Γιατί ο διάβολος δεν σώζεται; Δεν θέλει να τον σώσει ο Θεός; Μη γένοιτο. Δεν σώζεται, γιατί δεν μπορεί να μετανοήσει ο διάβολος.
Τι περίπου συμβαίνει με τον διάβολο; Πώς μπορούμε το θέμα αυτό να το καταλάβουμε μέσα από τη διδασκαλία των πατέρων;
Ο διάβολος νιώθει ότι είναι διάβολος και νιώθει ότι η κατάσταση που ζει είναι ανυπόφορη. Όμως, νομίζει ότι φταίει ο Θεός. Και εκείνο που περιμένει ο διάβολος είναι να μετανοήσει ο Θεός και να του πει: «Με συγχωρείς που τόσο καιρό σε έστειλα εκεί που σε έστειλα. Συγγνώμη· μετανοώ. Έλα πάλι κοντά μου». Περίπου έτσι.
Εάν δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε, να προσέξουμε τους ανθρώπους, διότι ο διάβολος δουλεύει στις ανθρώπινες ψυχές. Θα έχετε όλοι λίγο πολύ παρατηρήσει ότι υπάρχει αυτή η τάση στον άνθρωπο: σαν να περιμένει να αλλάξει ο Θεός απέναντί του· και δεν προσπαθεί ο άνθρωπος να αλλάξει απέναντι στον Θεό.
Προσέξτε και θα δείτε. Κάνουμε προσευχές, και πιο πολύ οι προσευχές γίνονται με τρόπο τέτοιον, που σαν να περιμένουμε να αλλάξει ο Θεός.
Τη σύντομη προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» τη λέμε πάλι και πάλι και πάλι. Αν τη λέμε για να την ακούσει ο Θεός, μάλλον δεν είμαστε στα καλά μας – με συγχωρείτε που το λέω έτσι.
Γιατί τη λέμε; Τη λέμε όχι για να την ακούσει ο Θεός, ούτε για να τον πείσουμε να αλλάξει απέναντί μας διάθεση και στάση ούτε για να μάθει ο Θεός το αίτημά μας. Και πριν την πούμε εμείς, το ξέρει ο Θεός.
Αλλά τι; Καθώς τη λέμε, η ψυχή όλο και ξανοίγεται πιο πολύ στον Θεό, όλο και μετανοεί πιο πολύ, ταπεινώνεται πιο πολύ, αισθάνεται πιο πολύ την ανάγκη του Θεού, ομολογεί πιο πολύ την αμαρτία της.
Αυτό είναι όλο το θέμα. Γι’ αυτό και λέγοντάς την μία φορά, αισθάνεται κανείς την ανάγκη να την πει και άλλη φορά και άλλη φορά και άλλη, και δεν έχει τελειωμό το έργο αυτό. Γι’ αυτό λέμε την ευχή πολλές φορές.
Συνήθως, δεν μπορούν να κάνουν προσευχή, δεν αισθάνονται την ανάγκη να προσευχηθούν, εκείνοι που δεν πήραν ποτέ τα πράγματα έτσι όπως λέμε. Αυτό σημαίνει ότι ο διάβολος εργάζεται μέσα στις ψυχές λίγο-λίγο και ύπουλα.
Με το να μας βάλει ο διάβολος να αμαρτήσουμε, ξέρει ότι ο Θεός θα μας αγαπήσει πιο πολύ, άμα, μετά την αμαρτία, μετανοήσουμε.
Εκείνο που θέλει να πετύχει ο διάβολος είναι να δημιουργήσει μέσα μας κατάσταση αμετανοησίας, κατάσταση τέτοια, που θα μας κάνει μάλλον να παραπονούμαστε στον Θεό, μάλλον να φρονούμε ότι φταίει ο Θεός για την κατάστασή μας, μάλλον να περιμένουμε να μετανοήσει ο Θεός και να αλλάξει στάση απέναντί μας.
Δηλαδή, θέλει να δημιουργήσει μέσα μας την κατάσταση που ζει και αυτός ο ίδιος
Είμαστε όλοι Ζακχαίοι ως τη στιγμή του κατάβηθι…Αρχιτελώνες και αρχηγοί, στης αμαρτίας τους συρμούς. Έρχεται όμως κάποτε η ώρα, που η συνείδηση ξυπνά από τον λήθαργό της και επαναστατεί. Σημαίνει μέσα μας εκείνος ο συναγερμός της απωλείας, του ολέθρου…Και θες τότε να δεις τον πάντοτε Ερχόμενο…
Μα πόσα εμπόδια δεν ορθώνονται μπροστά στον Θεάνθρωπο!
Πάθη ανομολόγητα απ’ τα βορβορώδη σου βαθέα και άλλα που διαφεντεύουν την ύπαρξή σου, ριζωμένα καλά σαν δέντρα πλατύκορμα, κρύβουν από τα μάτια σου του Ιησού τη θέα…
Στη συκομουριά της ελπίδας σκαρφαλώνεις και τον ακούς να σου λέει: Σπεύσας, κατάβηθι! Σήμερα θα έρθω στο σπίτι σου! Σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείναι!
Πόσες φορές αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, έχεις ακούσει αυτές τις θείες και πατρικές…ικετευτικές προστακτικές ως τώρα στη ζωή σου; Άλλες τόσες όμως, δεν φάνηκε ο Χριστός μας! Δεν μπήκε ποτέ μέσα στο σπίτι σου! Αναξιόπιστος ο Κύριος; Σου έταξε να έρθει και δεν τήρησε την υπόσχεσή του, λες…Σε ξεγέλασε λοιπόν; Άπαγε της βλασφημίας!
Μ΄ένα γιατί αναπάντητο από το πέτρινο, το τυρωμένο εγώ σου, μένεις να αναρωτιέσαι…Μήπως τελικά δεν βρήκε τον δρόμο ο Χριστός; Μήπως η οδός χάλασε και έγινε απρόσιτος ο τόπος της οικίας μας; Ως τη στιγμή του κατάβηθι, όλα έμοιαζαν καλά…
Μετά η Ευαγγελική περικοπή έχει το ''υπεδέξατο Αυτόν χαίρων!'' Μα και την ολοκληρωτική χωρίς εκπτώσεις έμπρακτη μετάνοια! Όχι, δεν είναι τα χείλη του Ζακχαίου που σπαράζουν εκείνο το απολωλός πρόβατο εγώ ειμί…Είναι η ψυχή του που κραυγάζει την δική του προστακτική…Ανακάλεσέ με Σωτήρ και σώσον με! Και έπειτα όλα τα αδικημένα, τα συκοφαντημένα, τα αποκαθιστά στο τετραπλάσιο! Πως είμαστε έτοιμοι λοιπόν να υποδεχθούμε στο σπίτι μας τον Χριστό; Μήπως με τους δικούς μας όρους, τα θέλω μας, τα μέτρα μας, τις προϋποθέσεις και τους βολικούς μας συμβιβασμούς; Χωρίς ίχνος θυσίας και αυταπάρνησης; Ατσαλάκωτοι και αταπείνωτοι οικοδεσπότες περιμένουμε να φιλοξενήσουμε έναν Χριστό διερχόμενο διασώστη και όχι αιώνιο Ερχόμενο Σωτήρα, που θα μας πει κι ευχαριστώ για την τιμή! Τον δρόμο που έχει να διανύσει ο Κύριος ως την πόρτα μας τον έχουμε ετοιμασμένο;
Πάλι δεν ήρθε Εκείνος! Κι αν έφτασε ως την θύρα σου στέκεται έξω και κρούει…Μα δεν Τον ακούς! Και δεν ανοίγεις! Γιατί δεν Τον αγαπάς! Εξ όλης καρδίας, ψυχής και διανοίας και δυνάμεως! Μυριοκομματιασμένες αυτές, δωρίζονται στα μύρια πάθη σου τα αξερίζωτα!
Η συκομορέα του Ζακχαίου ακόμα στην Αγία γη στέκει αγέρωχη, όπως κάθε Ευαγγελικό ρήμα! Εκείνο το κατάβηθι, έχει ακριβώς την αντίθετη σημασία! Σε ανάβαση μας καλεί ο Χριστός μας! Ουχί ''κατάβα'' αλλ’ ''ανάβα σοι'' λέγει Ζακχαίε Χριστός…διαβάζουμε στο στίχο του συναξαριού του Αποστόλου και επισκόπου Καισαρείας Ζακχαίου, την 20η του μηνός Απριλίου. Για να ανέβεις όμως αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, πρέπει να απαλλαγείς απ ό,τι σε βαραίνει και σε καθηλώνει. Δεν είναι τα πόδια οι αναβατήρες σου, μα η καρδιά που θα σε υψώσει. Βαρίδι ο,τι την ρυπαίνει, ό,τι την αποσπά, ό,τι της τυφλώνει τα όμματα, να μην μπορεί στον Ουρανό να τα εκπέμψει, να μην μπορεί ούτε μια συκομορέα να βρει, να σκαρφαλώσει να δει Τον γλυκύ Ιησού που περνά.
Αύριο που είναι του Ζακχαίου η Κυριακή, μιμήσου τον ως το τέλος! Να έρθει ο Χριστός στο σπίτι σου, ν’ ακούσεις από τα χείλη Του εκείνο το ''Σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο!'' Αλλιώς…
H Eκκλησία της Ελλάδος δεν δικαιούται να έχει άποψη για επιλογές της Πολιτείας που δεν αποτελούν θεολογικές απόψεις. Αυτό είπε grosso modo χθες ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Θα ήταν ειλικρινέστερος αν έλεγε ότι η Εκκλησία δικαιούται να έχει άποψη ακόμη και για ζητήματα που αφορούν θεολογικές απόψεις αρκεί να συμφωνεί με την κυβέρνηση. Διότι όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης είπε μια καλή κουβέντα που ταίριαζε με τα κυβερνητικά σχέδια του γάμου των ομοφύλων, η κυβέρνηση και τα φιλικά της μέσα την υποδέχτηκαν με ανακούφιση. Με ζήτω. Πανηγυρικά. Τότε η Εκκλησία μπορούσε να έχει άποψη. Οταν επίσης ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στέφανος Κασσελάκης υπαινίχθηκε δημοσίως ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μπορεί και να συμφωνεί μαζί του για τον γάμο, οι δηλώσεις αυτές έτυχαν εκτεταμένης δημοσιότητας. Πάλι κανείς δεν έθεσε ζήτημα νομιμοποίησης της συμμετοχής της Εκκλησίας στον δημόσιο διάλογο. Η εικαζόμενη άποψη του σιωπηλού Πατριάρχη ήταν εκσυγχρονιστική. Πεφωτισμένου ανδρός. Βόλευε. Το συμπέρασμα είναι απλό. Η κυβέρνηση θέλει την Εκκλησία υπάλληλό της. Εάν μιλά, να τάσσεται υπέρ της. Αν δεν τάσεται υπέρ της, να σιωπά. Μπορεί να έχει άποψη και να τη διατυπώνει στις ακροάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών μέχρι και ο τελευταίος Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος της χώρας, αλλά η Εκκλησία, όχι! Οπως μου είχε πει κάποτε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, κάποιοι θέλουν την Εκκλησία σαν τα ακριβά «σερβάν» που τα βάζαμε παλαιότερα στις προθήκες των βιτρίνων στα σπίτια για να χαζεύουν, χωρίς να τα αγγίζουν, οι επισκέπτες. Εάν ο γάμος δεν είναι και θεολογικό ζήτημα, τότε πρέπει να μας εξηγήσει ο πρωθυπουργός γιατί έχει τοποθετήσει την εικόνα της μάνας Παναγίας πίσω από την καρέκλα του στο Μαξίμου; Αν πιστεύει ότι ο γάμος δεν είναι και θεολογικό ζήτημα, θα είχε ενδιαφέρον αν μάθουμε γιατί φορά σταυρό στο στέρνο και μας τον αποκαλύπτει όταν πηγαίνει στις παραλίες το καλοκαίρι; Εχουν αυτά τα σύμβολα κάποια επίδραση στη σκέψη του ή μήπως μας τα δείχνει για φιγούρα; Είπε όμως και κάτι ακόμη ενδιαφέρον ο κύριος Μητσοτάκης στους υπουργούς του. Με τον γάμο «προσθέτουμε δικαιώματα σε κάποιους χωρίς να αφαιρούμε δικαιώματα σε πολλούς». Ενδιαφέρουσα άποψη. Δοξάζει την ατομική επιλογή, υποβιβάζει την οργανωμένη κοινωνία. Με αυτή τη λογική, ας νομιμοποιήσει αύριο και την ελεύθερη χρήση των ναρκωτικών. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Ούτε ενοχλεί κανέναν. Ας νομιμοποιήσει και την πορνεία. Σεβαστή η αυτοδιάθεση του σώματος, όπως είπε στην τηλεόραση και ένας βουλευτής του. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Ας νομιμοποιήσει και την ευθανασία αλλάζοντας το ισχύον καθεστώς. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Καταλαβαίνει μήπως τι κερκόπορτα ανοίγει εις βάρος της «Μεγάλης Κοινωνίας», για να θυμηθώ και εγώ τον Κάμερον που τόσο διαφημίζουν κάποιοι σήμερα; Με αυτή την τάχα φιλελεύθερη θέση το κράτος απεμπολεί τον ρυθμιστικό του ρόλο και να παρεμβαίνει για να διευθετεί διενέξεις που έχουν επίδραση στους πολλούς. Την έρευνα του NBC, που απέδειξε με στοιχεία ότι τα τέκνα ομόφυλων ζευγαριών, γυναικών και ανδρών, γίνονται και αυτά ομοφυλόφιλοι, γκέι και λεσβίες, με συνέπεια να σβήνει το ενδεχόμενο διαιώνισης της ανθρωπότητας, τη μελέτησε ο κύριος πρωθυπουργός; Διότι αν τη μελέτησε γνωρίζει ότι ο γάμος αφαιρεί δικαιώματα από τις μελλοντικές κοινωνίες. Οχι από τον διπλανό μας, στην αδιαφορία του οποίου ποντάρει! Από μελλοντικές κοινωνίες! Μέσα σε αυτή την ιδεολογική ατμόσφαιρα δεν έλειψαν και οι ανοησίες. Ακούσαμε: Η εισήγηση της Εκκλησίας θύμισε βαθύ Μεσαίωνα γιατί ο Μεσογαίας επικαλέστηκε και την κατάσταση που επικρατεί στις μουσουλμανικές κοινωνίες. Ακούσαμε: Η υιοθέτηση του γάμου αποτελεί ευρωπαϊκό κεκτημένο και όποιοι τον απορρίπτουν παρεκκλίνουν από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ακούσαμε: Ο πολιτικός γάμος υιοθετήθηκε το 1982 παρά τη σφοδρή αντίδραση της Εκκλησίας και σήμερα, 42 χρόνια μετά, ουδείς ασχολείται. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που καθημερινά δίνουν ρέστα στις τηλεοράσεις για να νομιμοποιηθούν 30.000 μουσουλμάνοι, στην πλειονότητά τους παράνομοι μετανάστες, δίνουν με αφορμή τον γάμο ρεσιτάλ ρατσισμού κατά των μουσουλμανικών κοινωνιών! Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών. Για να νομιμοποιηθεί ο Χασάν, ζήτω το Ισλάμ. Για να παντρευτεί ο Μήτσος με τον Τάκη, ανάθεμα στο Ισλάμ. Οσον αφορά το ευρωπαϊκό κεκτημένο: Ποιο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ω απατεώνες μας; Καμία απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καμία απόφαση της Κομισιόν, καμία απόφαση του παλαιού Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δεν υποχρεώνει τα κράτη-μέλη να νομοθετήσουν την ισότητα στον γάμο. Το οικογενειακό δίκαιο είναι εθνική νομοθεσία. Εθνικό κεκτημένο. Διαβάστε στο τεύχος 8 του περιοδικού «Εκκλησία» την αναλυτικότατη γνωμοδότηση του Θεόδωρου Παπαγεωργίου, τον οποίο συνέδραμε ο καθηγητής Ρόκας με πλήθος παραπομπών σε αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων, μήπως και μάθετε τίποτε. Πόσα ψέματα θα πείτε για να πείσετε; Τέλος, πράγματι νομοθετήθηκε ο πολιτικός γάμος το 1982 και έκτοτε από την Πολιτεία ουδείς ασχολείται. Αυτό είναι και το πρόβλημα! Αλλά όσοι ασχολούνται μετά τη νομοθέτηση αυτής της έννομης σχέσης με τον χαλαρό τύπο -ένας δήμαρχος διαβάζει ένα κείμενο, τα ζεύγη μηρυκάζουν ένα ελληνικό «I do» και τέλος- βλέπουν ότι ο θεσμός του γάμου πηγαίνει από τότε κατά διαβόλου. Και για λόγους οικονομικούς και για λόγους ηθικούς. Η αναλογία γάμων – διαζυγίων ανά 100 γάμους ήταν 33,4 το 2022, έναντι 34,2 το 2021, έναντι 40,2 το 2020, έναντι 32,1 το 2019. Κοινώς αποτυγχάνουμε συλλογικά και ως Πολιτεία και ως κοινωνία. Αλλά κατά την κυβέρνηση… ουδείς ασχολείται! Τούτων δοθέντων… συμφωνώ: Η χθεσινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν ιστορική. Θα έρθει ο καιρός στο μέλλον που θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην Ιστορία.
Ο γερο–Χρυσόστομος ὁ Κατουνακιώτης κατήγετο ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη ἀπό ἕνα γειτονικό χωριό τῆς Σηλυμβρίας, τῆς πατρίδος τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Τόν εἶχε συναντήσει ὅταν κάποτε πέρασε ἀπό τό χωριό του ὁ Ἅγιος.
Στά Κατουνάκια, στό Κελλί Ἄξιόν Ἐστι ὅπου ἐμόνασε, εἶχαν πολλή φτώχεια. Γιά νά οἰκονομήσουν τά ἀπαραίτητα τόν ἔστελναν γιά μῆνες καί ἐργαζόταν σέ Μοναστήρια. Ἔκανε καί ἐργόχειρο κουτάλες καί χτένες. Γηροκόμησε τούς Γεροντάδες του, οἱ ὁποῖοι καί οἱ τρεῖς ἐκοιμήθηκαν νέοι σχετικά -γύρω στά 60- ἀπό φυματίωση.
Ὅταν ὁ τρίτος Γέροντάς του ἦταν στά τελευταῖα, πρίν κοιμηθῆ εἶδε ἕναν ξανθό νέο, τόν φύλακά του Ἄγγελο, καί ὕστερα παρέδωσε τήν ψυχή του.
Διηγήθηκε ὁ γερο–Χρυσόστομος: «Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Γέροντας τῶν Καρτσωναίων, μοίρασαν σέ ὅλους τούς Ἀσκητές τῆς περιοχῆς ἀπό μία λίρα Τούρκικη, γιά νά κάνουν κομποσχοίνι γιά τήν ψυχή του.
Μία μέρα μέ ρώτησε ὁ παπα–Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης:
“Τήν δουλεύεις τήν Τούρκα;”.
Ἐπειδή γηροκομοῦσα τούς Γεροντάδες μου καί δέν εἶχα χρόνο νά κάνω κομποσχοίνι γιά ἄλλους, πῆγα καί τήν γύρισα πίσω».
«Κάποια χρονιά τό Πάσχα πῆγα προσκύνημα στά Ἱεροσόλυμα. Ἦταν τό προηγούμενο ἔτος ἀπό τήν ἔκρηξη στό Τσερνομπίλ. Εἶδα στό Ναό μία εἰκόνα τῆς Παναγίας νά δακρύζη· αὐτό ἔγινε ἀντιληπτό ἀπό πολλούς καί ἀπό ἕναν Ἄραβα Ἀστυνομικό. Ἦρθε ὁ Πατριάρχης φορεμένος τά Ἀρχιερατικά του Ἄμφια καί μέ βαμβάκι σκούπισε τά δάκρυα τῆς Παναγίας. Στήν συνέχεια ἔβλεπα τήν εἰκόνα νά ἀνοιγοκλείνη τά μάτια της.
Ἄλλη φορά διανυκτέρευα στό παρεκκλήσι τῶν Κλαπῶν, ὅπου εἶναι ἡ κολώνα πού ἔδεσαν καί μαστίγωσαν τόν Κύριο καί ἄκουγα εὐκρινῶς βουρδουλιές ἀπό μαστίγιο. Εἶδα τό Ἅγιο Φῶς σάν φωτεινές ταινίες πού διαπερνοῦσαν τόν ἀέρα καί ἄναβαν τά φυτίλια τῶν κεριῶν. Ἡ πίστη μας εἶναι μεγάλη καί ζωντανή