας!