Αντικαταστήσατε τη χριστιανική αγάπη με το μίσος(Άγιος Τύχωνας Μόσχας)

«Όταν πήρατε την εξουσία, καλέσατε το λαό να σας δείξη εμπιστοσύνη και του δώσατε άφθονες υποσχέσεις.Όμως δεν φανήκατε συνεπείς. Δώσατε στο λαό, όπως λέγει το Ευαγγέλιο, "λίθον αντί άρτου και όφιν αντί ιχθύος" (Ματθ. 7, 9-10). Αντικαταστήσατε την έννοια της πατρίδος με κάποια Διεθνή χωρίς ψυχή. Διαιρέσατε τη χώρα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τη ρίξατε σε αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, πρωτοφανούς ωμότητος. Αντικαταστήσατε τη χριστιανική αγάπη με το μίσος. Αντί να φέρετε την ειρήνη, ανάψατε τεχνητώς τη φλόγα της πάλης των τάξεων. Υποσχεθήκατε την ελευθερία, αλλά κάθε πολίτης αισθάνεται τον εαυτό του απειλούμενο και ζη μέσα στην τρομοκρατία του διωγμού, της αρπαγής, της σύλληψης, της εξορίας, της εκτέλεσης». «Η Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη διέρχεται κρίσιμη περίοδο. Οι δηλωμένοι ή κρυφοί εχθροί της αλήθειας του Χριστού καταδιώκουν την αλήθεια αυτή και αγωνίζονται να εξαφανίσουν το έργο του Χριστού. Στη θέση της χριστιανικής αγάπης σπείρουν παντού τα σπέρματα της κακίας, του μίσους και των αδελφοκτόνων μαχών. Οι εντολές του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον λησμονήθηκαν και περιφρονήθηκαν. Καθημερινά φθάνει μέχρι σε μας η ηχώ τρομερών και σκληρών σφαγών, των οποίων τα θύματα είναι άνθρωποι αθώοι, ακόμη και πρόσωπα που βρίσκονται πάνω στο κρεβάτι του πόνου. Όλα αυτά πλημμυρίζουν την καρδιά μας από οδύνη και λύπη και μας οδηγούν να απευθύνουμε στα περιτρίμματα αυτά της γης λόγους ελέγχου και επιτιμήσεως. Συνέλθετε άφρονες, παύσατε τις σφαγές. Αυτό που κάνετε δεν είναι έργο απλής ωμότητος, είναι πράγματι το έργο του Σατανά, για το οποίο είστε άξιοι για το αιώνιο πυρ μετά θάνατον και για την τρομερή κατάρα των γενεών που έρχονται... Με την εξουσία που μας έδωσεν ο Θεός, σας απαγορεύουμε να πλησιάζετε τα Μυστήρια του Χριστού, σας αναθεματίζουμε, έστω και αν φέρετε ακόμη το χριστιανικό όνομα...». Καταλήγοντας, απευθύνεται προς τους πιστούς και τους λέγει: «Και σεις, τέκνα πιστά της Εκκλησίας, ξεχωρίσατε τους εαυτούς σας από τη γενεά των πονηρών αυτών ανθρώπων. Αφαιρούν από την Εκκλησία την εξουσία και τα αγαθά της, χάρις στα δολοφονικά όπλα τους, αλλά σεις αντιτάξατε σ' αυτούς τη δύναμη της πίστεως και της προσευχής. Και αν η ανάγκη το φέρη, να υποφέρετε πρόθυμα μαζί μας, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;"». Το κύμα των διωγμών αυξανόταν μέρα με τη μέρα. Χιλιάδες κληρικοί και λαϊκοί χριστιανοί βρήκαν το θάνατο, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, ενώ αμέτρητοι ναοί και μοναστήρια έκλεισαν. Στις τραγικές αυτές στιγμές η μόνη ελπίδα των χριστιανών ήταν η πτώση των μπολσεβίκων. Έτσι εξηγείται και δικαιολογείται η εύνοια της Εκκλησίας προς το «λευκό στρατό», ή την κυβέρνηση του Κολτσάκ, στη βόρεια Ρωσία, πράγμα που αποτέλεσε την αφορμή για να εξοντωθούν, όπως θα δούμε, αμέτρητοι ιερείς και χριστιανοί. Ο Πατριάρχης Τύχων βάδιζε πάνω σε τεντωμένο σχοινί, προσπαθώντας να κρατήσει κάποιες ισορροπίες. Τα νέα που καθημερινά κατέφθαναν ήταν θλιβερά. Ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στέλνει κι άλλη επιστολή στην επαναστατική κυβέρνηση. Γράφει μεταξύ των άλλων: «Ένας χρόνος πέρασε αφ’ ότου κρατάτε την εξουσία στα χέρια σας, και τώρα ετοιμάζεστε να γιορτάσετε την πρώτη επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης. Όμως οι χείμαρροι του αίματος των αδελφών μας που φονεύθηκαν χωρίς οίκτο, υστέρα από διαταγές σας, κραυγάζουν προς τον ουρανό και μας αναγκάζουν να σας πούμε τον πικρό λόγο της αληθείας: Την ελευθερία αυτή την παραβιάζετε κυρίως όταν πρόκειται για τη χριστιανική πίστη, με ύβρεις από μέρους του κρατικού τύπου και με βεβηλώσεις των ιερών τόπων. Κλείσατε μεγάλο αριθμό μοναστηριών και εκκλησιών και απαγορεύσατε την προσπέλαση στο Κρεμλίνο της Μόσχας, το ιερό αυτό τόπο των Χριστιανών της Ρωσίας. Κατελύσατε τις ενοριακές κοινότητες, απαγορεύσατε τις επισκοπικές συνόδους, αναμειγνύεσθε σκανδαλωδώς στην εσωτερική διοίκηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λοιπόν, αλλάξτε τακτική. Γιορτάστε την πρώτη επέτειο της επανάστασης καλύτερα, ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους, σταματώντας τις σφαγές, τη βία, το διωγμό κατά της χριστιανικής πίστης, γιατί αλλοιώς θα σας ζητηθή "το αίμα των δικαίων, το εκχυνόμενον υφ’ υμών" (Λουκ. 11, 51) και θα απολεσθήτε κατά τον ίδιο τρόπο που απολέσατε άλλους (Ματθ.26, 52)». (Τα τελευταία λόγια του Πατριάρχη αποδείχθηκαν προφητικά. Στη δεκαετία του 1930 όλοι σχεδόν οι πρωτεργάτες της Οκτωβριανής επανάστασης εξοντώθηκαν από τον Στάλιν με τις περιβόητες «εκκαθαρίσεις» και τις δίκες της Μόσχας)

Πώς έγραψε την ''Φόνισσα'' ο Αλεξ.Παπαδιαμάντης

Θεωρώ πολύ πιθανόν το έναυσμα της συγγραφής της ''Φόνισσας'' να ήταν το δράμα που πέρασε ο ίδιος ο συγγραφέας λόγω του θανάτου του πατέρα του το 1895 και της μητέρας του το 1896, οι οποίοι αφησαν πίσω ανύπαντρα κορίτσια, τις αδελφες του. Σαν να μην ηταν αυτό αρκετό, το 1987 πεθαίνει και ο γαμπρος του, αφήνοντας πισω του ορφανά και την αδελφή του Παπαδιαμάντη χήρα. Ο Αλέξανδρος επιφορτίζεται με την ευθύνη του προστατη οικογενείας. Τον Αύγουστο του 1903 γύρισε στη Σκιάθο ως τον Οκτώβριο του 1904 για να δει τι θα αποκάμει με τα ορφανά ανίψια του και τις (ορφανές) ανύμφευτες αδελφές του. Αλλά, το δραμα του συγγραφέα δεν σταματαει εκει. Ο αδελφός του Γιώργος, είχε παντρευτεί και εγκατασταθεί στην Πορταριά και διετέλεσε επί πολλά χρόνια γραμματέας της Κοινότητας. Το σπίτι που καθότανε ο Γιωργος και η πολυμελής οικογένεια του ήταν απέναντι από την θολωτή βρύση και τον μεγάλο πλάτανο του μαχαλά της “Ράχης”, δίπλα στο αρχοντικό του Τσοποτού. (νυν ξενοδοχείο “Δεσποτικό”). Έτσι ο Αλ. Παπαδιαμάντης, είχε επισκεφθεί πολλές φορές την Πορταριά για να δει τον αδελφό και τα ανίψια του. Τον Φεβρουάριο, ο Γεώργιος απολύθηκε απ’ το δημόσιο κι έπαθε νευρικό κλονισμό ώσπου πέθανε στις 18/4/1905. Ο Παπαδιαμάντης, εκτός των προηγούμενων ευθυνών, φορτώθηκε και με την έγνοια της φροντίδας των πέντε παιδιών του αδελφού του καθώς και των άγαμων θυγατέρων του. Αν θυμαμαι καλά ήταν τρεις (ή τέσσερεις) οι κοπέλες, η μια εξ αυτών έγινε ρασοφόρα μοναχή στο κόσμο, η οποία και παρέμεινε στο σπίτι της Πορταριάς. Την γηροκόμησε η θεία μου, ανύπαντρη, από τις αφιερωμένες του "Σωτήρος". Ειναι προφανες πως ο Παπαδιαμάντης με ορφανες αδελφές, ανιψιες και ανιψια προς αποκατάσταση, θα περασε μια περιοδο απελπισίας, προϊον της οποίας ειναι το μυθιστόρημα της Φονισσας. Αλλα το πνευμα του Παπαδιαμάντη ειναι αυτο του Εκκλησιαστή 4:3: ''Καλύτερος δε αμφοτερων ειναι, οστις δεν υπηρξεν ετι, οστις δεν ειδε τα πονηρα εργα τα γινομενα υπο τον ηλιον''. Παρουσιάζει μια γυναικα σαφέστατα Μήδεια, σαλταρισμένη από τα βάσανα σε βαθμό του να θανατώνει μέχρι και ξένα παιδιά. Χωρις να την δικαιολογεί, αναδεικνύει το δράμα της ανθρώπινης υπαρξης και την παραδιδει μεταξυ ανθρωπινης και θειας δικαιοσύνης. Ο συγγραφεας θα μπορουσε να ηταν ο ίδιος η φονισσα. Τα βαρη έπεσαν στην πλάτη του, οπως και πριν των θανόντων αδελφού και γαμπρου του. Τι σχεση εχει λοιπον αυτο που συνέγραψε ο Παπαδιαμάντης με τις φεμινιστικές αηδίες που κρεμασαν σαν πανώ - κουρελού στην κινηματογραφική κακοποίηση; [Αν και η θεία διέθετε προίκα δεν παντρεύτηκε ποτέ, και για αυτόν λόγο έμεινε ανύπαντρος και ο αδελφός της, ο θείος μου. Αλλά και η ιδια το προικώο σπίτι το κληρονόμησε από την μεγαλύτερη θεία μας, επίσης γεροντοκόρη, εξ αιτίας της οπαίας έμεινε ανύπαντρος και ο ένας αδελφος της. Ο άλλος ειχε φυγει μεταναστης στην Αλεξάνδρεια και παντρευτηκε εκεί. Έστελνε όμως στην αδελφή του κομπόδεμα λίρες μηπως και παντρευτεί Το περασμένο Σάββατο και πριν την απομόνωσή μου σε καραντίνα είδα την κινηματογραφική «Φόνισσα» της Εύας Νάθενα, όπου και μάλλον τσίμπησα τον κορωνοϊό. Ξαναδιαβάζοντας ήρεμος από προχθές για άλλη μια φορά την διαβόητη ηρωίδα του Σκιαθίτη, θα ήθελα να προβώ σε κάποιες, νηφάλιες πιστεύω, κρίσεις και αποτιμήσεις. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη είναι συγκλονιστική περσόνα, δεσπόζει και κυριαρχεί σε όλο το έργο. Το άγριο τοπίο της Λακωνικής Μάνης, μέσα στο οποίο γυρίστηκε το έργο καθηλώνει για τις πράξεις και τις συμπεριφορές των ηρώων. Είναι προφανής όμως ο...διακαής πόθος της σκηνοθέτιδας να καταδείξει έντονες κακοποιητικές συμπεριφορές μιας α-τοπικής παρελθοντικής πατριαρχίας... Αυτή η προσέγγιση μπορεί να ικανοποιεί και να γοητεύει την περίφημον woke κουλτούρα της μοντερνιάς, αλλά ΔΕΝ είναι Παπαδιαμάντης! Συγγνώμη, αλλά ο κυρ Αλέξανδρος εκτός από βαθύτατα θρησκευόμενο και ερωτομανές άτομο, ήταν κι ένας βαθύτατα έλλογος, σχεδόν ορθολογικός άνθρωπος. Όντας ο ίδιος τέκνο πολυμελούς και φτωχής οικογένειας, είχε τέσσερις αδερφές από τις οποίες παντρεύτηκε μόνον η μία. Γνώριζε πολύ καλά την έγνοια της προίκας και το βάσανο της οικογένειας να βρει γαμπρό για τις κόρες...Δεν φαίνεται όμως να ταυτίζεται με την ηρωίδα του! Δεν παρεμβαίνει, δεν παίρνει θέση, περιορίζεται απλά να μας παρουσιάσει την Φραγκογιαννού και την τραγική της ιστορία. Ακόμα και τα επίθετα που την χαρακτηρίζει (''επιτηδειοτάτη, φόνισσα, παραλογισμένη, φρίσσουσα, ένοχος, δύστηνος, δυστυχής'' κλπ.) δεν είναι αξιολογικά, δεν επιδοκιμάζεται ούτε αποδοκιμάζεται με αυτά, παρά μόνο παρουσιάζεται η κατάστασή της. Ας είμαστε λοιπόν πιο προσεκτικοί με τα αναστήματα που δεν μπορούμε να τα πλησιάσουμε εύκολα. Μην διαστρεβλώνουμε το πνεύμα τους και κυρίως ας μην ταυτίζουμε κάποιες εμμονές με την λογοτεχνική ''εγκυρότητα'' των μεγάλων συγγραφέων.

Χρυσό βυζαντινό νόμισμα ανακαλύφθηκε στη Νορβηγία

Με την χρήση ανιχνευτή μετάλλων ένας Νορβηγός ανακάλυψε ένα χρυσό νόμισμα 1.000 ετών που απεικονίζει τον Ιησού Χριστό ενώ εξερευνούσε τα βουνά στο Vestre Slidre, έναν δήμο στη νότια Νορβηγία. Γνωστό ως Ιστάμενον (ενν. νόμισμα ἱστάμενον, το «πρότυπο νόμισμα»), αυτός ο τύπος μικρού νομίσματος εισήχθη για πρώτη φορά γύρω στο 960 μ.Χ. Εμφανίζει τον Ιησού να κρατά μια Βίβλο στη μία πλευρά και τις εικόνες του Βασιλείου Β' και του Κωνσταντίνου Ζ', δύο αδελφών που κυβέρνησαν και οι δύο τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στο άλλο. Το δυτικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέρρευσε το 476 μ.Χ., ενώ η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συνέχισε για άλλη μια χιλιετία. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το νόμισμα κόπηκε κάποια στιγμή μεταξύ 977 και 1025 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αδελφών, με βάση τρεις διακεκομμένες γραμμές που περιβάλλουν το περίγραμμα του νομίσματος - ένα στοιχείο κοπής που χρησιμοποιείται συνήθως κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου. Το νόμισμα περιέχει επίσης δύο επιγραφές. Το πρώτο, γραμμένο στα λατινικά, γράφει «Ιησούς Χριστός, Βασιλεύς των βασιλευόντων» και το δεύτερο, στα ελληνικά, λέει «Βασίλειος και Κωνσταντίνος, αυτοκράτορες των Ρωμαίων». Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι δεν γνωρίζουν πώς βρέθηκε το νόμισμα στην πλαγιά του βουνού. Υπέθεσαν ότι μπορεί να ανήκε στον Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας (Harald Sigurdsson, 1015 - 25 Σεπτεμβρίου 1066, γνωστό και ως Harald III), ο οποίος κυβέρνησε τη Νορβηγία από το 1045 έως το 1066. Πριν γίνει βασιλιάς, ο Χάραλντ Γ΄ υπηρέτησε ως φρουρός του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Είναι πιθανό ότι το νόμισμα χρησιμοποιήθηκε τελικά ως μέρος της προίκας για τον Χάραλντ Γ' για να παντρευτεί την κόρη του πρίγκιπα Γιαροσλάβ Α΄ Βλαντιμιρόβιτς (ρωσικά: Ярослав Владимирович Мудрый, 978 – 20 Φεβρουαρίου 1054, επίσης γνωστός ως Γιαροσλάβ ο Σοφός) του Κιέβου, στη σημερινή Ουκρανία. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιήθηκε στα πλαίσια εμπορικής λειτουργίας στην περιοχή. Οι αρχαιολόγοι σχεδιάζουν να επιστρέψουν στην περιοχή του βουνού το 2024 για να πραγματοποιήσουν περαιτέρω ανασκαφές.

Θαυμαστά από τον βίο του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου

Τα πικρά κολοκύθια Ο μάγειρας της Λαύρας μαγείρεψε κάποτε κολοκύθια, για να περιποιηθεί τους τεχνίτες που είχαν. Την ώρα του φαγητού τα δοκίμασε και διαπίστωσε ότι ήσαν πικρά. Στεναχωρήθηκε πάρα πολύ, γιατί δεν είχε τίποτε άλλο να τους δώσει να φάνε. Έτρεξε αμέσως τότε στον Γέροντα, έπεσε στα πόδια του και του ανήγγειλε το γεγονός. Ο άγιος ήλθε αμέσως, σφράγισε με το σημείο του σταυρού το χάλκωμα (καζάνι) και είπε στον μάγειρα: Πήγαινε· ευλογητός ο Κύριος· παράθεσε στα τραπέζια για να φάνε οι άνθρωποι. Και, ω του θαύματος, έγιναν γλυκά τα κολοκύθια κι έφαγαν όλοι και χόρτασαν και δόξασαν τον Θεό. Το πληγωμένο λιοντάρι Περπατούσε κάποτε ο άγιος πρεσβύτης από τον Ρουβά πρός τον καλαμώνα του Ιορδάνη. Ξαφνικά συναντήθηκε μ’ ένα μεγαλόσωμο λιοντάρι που κούτσαινε. Έπεσε κάτω μπροστά στα πόδια του το θηρίο και του έδειχνε το πόδι του κάνοντάς του νόημα να το βοηθήσει. Ο πατέρας μας Σάββας κατάλαβε τον πόνο του θηρίου και κάθησε κι έπιασε το πόδι του. Έβγαλε απ’ αυτό ένα μεγάλο αγκάθι που είχε μπει βαθιά. Και το λιοντάρι, αφού ανακουφίστηκε από τον πόνο, σηκώθηκε κι έτρεχε. Από τότε το λιοντάρι ακολουθούσε τον Γέροντα κατά τις ημέρες τις αγίας Τεσσαρακοστής και έδειχνε έτσι την ευγνωμοσύνη του σαν πιστός δούλος. Η προσευχή του ανοίγει τους ουρανούς Είχε συμπληρωθεί ο τέταρτος χρόνος από τότε που είχε να βρέξει. Και οι μαθητές του αγιασμένου πατέρα μας, που έμεναν στη μονή του Σπηλαίου, ήλθαν στη Μεγίστη Λαύρα και του είπαν: Άφησε μας, πατέρα να φύγουμε. Δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο στο μοναστήρι σου, γιατί δεν έχουμε καθόλου νερό. Συμπληρώνεται μάλιστα ο Μάϊος μήνας κι απ’ εδώ κι εμπρός δεν υπάρχει ελπίδα να βρέξει. Ο άγιος τους μάλωσε λίγο και τους ενουθέτησε να υπομένουν τις δυσκολίες που έρχονται με ευχαριστία στο Θεό· και πρόσθεσε: Πιστεύω στο Θεό ότι μετά τρεις ημέρες θα γεμίσουν από νερό όλες οι στέρνες σας. Πηγαίνετε λοιπόν, και φροντίστε να καθαριστούν όλοι οι αγωγοί του νερού κι ετοιμαστείστε να δείτε τη δωρεά του Θεού και πόσο γρήγορα θα σας επισκεφτεί. Την Τρίτη ημέρα ένα σύννεφο ήλθε και στάθηκε πάνω από το μοναστήρι αυτό μόνο, κι έπεσε πολλή βροχή κι εγέμισαν όλες οι στέρνες, σύμφωνα με την προφητεία του αγίου. Στα άλλα μοναστήρια που βρίσκονται κοντά στη Μονή του Σπηλαίου, το Καστέλλι που είναι στ’ ανατολικά και του Σχολαρίου στα δυτικά περί τα πέντε στάδια, καθώς και στη Μεγίστη Λαύρα, που βρίσκεται στα νότια, δεν έπεσε ούτε σταγόνα νερό. Οι ηγούμενοι των άλλων Μοναστηριών λυπήθηκαν που δεν έβρεξε και στα δικά τους. Ήλθαν στον άγιο Γέροντα και του είπαν: Ποια είναι η αμαρτία μας, τίμιε πατέρα και μας απομάκρυνες από την ευλογία αυτή και δεν προσευχήθηκες και για τα υπόλοιπα μοναστήρια σου; Και ο άγιος τους είπε: Ο Θεός έστειλε την ευλογία του σ’ εκείνους που είχαν ανάγκη. Και σεις μη στενοχωριέστε. Γιατί δεν θα σας λείψει το νερό μέχρις ότου ο Κύριος στείλει τη βροχή στη γη.

*Επιστολή Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα* (αποσπάσματα)

Παναγιώτατε, Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε' μ.Χ. αιώνα. Ανταλλάσετε μετ' αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς. Καλείτε αυτόν «Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον. Διακηρύσσετε ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας». Συμπροσεύχεσθε μετ' αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. Αίρετε εκ μέσου αιωνοβίους αφορισμούς. (άρση αναθεμάτων) Παναγιώτατε, τί εκ των δύο συνέβη; Ο Πάπας προσεχώρησε εις την Ορθοδοξίαν ή Υμείς εις τον Παπισμόν; Πώς είναι δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είναι ο Πρώτος Επίσκοπος της Χριστιανοσύνης και Υμείς ο δεύτερος; Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών; Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; Πώς δ' ακόμη είναι δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το αντικείμενον αυτών (η αίρεσις) ου μόνον εξακολουθή να υπάρχει, αλλά και αισίως αύξεται και μεγενθύνεται και γαυριά; Παναγιώτατε, «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως». Ο Οικουμενικός Θρόνος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη παντού απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι φάροι είναι χρήσιμοι εάν και εφόσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκοπέλους. *Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είναι μόνον άχρηστοι αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονατι και αυτοί εις σκοπέλους.