Προφητική προειδοποίηση για πυρηνική έκρηξη στην Ιερουσαλήμ.

Την παραμονή της εμφάνισης του COVID-19, σε εξειδικευμένους ιστότοπους όπου συγκεντρώνονται χριστιανοί ευαίσθητοι και μέντιουμ, υπήρξαν πολλές προφητικές προειδοποιήσεις για την επικείμενη πανδημία, μερικές από τις οποίες στη συνέχεια ήταν απλώς συγκλονιστικές ως προς την ακρίβειά τους . Και τώρα, με την έναρξη των γεγονότων στη Μέση Ανατολή, υπάρχει απλώς ένα κύμα αποκαλυπτικών μηνυμάτων που συνδέονται με κάποιο είδος παγκόσμιας τρομοκρατικής επίθεσης που θα ξεκινήσει παντού ταυτόχρονα. Χθες , μια άλλη προειδοποίηση αυτού του είδους εμφανίστηκε στο κανάλι Last Call - η συγγραφέας του καναλιού μοιράστηκε την αποκάλυψή της με τους συνδρομητές, η οποία της παρουσιάστηκε εν συντομία με τη μορφή στιγμιότυπων από μια ταινία. Όλα ξεκίνησαν όταν ο συγγραφέας του καναλιού πολλές φορές αισθάνθηκε την κλήση να διαβάσει επειγόντως το τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα, όπου γράφονται τα εξής: 1 Ιδού, ο Κύριος, ο Κύριος των δυνάμεων, θα αφαιρέσει από την Ιερουσαλήμ και από τον Ιούδα τη ράβδο και το καλάμι, όλη τη δύναμη του ψωμιού και όλη τη δύναμη του νερού, 2 τον γενναίο αρχηγό και τον πολεμιστή, τον δικαστή και τον προφήτη , και ο μάντης και ο πρεσβύτερος, 3 ο καπετάνιος και ο ευγενής και ο σύμβουλος και ο σοφός καλλιτέχνης και επιδέξιος στα λόγια. 4 Και θα τους δώσω αγόρια να είναι άρχοντες, και τα παιδιά θα κυριαρχούν πάνω τους. 5 Και μεταξύ του λαού ο ένας θα καταπιεστεί από τον άλλον και ο καθένας από τον πλησίον του. ο νέος θα υψώσει ευθαρσώς τον εαυτό του πάνω από τον γέρο και ο απλός πάνω από τον ευγενή. Μετά από αυτό, ακολούθησε ένα όραμα - μια βολίδα στα ανατολικά προάστια της Ιερουσαλήμ, παρόμοια με μια πυρηνική έκρηξη. Κατέστρεψε όλα τα κτίρια της πόλης, μετά από την οποία ολόκληρος ο κόσμος φαινόταν να εκραγεί - πλήθη τζιχαντιστών άρχισαν να χαίρονται και να επιτίθενται στους χριστιανούς. Όλη η Ευρώπη φλεγόταν. Μετά το όραμα, ακολούθησε μια σύντομη εξήγηση, σύμφωνα με την οποία τα ερείπια του Ναού του Σολομώντα είναι σαν ένας τοίχος που χωρίζει κάποιο είδος παγκόσμιου χάους από τον κόσμο των ανθρώπων. Κάτι πρέπει να χτιστεί εκεί - δεν έχει σημασία τι, θα μπορούσε να είναι ακόμη και ένα τζαμί. Αλλά οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί ιερείς πρέπει να επιτραπούν εκεί να κάνουν τις προσευχές και τις τελετουργίες τους. Και μόλις καταστραφεί το Όρος του Ναού, το τείχος θα πέσει, το κακό θα ξεχυθεί στον κόσμο και η Αποκάλυψη θα αρχίσει πλήρως: Κατά πόσο αυτή η αποκάλυψη είναι αποκάλυψη και μεταφέρει το πραγματικό μέλλον, μόνο το μέλλον θα δείξει. Ωστόσο, προς το παρόν, αντικειμενικοί παράγοντες δείχνουν ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει ακριβώς. Ακόμη και πριν από χρόνια, διεθνείς ειδικοί προειδοποιούσαν ότι το Ιράν βρισκόταν ένα βήμα μακριά από τα πυρηνικά όπλα. Τότε οι προειδοποιήσεις κάπως ξαφνικά έσβησαν, αλλά οι Ιρανοί πυρηνικοί επιστήμονες εργάζονταν αναμφίβολα. Και τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου έδειξαν έμμεσα ότι οι Σιίτες πέτυχαν γιατί καμία εγγύηση από τη Μόσχα και την Κίνα δεν μπορούσε να οδηγήσει τους αγιατολάχ να αυτοκτονήσουν. Όπως έχει δείξει η ιστορία της Ουκρανίας, οι «εγγυήσεις» κάποιου δεν αξίζουν τίποτα σε αυτόν τον κόσμο. Μόνο τα πυρηνικά όπλα που είναι βιδωμένα στους φορείς είναι εγγυημένα. Στην Ουκρανία το 1991 υπήρχαν πολλοί από αυτούς. Υπήρχαν επίσης πύραυλοι και στρατηγικά βομβαρδιστικά - περισσότερα από εκατό από αυτά. Και μόλις κόπηκε το τελευταίο έγινε το 2014. Επομένως, καθοδηγούμενοι από αυτή τη θλιβερή εμπειρία, οι Ιρανοί θα μπορούσαν να επιτεθούν στο Ισραήλ μόνο αν δεν είχαν τις εγγυήσεις κάποιου άλλου, αλλά πραγματικά πυρηνικά όπλα. Και τώρα, αν αρχίσουν να χτυπούν το Ιράν, οι αγιατολάχ πιθανότατα θα το χρησιμοποιήσουν. Επομένως, είναι πολύ πιθανό ένας από τους πύραυλους να πετάξει κάπου προς την Ιερουσαλήμ. Και μετά η εξέγερση των τζιχαντιστών, για την οποία όλα είναι εντελώς έτοιμα. 80 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη Γερμανία, συν 10 εκατομμύρια είναι διάφοροι «πρόσφυγες» από τη Λιβύη και τη Συρία. Και αυτά τα 10 εκατομμύρια είναι φρέσκοι επισκέπτες που έφτασαν στη χώρα μόλις χθες. Και οι ίδιοι Κούρδοι, που αναπαράγονται στη Γερμανία εδώ και δεκαετίες, θεωρούνται από τους ηλίθιους αξιωματούχους Γερμανοί. Τα 10 εκατομμύρια είναι ένα τεράστιο απόθεμα κινητοποίησης που θα σαρώσει τόσο την αστυνομία όσο και την Bundeswehr. Υπάρχουν μόνο 200.000 άνθρωποι στην Bundeswehr, εκ των οποίων οι 100.000 είναι μάγειρες και βοτανολόγοι που σχεδιάζουν χάρτες. Ενάντια σε ένα εκατομμύριο κακοποιούς με πολυβόλα, η μάχη θα διαρκέσει περίπου 15 λεπτά. 300.000 αστυνομικοί με πιστόλια δεν είναι τίποτα. Το Ισραήλ κινητοποίησε 300.000 για την επιχείρηση στη Γάζα. Ένας Ισραηλινός στρατιώτης δεν είναι ζυμωτός Γερμανός αστυνομικός και η Γάζα θα είναι λίγο μικρότερη από τη Γερμανία. Αν υπάρχουν κοντά ένα εκατομμύριο τρομοκράτες σε τρύπες εκεί, τότε δεν ζηλεύουμε τους Γερμανούς. Λοιπόν, τι ακολουθεί; Ξεκινήστε να βομβαρδίζετε το Βερολίνο με MLRS και οβίδες; Ή να χρησιμοποιήσει αμέσως πυρηνικά όπλα; Τι θα γίνει στη Γαλλία; Και τι θα γίνει στον Καναδά, γιατί υπάρχουν και Κινέζοι εκεί... Έτσι, η αποκάλυψη μπορεί στην πραγματικότητα να αποδειχθεί προφητική. Όλοι θυμούνται πώς χάρηκαν οι «Παλαιστίνιοι» και άλλοι με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Οι άνθρωποι καίγονταν ζωντανοί σε έναν ουρανοξύστη, και αυτοί χόρευαν πάνω σε σημαίες και μοίραζαν καραμέλες ο ένας στον άλλο. Αλλά αν δεν πέσουν δύο ουρανοξύστες, αλλά ολόκληρη η Ιερουσαλήμ, τότε δεν ξέρουμε καν τι θα συμβεί στον κόσμο, επομένως παρακολουθούμε την εξέλιξη των γεγονότων. thebigtheone.com

Από πού πηγάζει η πειθαρχία στην Εκκλησία;

Η εικόνα μιας Εκκλησίας με ισχυρή δομή, ιεραρχία άκαμπτη, στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία είναι αλήθεια πως εμένα προσωπικά με απωθεί. Κάποιος θα πει πως χωρίς αυτά δε μπορεί να γίνει δουλειά, θα διαλυθεί το σύμπαν. Κάποιος άλλος μπορεί να φέρει ως παράδειγμα τα τάγματα των αγγελικών δυνάμεων, ή την ιστορία της Εκκλησίας. Στο κάτω κάτω και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως(δεν είχε ονομαστεί ακόμα Πατριάρχης ο Αρχιερέας της Κων/πολης τότε) με μια τέτοια δομή δε λειτουργούσε; Δεν υπήρχε ιεραρχία ακόμα και μεταξύ των Αποστόλων; Υπάρχει μια διαφορά. Στην Εκκλησία, στη μορφή όπως τη θέλησε ο Κύριος αλλά και όπως υπήρξε τις φορές ου λειτούργησε υποδειγματικά, η δομή, η ιεραρχία και η πειθαρχία δεν επιβάλλονταν με κάποια χάρτα ή με κάποιο καταστατικό κανόνα. Η κεφαλή της όποιας Αρχιεπισκοπής, ο Αρχιερέας, με την αγάπη του, τη θυσία του και την πνευματικότητά του "επέβαλλε" αυτή τη πειθαρχία. Ακόμα κι ο Χριστός ο ίδιος δεν είπε πουθενά "ελάτε να γίνετε μαθητές ή υπηρέτες ή στρατιώτες μου". Ελάτε να δοκιμάσετε είπε στην αρχή στους μετέπειτα μαθητές Του. Η αφοσίωση και η "υποταγή" των μαθητών πήγαζε από την αγάπη που εξέπεμπε ο Ιησούς, από τη διδασκαλία Του, από τη πνευματικότητά Του, από τη βεβαιότητα ότι θα θυσιαζόταν για τους μαθητές Του. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν αυτός ο οποίος όταν οι άλλοι άγγελοι ήταν έτοιμοι να παρασυρθούν από τον αλαζόνα και εγωιστή Εωσφόρο, παρέμεινε σταθερός και ακλόνητος στην πίστη στον Θεό και στο καλό. Έτσι ονομάστηκε Αρχιστράτηγος. Όταν σήμερα ένας Μητροπολίτης στη Μητρόπολή του(;) ή ένας ιερέας στην ενορία του(;) απαιτούν σεβασμό ή πειθαρχία από τους πιστούς και τους όποιους υφισταμένους τους χωρίς καμία προϋπόθεση, χωρίς να έχουν κάτι να επιδείξουν, λειτουργούν εντελώς αντιχριστιανικά. Η εφαρμογή μια κρατικής δομής, με γραφειοκρατία, βαθμίδες και επιβαλλόμενη πειθαρχία δεν αποπνέει τον λόγο του Ευαγγελίου αλλά μάλλον θυμίζει κάποιου είδους πολιτικό κόμμα. Δεν μιλάω για την επικράτηση κάποιου είδους αναρχίας με την έννοια του χάους(που κι αυτό σηκώνει κουβέντα, αφού αναρχία δε σημαίνει χάος και μια χαρά εφαρμόστηκε στις πρώτες κοινότητες των Χριστιανών αλλά και στους Πατέρες της Ερήμου) αλλά για μια οργάνωση η οποία στηρίζεται και προϋποθέτει αγάπη και διάθεση θυσίας και όχι οφφίκια τα οποία ανταλλάσσονται μετά από συμφωνίες ή από διορισμένους "ηγέτες".

Κυριακή Η' Λουκά-ΤΟ ΥΠΟΖΥΓΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ὁ καλὸς Σαμαρείτης τῆς παραβολῆς ἀνέβασε στὸ δικό του ζῶο τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἦταν μισοπεθαμένος ἀπὸ τοὺς ληστές, τὸν ἔφερε σὲ ἕνα πανδοχεῖο καὶ τὸν περιποιήθηκε (Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ). Καλὸς Σαμαρείτης εἶναι φυσικὰ ὁ Χριστός. Ληστὲς ποὺ πλήγωσαν καὶ ἄφησαν ἡμιθανῆ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι οἱ δαίμονες. Τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένο, ὄχι γιατὶ τὸν σπλαχνίστηκαν καὶ δὲν θέλησαν τὸν θάνατό του, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ συνεχίσουν περαιτέρω τὸ μακάβριο ἔργο τους. Δὲν πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ἀπώλεια, ἀλλὰ γιὰ τὴν αἰώνια καὶ ἄφθαρτη ζωή. «Οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ», ἀλλὰ «τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν», λέει ὁ Θεός. Ἐπιπλέον ἔμεινε ἡμιθανὴς ὁ τραυματισμένος ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἡ ἁμαρτία δὲν κατάφερε νὰ τὸν καταστρέψει ἐντελῶς, ἀλλὰ μόνο κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἔγινε δηλαδὴ θνητὸ μόνο τὸ σῶμα του. Ἡ ψυχή του παραμένει καὶ μετὰ τὴν πτώση του ἀθάνατη, ὄχι βέβαια ἀπὸ δική της δυνατότητα, ἀλλὰ ἐπειδὴ διακρατεῖται στὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὴν προνοητικὴ καὶ ζωογονητικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλι, δὲν θανατώθηκε ἐντελῶς ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἐπειδὴ δὲν τὴν ἄφησε ὁ Θεὸς νὰ φτάσει στὴν πλήρη ἀπόγνωση, καθόσον ἐνέβαλε μέσα της σταθερὴ ἐλπίδα σωτηρίας, διαμηνύοντας τὴ μελλοντική της λύτρωση καὶ ὑποσχόμενος νὰ στείλει τὸν ἐκλεκτὸ ἀπόγονο τῆς γυναικός, τὸν Χριστό, γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει, νὰ θανατώσει τὸν θάνατο. Καὶ ἦρθε πράγματι ὁ Χριστός, ἀπέσπασε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν δαιμόνων-ληστῶν τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀνέβασε «εἰς τὸ ἴδιον κτῆνος», στὸ δικό του ὑποζύγιο καὶ τὸν πῆγε στὸ πανδοχεῖο γιὰ θεραπεία. Ποιὸ εἶναι ἄραγε τὸ ὑποζύγιο τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύση του, τὴν ὁποία προσέλαβε μὲ τὴν ἐνανθρώπησή του. Ὁ Χριστὸς ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ χάνοντας τὸν δρόμο του κατέληξε ἀπ’ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴν Ἱεριχώ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ληστευθεῖ ἀπὸ τοὺς δαίμονες. Καὶ ὅταν ἐπιτέλους συναντᾶ τὸν πλανηθέντα ἄνθρωπο, τὸν σηκώνει χωρὶς αναβολὴ στοὺς ὤμους του μὲ μεγάλη χαρά, ὅπως ἀναφέρει στὴν παραπλήσια παραβολὴ τοῦ ἀπολωλότος προβάτου. Ὅταν βρίσκει τὸ χαμένο πρόβατο, τὸ παίρνει στοὺς ὤμους του γεμάτος χαρά. «Εὑρὼν ἐπιτίθησιν ἐπὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ χαίρων» (Λουκ. 15, 5). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς γίνεται ὑποζύγιο, λοιπόν, τοῦ ἡμιθανοῦς ἀνθρώπου. Τὸν φορτώνεται στοὺς ὤμους του καὶ τὸν ἀνεβάζει στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. «Ἐπὶ τῶν ὤμων, Χριστέ, τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθείς, τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες». Ἀλλὰ προχωράει καὶ ἀκόμα παραπέρα. Δὲν κρατάει ἁπλῶς στοὺς ὤμους του τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν κάνει καὶ σῶμα του. Γινόμαστε ὅλοι μέλη τοῦ δικοῦ του σώματος. «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν;» (Α΄ Κορ. 6, 15). Ὁ Χριστὸς καταδέχεται τὸ ἀδιανόητο: Μᾶς κάνει χέρια καὶ πόδια δικά του, ἀλλὰ γίνεται καὶ ὁ ἴδιος χέρια καὶ πόδια δικά μας. Ἂν τὸ θέλουμε βέβαια. Ψάλλει τολμηρότατα ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: «Μέλη Χριστοῦ γινόμεθα, μέλη Χριστὸς ἡμῶν δέ, καὶ χεὶρ Χριστὸς καὶ ποὺς Χριστὸς ἐμοῦ τοῦ παναθλίου, καὶ χεὶρ Χριστοῦ καὶ ποὺς Χριστοῦ ὁ ἄθλιος ἐγὼ δέ». Δὲν μᾶς δελεάζει ἄραγε καθόλου μιὰ τέτοια προοπτική; π. Δημητρίου Μπόκου

Ο άγιος Αρσένιος είναι μία δωρεά του Θεού στον σύγχρονο κόσμο.

Τον όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, τον Χατζεφεντή, τον γνωρίσαμε κυρίως από το βιβλίο που έγραψε γι’ αυτόν ο άλλος όσιος της εποχής μας, Γέρων Παΐσιος Αγιορείτης. Ήταν εκείνος που «γοήτευσε» τον όσιο Παΐσιο από μικρό παιδί, ήδη από τον τόπο της κοινής καταγωγής τους, τα Φάρασα της Καππαδοκίας, και θέλησε γι’ αυτό να ακολουθήσει τα δικά του χνάρια ζωής και να γίνει καλόγερος, πλήρως αφιερωμένος στον Θεό. Κι ίσως η στροφή αυτή του Γέροντος Παϊσίου για την καλογερική ζωή, πλην της δικής του κλίσης, να οφείλετο σ’ ένα βαθμό και στη δύναμη προσευχής του αγίου Αρσενίου, ο οποίος στο πρόσωπο του μικρού Φαρασιώτη (μετέπειτα αγίου Παϊσίου, γιου του Προέδρου τότε των Φαράσων Πρόδρομου Εζνεπίδη), είδε τον δικό του διάδοχο, καθώς μάλιστα εξέφρασε τούτο και την ώρα της βάπτισης του παιδιού - είναι γνωστό ότι την ώρα της ονοματοδοσίας «υποχρέωσε» τον νονό αντί του ονόματος Χρήστος να πει το δικό του όνομα Αρσένιος. Ο πόθος του αγίου Παϊσίου να γράψει τον βίο του αγίου Αρσενίου σφηνώθηκε μέσα του από πολλά χρόνια πριν μέχρις ότου γίνει τούτο πραγματικότητα. Κι όταν είχε συλλέξει πια αρκετά στοιχεία και είχε ολοκληρώσει κατά κάποιον τρόπο το βιβλίο, ο άγιος Αρσένιος μετά από θαυμαστική παρουσία του «επικρότησε» το έργο του μαθητή και «διαδόχου» του. Στο παρόν κείμενο θέλουμε όμως να αναδείξουμε ένα σημείο από την ποιμαντική δράση του αγίου Αρσενίου, όταν μετά κυρίως από τις θείες λειτουργίες μάζευε τους Φαρασιώτες και μάλιστα τους μεγαλυτέρους στην ηλικία, προκειμένου να τους μιλάει για θέματα του Ευαγγελίου, για βίους αγίων, για ιστορίες ακόμη και από την Παλαιά Διαθήκη. Ο τρόπος της ποιμαντικής του είναι αξιοπρόσεκτος, που αποκαλύπτει το ύψος της διάκρισης και της αγιότητάς του. «Όταν (ο άγιος Αρσένιος) έβλεπε μερικά γεροντάκια να ανησυχούν, όσες φορές η διήγηση ήταν μεγάλη, και ήθελαν να καπνίσουν, ο ίδιος σηκωνόταν και τους έφερνε καπνό και τους ανάπαυε σ’ αυτές τις περιπτώσεις∙ κι έτσι είχαν διάθεση να καθήσουν και να ακούν με προσοχή, για να τα διηγηθούν και αυτοί ύστερα ο καθένας στο σπίτι του ή στη γειτονιά του». Θα έλεγε κανείς ότι ο άγιος θα θύμωνε βλέποντας την ανησυχία των γερόντων προκειμένου να ικανοποιήσουν ένα πάθος τους, αφού τούτο φανέρωνε ότι η προτεραιότητά τους είναι τα υλικά και επίγεια και όχι ο Θεός και ο λόγος Του. Αλλά ο άγιος ήταν προσγειωμένος και κατανοούσε βαθιά την ανθρώπινη φύση. Ήξερε δηλαδή πως όταν κάποιος έχει υποχωρήσει σ’ ένα πάθος του, και μάλιστα επανειλημμένως, τότε το πάθος αυτό λόγω της συνήθειας αποκτά ένα βάθος μεγάλο στην ψυχή του ανθρώπου, βγάζει ρίζες και στερεώνεται τόσο που καθίσταται σχεδόν αδύνατο να εξαλειφθεί – δεύτερη φύση χαρακτηρίζουν από παλιά οι σοφοί τη συνήθεια στον άνθρωπο. Οπότε, ναι, ο άγιος Αρσένιος κατανοούσε την ανησυχία των εθισμένων στο τσιγάρο γερόντων. Και να ήθελαν να το κόψουν, δεν μπορούσαν δια μιάς. Κι η κατανόησή του αυτή, καρπός όχι απλώς μιας παιδαγωγικής αρχής αλλά ενός «παροξυσμού αγάπης», τον έκανε όχι μόνο να ανέχεται την αδυναμία τους, αλλά να σπεύδει ο ίδιος να την ικανοποιήσει – έφερνε τον καπνό τους. Γιατί; Διότι αφενός (ιδίως με τα δεδομένα της τότε εποχής) το τσιγάρο μπορεί να ήταν πάθος όχι όμως θανάσιμο – θεωρείτο μία απλή απόλαυση του ανθρώπου –, αφετέρου έβλεπε ότι ήταν καλοδιάθετοι άνθρωποι, με αγάπη προς τον Θεό, τόσο που όχι μόνο αποδέχονταν τις αγιωτικές ιστορίες του με προσοχή, αλλά μετέπειτα δρούσαν και ιεραποστολικά μεταφέροντάς τις και σε άλλους στην οικογένειά τους αλλά και ευρύτερα. Και το δεύτερο αυτό ασφαλώς θα έκανε τον άγιο να ελπίζει και για την υπέρβαση του συγκεκριμένου πάθους τους. Διότι όταν κανείς είναι προσανατολισμένος προς τον Θεό, τότε Εκείνος δίνει τη δύναμη σταδιακά να απεμπλέκεται από όποια αδυναμία του. Η πνευματική ζωή θέλει όπως λέμε «ρέγουλα». Τα πάθη «κόβονται» σιγά-σιγά, στον βαθμό που ο άνθρωπος κινείται προς τον Θεό. Και όπως όταν ξεκινάει κανείς να τρέχει, στην αρχή έχει μία μικρή ταχύτητα, η οποία σταδιακά αυξάνει, το ίδιο και στα πνευματικά: κάνει κάποιος κάποια μικρά δειλά βήματα και κατά την αναλογία της αγάπης του προς τον Θεό τα βήματα γίνονται άλματα, τα άλματα μπορεί να γίνουν τρέξιμο με φτερά. Ο άγιος Αρσένιος είναι μία δωρεά του Θεού στον σύγχρονο κόσμο. Η αγάπη του, η διάκρισή του, η συνεχής θαυματουργία του λόγω της «πεπαρρησιασμένης» ενώπιον του Θεού ψυχής του, αποτελούν ακτίνες της χάρης του Θεού που δρουν θεραπευτικά στον ταλαιπωρημένο από την αμαρτία κόσμο μας. Κι όπως γράφει ο όσιος Παΐσιος περί το τέλος του βιβλίου του για τον άγιο «τώρα πια ο Χατζεφεντής (Πατήρ Αρσένιος) δεν τρέχει με τα πόδια και δεν λαχανιάζει, για να προλαβαίνη τους αρρώστους, να τους διαβάζη την ανάλογη ευχή και να τους θεραπεύει, αλλά πετάει άνετα σαν Άγγελος από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και μπορεί να προλαβαίνη όλους τους πιστούς, που τον επικαλούνται με ευλάβεια».

« Όπου και να πας, στη Λογγοβάρδα θα καταλήξεις ! ».

«Ο Άγιος Νεκτάριος, ως Διευθυντής της Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, λειτουργούσε και κήρυττε ταυτόχρονα σε Ιερούς Ναούς σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο της Αττικής, μάλιστα χοροστάτησε και σε Αγρυπνίες που τελούσε ο Άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς στο εκκλησάκι του Προφήτου Ελισσαίου, με ιεροψάλτες τους Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Εκεί εκκλησιαζόταν και ο τότε εικοσάχρονος Κωνσταντίνος Ζερβάκος (ο μετέπειτα Γέροντας Φιλόθεος), ο οποίος υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του στην Αθήνα, κατά το έτος 1902. Από τότε ο Άγιος Νεκτάριος έγινε ο πνευματικός του. Με την αφυπηρέτησή του από τον Στρατό ανακοίνωσε στον Άγιο Πενταπόλεως την πρόθεσή του να γίνει μοναχός στο Άγιον Όρος. Ο Άγιος τον συμβούλευσε να εγκαταβιώσει στην ονομαστή τότε Ι. Μονή Λογγοβάρδας στην Πάρο. Η καρδιά όμως του νεαρού Κωνσταντίνου βρισκόταν στο Άγιον Όρος! Έτσι, το1907 (την εποχή δηλ. που διεξαγόταν ο τραχύς Μακεδονικός Αγώνας) έφτασε στην τότε τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη, με σκοπό στη συνέχεια να μεταβεί στο Άγιον Όρος. Οι Οθωμανοί όμως τον πέρασαν για κατάσκοπο, τον φυλάκισαν στον Λευκό Πύργο και σχεδίαζαν να τον θανατώσουν… Τον ελευθέρωσε θαυματουργικά ο Άγιος Δημήτριος, ο οποίος εμφανίστηκε οφθαλμοφανώς στον Τούρκο Διοικητή!(εδώ) Μετανοιωμένος τότε για την παρακοή του κατέβηκε στον Πειραιά και από εκεί με άλλο πλοίο ταξίδεψε για την Πάρο. Τότε θυμήθηκε και τα προφητικά λόγια του Αγίου Πενταπόλεως: «Όπου και να πας, στη Λογγοβάρδα θα καταλήξεις». Εκεί, ο Ηγούμενος Ιερόθεος Βοσυνιώτης τον έκανε δόκιμο μοναχό και του έδωσε το όνομα του Οσίου Φιλοθέου του εν Άθω. Ο π. Εμμανουήλ θα μας μεταφέρει τις συμβουλές που του έδωσε σε προσωπικό επίπεδο ο κατάκοιτος γέροντας Φιλόθεος, ένα χρόνο πριν την κοίμησή του, το καλοκαίρι του 1979: Πρώτον έβγαλε τον ξύλινον Σταυρόν τον οποίον είχε πάντοτε μαζί του και με εσταύρωσε και κατόπιν εσήκωσε την δεξιάν Του και με ηυλόγησε και μοι είπεν να είσαι εσαεί φιλόθεος και ταπεινός. Αυτάς τας δύο συμβουλάς και εγώ σου δίδω… μου ζητείς συμβουλάς διά το στάδιον των πνευματικών αγώνων εις ο εισήλθες. Είμαι Γέρων, έφθασα εις βαθύτατον γήρας και συνεγήρασάν μοι οφθαλμοί, χείρες, πόδες, νους, γλώσσα, όλα τα μέλη και ου δύναμαι”.