Η αυτοκρατορικη Μονη της Χωρας, που στον ναο της φιγουραρουν τα ωραιοτερα εναπομειναντα ψηφιδωτα της Κωνσταντινουπολης, μετατρεπεται σε τζαμι, αλλα ουτε ο Πατριαρχης ουτε η ελλαδικη κυβερνηση εχουν αρθρωσει λογο ανταξιο μητε του χριστιανισμου, μητε του ελληνισμου, μητε του Πολιτισμου. Γιατι στερουνται και του χριστιανισμου και του ελληνισμου και του Πολιτισμου. Ειδικευονται αποκλειστικα στη διαχειριση κυριως ξενων συμφεροντων, που τους εξασφαλιζουν την παραμονη τους στην εξουσια.
Τα τρια αυτα χαρακτηριστικα, που ειναι τα συστατικα του μεχρι προτινος λαου, εκλειπουν, απαξιωνομενα απο τεχνοκρατες και απολιτιστους και αμορφωτους διαχειριστες της τυχης του λαου, βυθιζοντας και τον ιδιο στην ιδια αμαθεια και επιφανειακη ρηχοτητα και αποκοπτοντας τον απο τις ιστορικες, δημοτικες, λαϊκες και πολιτιστικες του ριζες. Την Ιστορια, τη λογοτεχνια, τη μουσικη, τις λαϊκες παραδοσεις, την κοινωνικη του κουλτουρα.
Ενας λαος, που αδυνατει να διαβασει πια Ροϊδη, Καλβο και Παπαδιαμαντη, αγνοωντας τη γλωσσα του, αδυνατει να γεννησει Θεοδωρακη, Χατζηδακι, Ξαρχακο, Μητροπουλο, ΛοΪζο, Καζαντζακη, Σεφερη, Καραγατση, Ελυτη, και βολοδερνει απαιδευτος, βαυκαλιζομενος οτι η ευτυχια του βρισκεται στο μεροκαματο, μεχρι τη μερα που βρισκεται- γιατι παντα ερχεται η μερα- μπροστα στην αναγκη να Αποφασισει ή να Ορθωσει αναστημα ή να Υπομεινει. Μαθηματα που δεν διδαχτηκε για το πτυχιο του. Ενα δεντρο που δεν του πριονιζουν τα κλαδια μονο. Αλλα, κυριως τις ριζες.
Ο λαος μετατρεπεται ολο και πιο πολυ σε μια πουλπα ομοιομορφων τιποτοφρονων και αδιαφορων καταναλωτων. Ειτε χειροπιαστων, ειτε οπτικοακουστικων προϊοντων, που και τα δυο υποβαθμιζουν την ποιοτητα της ζωης του, καθαγιαζοντας την ποσοτητα. Συκοφαντωντας τον κοπο, που ειναι ο μονος τροπος αποκτησης γνωσης και ποιοτητας, εξυμνωντας την ευκολια.
Τα ψηφιδωτα της Μονης της Χωρας στην Κωνσταντινουπολη, που ειχα την τυχη να φωτογραφησω προ ετων, και τα σκεπασμα τους για να λειτουργει ο ναος ως τζαμι, χωρις χριστιανικη ή ελληνικη αντιδραση, ειναι ο καθρεφτης της σταδιακης εξαφανισης της συνειδησης ενος ιστορικου λαου και της μετατροπης του σε ενα ακομα προϊον στο ραφι της Αγορας.
Που πωλειται σε εξευτελιστικη τιμη σε καθε αγοραστη.
Ὅταν ἡ ἐκκλησία ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή της γιὰ κάποιο νομοσχέδιο, ποὺ ἑτοιμάζει ἡ κυβέρνηση καὶ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ διδασκαλία της, ἐμφανίζεται ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος, ὡς πυροσβέστης, καὶ δηλώνει: «Ἡ κυβέρνηση σέβεται τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως ἡ κυβέρνηση νομοθετεῖ καὶ ὄχι ἡ Ἐκκλησία». Καὶ διερωτᾶται ὁ ἁπλὸς πολίτης: «Ὅταν ἡ κυβέρνηση ψηφίζει τὸν ἀντιχριστιανικὸ νόμο, ποῦ πηγαίνει ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν Ἐκκλησία;». Προφανῶς δὲν ὑπάρχει σεβασμός. Μπορεῖ νὰ ἀκούγεται στὰ λόγια της, ἀλλὰ μὲ τὶς πράξεις της τὸν ἀρνεῖται καὶ ἐμφανίζεται... ἀσεβὴς πέρα γιὰ πέρα. Αὐτὸ συμβαίνει διαχρονικά. Οἱ πολιτικοί μας στὴν πλειονότητά τους δὲν ἔχουν ὀρθόδοξο κριτήριο, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα τὰ χαρακτηρίζουν «δικαιώματα» καὶ μὲ νόμους τὰ προστατεύουν (πολιτικὸς γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, ἐλεύθερες συμβιώσεις, ἐκτρώσεις, γάμος ὁμοφυλοφίλων κ.ἄ.). Τὴν Ἐκκλησία τὴ χρησιμοποιοῦν σὰν μία ψηλὴ ἐξέδρα κοσμικῆς προβολῆς καὶ ὄχι ὡς τόπο λατρείας τοῦ Θεοῦ. Στοὺς ναοὺς ἐμφανίζονται ἐπιλεκτικά, στὶς δοξολογίες, τὶς μεγάλες γιορτὲς καὶ γιὰ κοινωνικοὺς λόγους στὶς νεκρώσιμες ἀκολουθίες. Εἰσέρχονται στοὺς ἱ. ναοὺς χωρὶς νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους, ἤ, ἂν τὸν κάνουν, δὲν εἶναι σταυρός, ἀλλὰ μία ἀδέξια καὶ διστακτικὴ κίνηση τοῦ χεριοῦ τους. Ἰδιαίτερα προκλητικὴ εἶναι ἡ παρουσία τους στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, ποὺ κρατοῦν ἀναμμένες λαμπάδες καὶ στὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων τὰ Θεοφάνεια, ὅπου κάνουν δηλώσεις καὶ μιλοῦν γιὰ τὸ φωτισμὸ τοῦ λαοῦ, οἱ ὄντως ἀφώτιστοι καὶ φανατικοὶ σκοταδιστές! Οἱ ἴδιοι μᾶς «φωτίζουν» μὲ τὶς πολιτικὲς τους ἰδέες καὶ τοὺς νόους τους καὶ στὴν πραγματικότητα προκαλοῦν τὸ «δημοκρατικὸ» σκοτάδι, ὅπου λείπει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἔχει ἐπιφυλάξεις ἀπέναντι στὰ ὅσα δηλώνουν οἱ πολιτικοὶ σχετικὰ μὲ τὸ ρόλο της στὴν κοινωνία καὶ νὰ διατυπώνει μὲ παρρησία τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀποφεύγοντας τὴ μετριοπάθεια σὲ γνωστὰ θέματα τῆς πίστης, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται καμιὰ ἀλλαγή. Ἡ κατ’ οἰκονομίαν ἀντιμετώπιση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ σημαίνει κατάργησή τους καὶ ὁ ἰσχυρισμὸς πολλῶν ἀρχιερέων πρὸς τοὺς πολιτικούς, ποὺ νομοθετοῦν ἀντιχριστιανικά, ὅτι θὰ μελετήσουν τὰ σχετικὰ θέματα καὶ θὰ ἀποφασίσουν – τὴν ὥρα ποὺ καὶ ὁ τελευταῖος χριστιανὸς γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ποιὰ εἶναι ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας – εἶναι ἀπαράδεκτος. Δυστυχῶς, δὲν ὑπάρχει στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες τῆς ἐποχῆς μας ἡ παρρησία καὶ ἡ τόλμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Τοὺς χαρακτηρίζει ἡ μετριοπάθεια, ὁ συμβιβασμὸς μὲ τὸν κόσμο, ἡ μερικὴ ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴ μέθοδο τῆς «ποιμαντικῆς ἀγάπης», ἀλλὰ καὶ τῆς «διακριτικῆς» σιωπῆς. Λησμονοῦν, ἀλλοίμονο, οἱ πνευματικοὶ πατέρες ὅτι ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας εἶναι μία νέα ἁμαρτία ἐκ μέρους τους, ἀφοῦ ἡ συγχώρηση εἶναι ἀδύνατη, ὅταν συνεχίζεται ἡ ἁμαρτία. Οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἐφήμεροι διαχειριστὲς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Ἐνῷ οἱ ἀρχιερεῖς εἶναι μόνιμοι καὶ ἰσόβιοι διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι κάλαμοι ὑπὸ διαφόρων ἀνέμων σαλευόμενοι. Εἶναι ἱερό τους καθῆκον νὰ ὑπερασπίζονται τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ διαφυλάττουν τὴν ἀκεραιότητα τῶν ἐντολῶν, ἀποφεύγοντας τὶς βαθιὲς «θεολογικὲς» ἀναλύσεις, ποὺ οὐσιαστικὰ τὶς καταργοῦν.
Στὸν 48ο Ψαλμὸ τονίζεται ἡ μεγάλη τιμὴ μὲ τὴν ὁποία ὁ Δημιουργὸς περιέβαλε τὸ λογικό Του δημιούργημα, τὸν ἄνθρωπο, καὶ ταυτόχρονα διατυπώνεται θρῆνος γιὰ τὸν ξεπεσμό του. Ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο τοῦ Ψαλμοῦ: «Καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλ. μη΄ [48] 21). Ὤ! τὸν ταλαίπωρο ἄνθρωπο! Ἐνῶ εἶχε τιμὴ καὶ ἀξία, ἀφοῦ φέρει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του, δὲν τὸ κατενόησε. Ἐξισώθηκε πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ αὐτά! Δὲν εἶναι τυχαῖο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος. Σὲ κανένα ἄλλο δημιούργημα δὲν δόθηκε τὸ λογικό, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ αἰωνιότητα. Σὲ κανένα δημιούργημα δὲν δόθηκε ἡ ἐξουσία καὶ ἡ κυριότητα σ’ ὅλη τὴν κτίση. Εἶναι λίγο κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους λόγῳ τῆς σχέσεως ποὺ ἔχει μὲ τὸ γήινο σῶμα του. Ὡστόσο κανένα δημιούργημα δὲν λέγεται «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου». Κανένα δημιούργημα δὲν ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, κανένα δὲν ἀπήλαυσε ἀποκαλύψεις. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἔχουν σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ Προφῆτες, ἀκόμη καὶ Ἄγγελοι! Γι’ αὐτὸν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἐσταυρώθη, ἐτάφη καὶ ἀνεστήθη! Γιὰ τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο ἐδόθη ὁ νόμος, πρὸς χάριν του ἔγινε ὁ παράδεισος, ὅπου ὁ Θεὸς τοῦ ἑτοιμάζει ἀγαθὰ ἀμέτρητα καὶ αἰώνια. Ἐνῶ ὅμως ὁ δημιουργὸς Θεὸς τὸν ἐτίμησε τόσο πολύ, ὁ ἴδιος ἀντὶ ν’ ἀκολουθεῖ τὸν Πλάστη του, ποὺ τοῦ ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὸν κάνει «θεὸν κατὰ χάριν», γίνεται δοῦλος στὰ πάθη, ἐξισώνεται πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ γίνεται ὅμοιος μὲ αὐτά. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν κακία του, μεταμορφώνεται σὲ ἄγριο θηρίο, γίνεται «ἵππος θηλυμανής, ἢ λύκος ἁρπακτικός, ἢ ὄφις, ἢ γέννημα ἐχιδνῶν», ἢ κάτι ἄλλο «παραπλήσιον» μὲ αὐτά 1. Ὁ ἄνθρωπος δουλώθηκε στὰ πάθη τῆς σαρκός, λέει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (βλ. Ἱερ. ε΄ 8). Κατάντησε λύκος ἁρπακτικὸς ποὺ ἐνεδρεύει νὰ ἁρπάξει τὰ ξένα πράγματα χύνοντας αἵματα (βλ. Ἰεζ. κβ΄ [22] 27). Ἐξαιτίας τῆς δολιότητος καὶ τῆς ἐνεδρευτικῆς ἀπάτης κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ του, συμπεριφέρεται σὰν πονηρὴ καὶ κακούργα ἀλεπού (βλ. Ἰεζ. ιγ΄ [13] 4· πρβλ. Λουκ. ιγ΄ [13] 32). Λόγῳ τῆς ἁμαρτωλότητός τους οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσσουν τὰ οὐράνια ἀγαθὰ μὲ τὰ γήινα. Ἀρνοῦνται τὴ μεγάλη εὐγένειά τους καὶ παραδίδονται στὰ πάθη τῶν ἀλόγων ζώων. Παράλληλα γίνονται φιλοχρήματοι, λάτρεις τοῦ Μαμωνᾶ, κενόδοξοι. Ματαιοπονοῦν οἱ δυστυχεῖς, κάνουν πράγματα ἐντελῶς ἀντίθετα πρὸς τὸ ἅγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία τους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ψαλμικοῦ στίχου· «καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε· παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς», λέει: Ἐδῶ λοιπὸν μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ προφήτης θρηνεῖ, διότι τὸ λογικὸ ζῶο (ὁ ἄνθρωπος), στὸ ὁποῖο παραδόθηκε καὶ ἡ ἐπίγεια βασιλεία, ἐξέκλινε πρὸς τὴν ποταπότητα καὶ μικροπρέπεια τῶν ἀλόγων ζώων, καταγινόμενο μὲ μάταιους κόπους, κάνοντας πράγματα ἀντίθετα πρὸς τὴ σωτηρία του, ἐπιδιώκοντας τὴν κενοδοξία, ὑποχωρώντας στὴν πλεονεξία καὶ κοπιάζοντας ἀσταμάτητα. Διότι τιμὴ καὶ δόξα τοῦ ἀνθρώπου, συνεχίζει, εἶναι ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά, τὸ νὰ κάνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ θὰ τὸν φέρουν πρὸς ἐκείνη τὴ ζωὴ καὶ νὰ περιφρονεῖ τὰ πράγματα τῆς παρούσης ζωῆς. Διότι ἡ μὲν ζωὴ τῶν ἀλόγων ζώων περιορίζεται μόνο στὴν παρούσα ζωή, ἐνῶ ἡ δική μας βαδίζει πρὸς ἄλλη καλύτερη καὶ ἀτελείωτη. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ δὲν γνωρίζουν τίποτε, εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα· καὶ ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν διεφθαρμένη ζωή, γινόμενοι φίδια καὶ σκορπιοὶ καὶ λύκοι μὲ τὴν κακία τους, βόδια μὲ τὴν ἀνοησία τους καὶ σκύλοι μὲ τὴν ἀδιαντροπιά τους 2. Αὐτὴ τὴ θλιβερὴ εἰκόνα παρουσιάζουν σήμερα πολλοὶ συνάνθρωποί μας. Δοῦλοι στὰ ποικίλα πάθη, ζώντας σὲ μιὰ κτηνώδη ἀλογία δὲν ἔχουν καθόλου συναίσθηση τῆς πρώτης δημιουργίας τους. Λησμόνησαν ἐντελῶς ὅτι πλάστηκαν «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», καὶ ὅτι ἐμεῖς, οἱ θεόπλαστοι ἄνθρωποι, «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ [13] 14). Ὅτι «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20). Ἡ ἁμαρτία μᾶς ὑποδούλωσε τόσο πολὺ στὰ πάθη, ὥστε χάσαμε τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου ἀνθρώπου καὶ φορέσαμε τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ (βλ. Α΄ Κορ. ιε΄ [15] 49). Τόσο πολὺ σκοτιστήκαμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὥστε, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, τὰς πονηρὰς πράξεις», καὶ ἀποβάλαμε «τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου, τὴν πολιτείαν τὴν ἐν τοῖς οὐρανοῖς»3. Ὡστόσο ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Γιὰ νὰ μὴ μείνουμε αἰχμάλωτοι στὴν ἁμαρτία καὶ στὰ πάθη μας, «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄ 14), καὶ ἐταπείνωσε τόσο πολὺ τὸν Ἑαυτό Του, ὥστε ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄ 28). Γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος: Ἂν λοιπὸν δὲν θυμᾶσαι, ὦ ἄνθρωπε, τὴν πρώτη σου ἔντιμη γέννηση, ὅμως ἀπὸ τὴν πληρωμὴ ποὺ πληρώθηκε κατόπιν γιὰ τὴ σωτηρία σου κατάλαβε τὴν ἀξία σου. Συλλογίσου τὸ ἀντάλλαγμα, τὸ ὁποῖο δόθηκε γιὰ σένα, καὶ γνώρισε τὴ δική σου ἀξία. Ἐξαγοράστηκες μὲ τὸ ἀκριβὸ καὶ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μὴ γίνεσαι πιὰ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας. Κατάλαβε καλὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἑαυτοῦ σου, γιὰ νὰ μὴ γίνῃς ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα κτήνη 4. Πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ ζωή μας, πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ κοινωνία μας, ἂν θέλαμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια! Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ἡ κοινωνία μας θὰ συνεχίζει νὰ ταλανίζεται ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα πάθη, ἰδιαίτερα σήμερα μὲ τοὺς νόμους περὶ ὁμοφυλοφιλίας καὶ «συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων» κ.ἄ. παρόμοια· ὁ δὲ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» πλασμένος ἄνθρωπος θὰ ἀποθηριώνεται ὁλοένα καὶ περισσότερο 1. Εὐσεβίου Καισαρείας, Εἰς Ψαλ. οβ΄ [72], PG 23, 845ΑΒ. 2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ψαλ. μη΄ [48] 6, PG 55, 232. 3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Α΄ Κορινθίους, PG 61, 363. 4. Μ. Βασιλείου, Ὁμ. εἰς Ψαλ. μη΄ [48] 8, PG 29, 452Β.
Στον τομέα της τέχνης ως έκφρασης της εμπνεύσεως του καλλιτέχνη, το κάθε εικαστικό ή λογοτεχνικό έργο, έχει τη σημαδιακή συμβολικότητά του!
Όταν η τέχνη καλείται να αποδώσει την προσωπικότητα Ηρώων, τότε καλείται να φιλοτεχνήσει με προσοχή κάθε της προσωπικότητας του Ήρωα, πτυχή!
Ο μνημειακός έφιππος ανδριάντας του Ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη όπου κοσμεί και δεσπόζει στην πλατεία Κολοκοτρώνη στο Ναύπλιο είναι το πρώτο έργο της νεοελληνικής γλυπτικής του καλλιτέχνη Λαζάρου Σώχου, το έτος 1894, καμωμένο συμβολικά από ορείχαλκο προερχόμενο από μπαρουτιασμένα κανόνια της Ελληνικής Επαναστάσεως, τα οποία υπήρχαν στο Κάστρο Παλαμηδίου!
Για να επιτύχει ο Σώχος να αποδώσει το πρόσωπο και το σωματότυπο του Κολοκοτρώνη, προέβη στη μελέτη, των προσώπων και του αναστήματος των εν ζωή συγγενών του, μελέτησε τα απομνημονεύματά του, την πολεμική του φορεσιά, τον οπλισμό και την ιπποσκευή του!
O Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο «Γέρος του Mοριά» παριστάνεται έφιππος να πειθαρχεί με το αριστερό χέρι το άλογό του, κουμαντάροντας τα ινία μες το χέρι του ενω με το εκτεταμένο δεξί του χέρι να δείχνει προς τα εμπρός.
Πού προς τα εμπρός και γιατί το άτι του πατεί και δεν πατεί και στα τέσσερα του ποδιά, ποιά του αρσενικού αλόγου του η συμβολικότητα;
Ο Κολοκοτρώνης διά του αγέρωχου αναστήματός του, έλκει το θαυμασμό του θεατή, καθώς ευθυτενής ιππεύει άλογο αρσενικό, ως σύμμαχο πολεμιστή στη μάχη μαζί του δοσμένο.
Το κεφάλι του Κολοκοτρώνη είναι στραμμένο προς τα αριστερά ενώ ολη η ένταση της επιβλητικής του σύνθεσης συγκεντρώνεται στο δείκτη του δεξιού χεριού, που είναι τεντωμένος ευθεία, μπροστά. Το κεφάλι στρέφεται στους άλλους αγωνιστές, τους δείχνει το στόχο που πρώτος έχει αντιληφθεί, τους δείχνει ως επιβλητικός Στρατηγός πού έχει εντοπίσει τον εχθρό και προς τα πού οι αγωνιστές να στοχεύσουν και πού έως σήμερα το βλέμμα στραμμένο να έχουμε προς της Κωνσταντινούπολης την απελευθέρωση και ευρύτερα την πολυπόθητη Ελευθερία!
Η Παλιούρα Μίρκα, στο άρθρο της στο περιοδικό:
«Το λεύκωμα του ‘21»,
Έκδοση: Ελεύθερος Τύπος, περιγράφει ως εξής:
«Ο Κολοκοτρώνης παρουσιάζεται με μακριά μαλλιά που πέφτουν κυματιστά στους ώμους του και με μακρύ παχύ μουστάκι. Φορά πλούσια φουστανέλα, φαρδυμάνικη πουκαμίσα, φαρδύ ζωνάρι με τα άρματά του, μεγάλο τοξωτό σπαθί που κρέμεται αριστερά. Κάθεται σε στολισμένη σέλα, πατά σε αναβολείς και φορά σπιρούνια. Τα λουριά της σέλας και τα ηνία στο κεφάλι του αλόγου είναι στολισμένα με φούντες. Ο Κολοκοτρώνης φορά επίσης μια εντυπωσιακή αρχαιοπρεπή περικεφαλαία.
Η επιλογή του Σώχου να παραστήσει τον Κολοκοτρώνη έφιππο δεν έγινε απλά, για να προσδώσει κύρος και μεγαλοπρέπεια. Το άλογο το χρησιμοποιούσε καθημερινά ο Κολοκοτρώνης. Ήταν βασικό στοιχείο γρήγορης μετακίνησης και αιφνιδιασμού στον ανταρτοπόλεμο, που κυρίως διεξήγαγε νικηφόρα απέναντι σε έναν πολυάριθμο εχθρικό στρατό. Το μεγαλόσωμο άλογό του έχει ακριβώς την ίδια στάση, την ίδια θέληση, την ίδια αποφασιστική ορμή με τον ιππέα του. Έχει περήφανα όρθιο τον λαιμό του και προβάλλει το μέτωπο επιθετικά. Έχει σηκωμένο το αριστερό μπροστινό πόδι του σε ελαφρύ βηματισμό και ανασηκωμένο το πίσω δεξιό. Δεν πατά και με τα τέσσερα πόδια του σταθερά και ήρεμα στη γη. Τα υψωμένα πόδια δεν δείχνουν μόνο κίνηση και ανησυχία. Από ορισμένους αυτή η κίνηση θεωρείται συμβολισμός της σχέσης του αναβάτη με τον ηρωισμό και τον ένδοξο θάνατο στη μάχη. Συνθετικά ο κάθετος άξονας του κεφαλιού του αλόγου δένει αρμονικά με τα δύο κάθετα σίγουρα πόδια και έρχεται σε αντίθεση με τη γεμάτη δύναμη καμπύλη του λαιμού, αλλά και τις μυώδεις καμπύλες της ράχης, του λαιμού και της κοιλιάς του αλόγου, ιδίως όταν παρατηρούμε το άλογο από το πλάι.
Η στάση του αλόγου του Κολοκοτρώνη θεωρείται περίεργη, γιατί στη διεθνή γλυπτική γλώσσα είναι γνωστό ότι, εάν το άλογο του έφιππου ατόμου έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα, σημαίνει πως αυτό το άτομο πέθανε στη μάχη. Εάν το άλογο πατά στη γη το ένα του μπροστινό πόδι και έχει το άλλο πόδι στον αέρα, τότε αυτός πέθανε αργότερα, από τραύματα που υπέστη κατά τη διάρκεια των μαχών. Εάν το άλογο έχει και τα τέσσερα πόδια στη γη, τότε το άτομο αυτό απεβίωσε από φυσικό θάνατο. Κι όμως το άλογο του έφιππου Κολοκοτρώνη έχει το ένα του πόδι στον αέρα, αν και είναι γνωστό πως ο Κολοκοτρώνης δεν πέθανε από τραύματα της μάχης, αλλά στις 4 Φεβρουαρίου 1843 από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη μετά το γλέντι για το γάμο του μικρού του γιου Κωνσταντίνου»
«Έφιππος χωρεί γενναίε Στρατηγέ ανά τους αιώνας διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται Ελεύθεροι»
«...Πώς οι δούλοι γίνονται Ελεύθεροι;»