Αν η επίνευση που οδηγεί τούς “άρχοντες” είναι εωσφορική, και δεν διστάζουν να βασανίσουν άγρια έναν γέροντα 113 ετών, μήπως θα διστάσουν στις άλλες ηλικίες ;
ή μπροστά στην οιαδήποτε κακουργία ;
Το καταπληκτικό στον βίο τού υπεραιωνοβίου, 113 ετών, Αγίου Χαραλάμπους, δεν είναι ότι υπέστη ανήκουστα βασανιστήρια, μένοντας ακλόνητος.
Ούτε το ότι ο Χριστός τον θεράπευε μετά από κάθε ένα απ’αυτά.
Ούτε το ότι στο τέλος, άνοιξαν -όπως αναφέρεται στο συναξάρι του- οι Ουρανοί, και κατέβηκε ο ίδιος ο Θεός Χριστός
-αδελφέ Νταλί, συνέλαβε ποτέ η φιλοσοφία σου τέτοιον υπερρεαλισμό ;-
περιβαλλόμενος από Τάγματα Αγγέλων,και συνομίλησε με τον Άγιο.
Αλλά το αρνητικά καταπληκτικό είναι η εθελουσία τύφλωση, ό άβυθος αυτισμός, που επέδειξαν οι “άρχοντες” που βασάνιζαν τον Χαράλαμπο.
Έπαρχοι, Δούκες, μέχρι ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τής Ρώμης, Σεπτίμιος Σεβήρος (που αγαπούσε τα γράμματα, προστάτευε τις τέχνες, και άφησε αξιοσημείωτο νομικό έργο, και όμως η ουσία τής ύπαρξης του ήταν το σκότος).
Οι “άρχοντες” αυτοί, υπέστησαν κατά την διάρκεια των βασανισμών τού θεού κατά χάριν Αγίου Χαραλάμπους, ως παιδαγωγία ακραίες σωματικές τιμωρίες καί οι ίδιοι (ακρωτηριασμούς… αφύσικη μετάθεση τού κεφαλιού να κοιτάει προς τα πίσω…!)…
-(Ω μην ταράζεσθε οι αιρετικοί τής αγαπολογίας,αυτοί που θέλετε τον Θεό, σούπα, ευνουχισμένο των αδρών Δωρικών του ιδιοτήτων, των δυνατοτήτων του, όταν θέλει,να απαντά Αυτός και οι άνθρωποι του, δυναμικά στην κακουργία,
βαπτίζοντας όλην αυτή την μειονεκτικότητα,ουμανισμό καί αρετή, ντυμένη μ’αφόρητη κι ανυπόστατη ταπεινολογία)-
…όπως επίσης είδαν και ίαση δαιμονισμένου, και μέχρι -το κορυφαίο- ανάσταση νεκρού.
Και ενώ τα είδαν όλα αυτά με τα μάτια τους, και ενώ όταν πάθαιναν, παρακαλούσαν συγκλονισμένοι τον Άγιο Χαράλαμπο να πει στον Θεό του, να τους θεραπεύσει,έμεναν ωστόσο αμετανόητοι, και μετά από λίγο υπέβαλαν τον θεϊκό Χαράλαμπο σε νέα βασανιστήρια ( ! )
Σταματάει ο νούς τού Ανθρώπου…Δεν θα με πείσεις, ακόμα κι αν με πείσεις…
Τέτοιου είδους παθολογικό αυτισμό,έχουμε αναγνωρίσει όλον αυτό τον τελευταίο καιρό, σε ανθρώπους που όσο και αφοπλιστικά να είναι τα στοιχεία που τους παρουσιάζεις για ένα θέμα, αρνούνται αυτοί σαν πραγματικοί αρνητές με αυτιστική εμμονή, να δούν και ν’ακούσουν.
Ο Πρίγκηπας των Κρίνων-όπως αποκαλεί τον Χριστό ο Ελύτης- ας βάλη το χέρι Του.
Georgios Kakis Konstantinatos
Σήμερα, στη μνήμη στου Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου, του Στρατηλάτου , δεν μπορούμε παρά να ενθυμηθούμε τα όσα ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, μας έλεγε κατά τη Θεία Αποκάλυψη που είχε.
Βέβαια το περιστατικό έγινε στις 9 Ιουνίου, που τιμάται η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου.
Μας έλεγε, λοιπόν, ότι κάποτε, από τον πειρασμό, είχε μια μεγάλη στενοχώρια.
Πήγε στο κελάκι του, πολύ στενοχωρημένος κι εκεί, στο κρεβατάκι του επάνω, βλέπει το Συναξαριστή του μηνός Ιουνίου, στις 9 του μηνός, που είναι όπως είπαμε η Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, να είναι ανοιγμένο σε αυτή την ημερομηνία και ακούει Ουράνια Φωνή, που του λέει :
- Τί υπέστη αυτός ο Άγιος Θεόδωρος, για να έχει αυτή τη θέση που έχει σήμερα στην Εκκλησία και στη Βασιλεία του Θεού;
- Πολλά υπέστη, απήντησε ο πατήρ Κύριλλος, ο οποίος εγνώριζε το βίο των Αγίων, όλων των Αγίων, όπως πολλές φορές έχει σημειώσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ο πατήρ Χρυσόστομος, εγνώριζε το βίο όλων των Αγίων, από μέσα κι απέξω.
Ήξερε τί υπέστη, τα μαρτύρια, τα πολυειδή μαρτύρια, τα οποία υπέστη από το Λικίνιο, τον Αυτοκράτορα, διότι αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα.
Στρατηγός έφτασε στο αξίωμα, ρήτωρ, με πολλές γνώσεις Εκκλησιαστικές και της Ελληνικής Παιδείας.Ήταν ένα, ένα διαμάντι πνευματικό.
Του είπε ο Αυτοκράτορας να θυσιάσει και του είπε να έρθει εκείνος στην Ηράκλεια, να μην πάει στη Νικομήδεια , που τον είχε καλέσει και του λέει :
- Εδώ, για να δει ο κόσμος και να πειστεί και ο κόσμος ο πολύς και να ασπαστεί την ειδωλολατρία.
Κι όταν ο Αυτοκράτορας του πρόσφερε τα είδωλα, τα χρυσά και τα ασημένια, εκείνος τα πήρε, δήθεν, στο σπίτι του για να θυσιάσει πρώτα εκεί και μετά, δημόσια, τα κατακερμάτισε, κομματάκια τα έκανε και τα μοίρασε, τα χρυσά και τα ασημένια, στους φτωχούς ανθρώπους.
Κι όταν το διαπίστωσαν, βέβαια, αυτό το θεώρησαν μεγάλη προσβολή και τον κάλεσαν να αρνηθεί την πίστη του.
Αλλά εκείνος στερεός, αμετακίνητος, με ακλόνητη πίστη, όλα σκύβαλα τα θεώρησε και θυσιάστηκε για την αγάπη του Θεού και μέχρι, όπως έλεγε ο πατήρ Κύριλλος, μέχρι και σταυρικού θανάτου υπέμεινε όπως ο Κύριός μας.
Αυτήν την απάντηση έδωσε ο πατήρ Κύριλλος στην Ουράνια φωνή ότι πολλά υπέστη και μέχρι και σταυρικού θανάτου έφτασε.
Κι εκείνη την ώρα η Χάρις του Θεού, με την Ουράνια φωνή, του απάντησε ότι :
- ΚΑΙ ΕΣΥ, ΑΝ ΚΑΤΙ ΥΠΟΜΕΙΝΕΙΣ Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΣ, ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΕΧΕΙΣ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ, ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!
Και απ’ εκείνης της ώρας διαλύθηκε και η στενοχώρια και ο πειρασμός.
Ας μας βοηθήσει η ευχή του αγίου Γέροντος Κυρίλλου, οι πρεσβείες του Αγίου Δαυίδ, του Αγίου Ιακώβου, του Αγίου Θεοδώρου και όλων των Αγίων, να μας δώσουν, αυτό που λέγεται στις ημέρες μας, την πίστη και την υπομονή των Αγίων, τη Χάρη Του να μας στείλει ο Θεός, να μας κρατήσει όρθιους, να συνεχίσομε τον αγώνα, ο καθένας εφ' ω ετάχθη, ώστε να είμαστε αρεστοί στο Θεό και όταν θα 'ρθει η ώρα μας, να μας παραλάβει εν μετανοία και εν εξομολογήσει και να μας κατατάξει κάπου.. εκεί στο Φως της Ζωής, το οποίο το ευχόμεθα σε όλους σας κι εσείς να το ευχηθείτε σε μας. Αμήν!
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ,ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 8/2/2021
Η αυτοκρατορικη Μονη της Χωρας, που στον ναο της φιγουραρουν τα ωραιοτερα εναπομειναντα ψηφιδωτα της Κωνσταντινουπολης, μετατρεπεται σε τζαμι, αλλα ουτε ο Πατριαρχης ουτε η ελλαδικη κυβερνηση εχουν αρθρωσει λογο ανταξιο μητε του χριστιανισμου, μητε του ελληνισμου, μητε του Πολιτισμου. Γιατι στερουνται και του χριστιανισμου και του ελληνισμου και του Πολιτισμου. Ειδικευονται αποκλειστικα στη διαχειριση κυριως ξενων συμφεροντων, που τους εξασφαλιζουν την παραμονη τους στην εξουσια.
Τα τρια αυτα χαρακτηριστικα, που ειναι τα συστατικα του μεχρι προτινος λαου, εκλειπουν, απαξιωνομενα απο τεχνοκρατες και απολιτιστους και αμορφωτους διαχειριστες της τυχης του λαου, βυθιζοντας και τον ιδιο στην ιδια αμαθεια και επιφανειακη ρηχοτητα και αποκοπτοντας τον απο τις ιστορικες, δημοτικες, λαϊκες και πολιτιστικες του ριζες. Την Ιστορια, τη λογοτεχνια, τη μουσικη, τις λαϊκες παραδοσεις, την κοινωνικη του κουλτουρα.
Ενας λαος, που αδυνατει να διαβασει πια Ροϊδη, Καλβο και Παπαδιαμαντη, αγνοωντας τη γλωσσα του, αδυνατει να γεννησει Θεοδωρακη, Χατζηδακι, Ξαρχακο, Μητροπουλο, ΛοΪζο, Καζαντζακη, Σεφερη, Καραγατση, Ελυτη, και βολοδερνει απαιδευτος, βαυκαλιζομενος οτι η ευτυχια του βρισκεται στο μεροκαματο, μεχρι τη μερα που βρισκεται- γιατι παντα ερχεται η μερα- μπροστα στην αναγκη να Αποφασισει ή να Ορθωσει αναστημα ή να Υπομεινει. Μαθηματα που δεν διδαχτηκε για το πτυχιο του. Ενα δεντρο που δεν του πριονιζουν τα κλαδια μονο. Αλλα, κυριως τις ριζες.
Ο λαος μετατρεπεται ολο και πιο πολυ σε μια πουλπα ομοιομορφων τιποτοφρονων και αδιαφορων καταναλωτων. Ειτε χειροπιαστων, ειτε οπτικοακουστικων προϊοντων, που και τα δυο υποβαθμιζουν την ποιοτητα της ζωης του, καθαγιαζοντας την ποσοτητα. Συκοφαντωντας τον κοπο, που ειναι ο μονος τροπος αποκτησης γνωσης και ποιοτητας, εξυμνωντας την ευκολια.
Τα ψηφιδωτα της Μονης της Χωρας στην Κωνσταντινουπολη, που ειχα την τυχη να φωτογραφησω προ ετων, και τα σκεπασμα τους για να λειτουργει ο ναος ως τζαμι, χωρις χριστιανικη ή ελληνικη αντιδραση, ειναι ο καθρεφτης της σταδιακης εξαφανισης της συνειδησης ενος ιστορικου λαου και της μετατροπης του σε ενα ακομα προϊον στο ραφι της Αγορας.
Που πωλειται σε εξευτελιστικη τιμη σε καθε αγοραστη.
Ὅταν ἡ ἐκκλησία ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή της γιὰ κάποιο νομοσχέδιο, ποὺ ἑτοιμάζει ἡ κυβέρνηση καὶ ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ διδασκαλία της, ἐμφανίζεται ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος, ὡς πυροσβέστης, καὶ δηλώνει: «Ἡ κυβέρνηση σέβεται τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως ἡ κυβέρνηση νομοθετεῖ καὶ ὄχι ἡ Ἐκκλησία». Καὶ διερωτᾶται ὁ ἁπλὸς πολίτης: «Ὅταν ἡ κυβέρνηση ψηφίζει τὸν ἀντιχριστιανικὸ νόμο, ποῦ πηγαίνει ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν Ἐκκλησία;». Προφανῶς δὲν ὑπάρχει σεβασμός. Μπορεῖ νὰ ἀκούγεται στὰ λόγια της, ἀλλὰ μὲ τὶς πράξεις της τὸν ἀρνεῖται καὶ ἐμφανίζεται... ἀσεβὴς πέρα γιὰ πέρα. Αὐτὸ συμβαίνει διαχρονικά. Οἱ πολιτικοί μας στὴν πλειονότητά τους δὲν ἔχουν ὀρθόδοξο κριτήριο, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα τὰ χαρακτηρίζουν «δικαιώματα» καὶ μὲ νόμους τὰ προστατεύουν (πολιτικὸς γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, ἐλεύθερες συμβιώσεις, ἐκτρώσεις, γάμος ὁμοφυλοφίλων κ.ἄ.). Τὴν Ἐκκλησία τὴ χρησιμοποιοῦν σὰν μία ψηλὴ ἐξέδρα κοσμικῆς προβολῆς καὶ ὄχι ὡς τόπο λατρείας τοῦ Θεοῦ. Στοὺς ναοὺς ἐμφανίζονται ἐπιλεκτικά, στὶς δοξολογίες, τὶς μεγάλες γιορτὲς καὶ γιὰ κοινωνικοὺς λόγους στὶς νεκρώσιμες ἀκολουθίες. Εἰσέρχονται στοὺς ἱ. ναοὺς χωρὶς νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους, ἤ, ἂν τὸν κάνουν, δὲν εἶναι σταυρός, ἀλλὰ μία ἀδέξια καὶ διστακτικὴ κίνηση τοῦ χεριοῦ τους. Ἰδιαίτερα προκλητικὴ εἶναι ἡ παρουσία τους στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, ποὺ κρατοῦν ἀναμμένες λαμπάδες καὶ στὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων τὰ Θεοφάνεια, ὅπου κάνουν δηλώσεις καὶ μιλοῦν γιὰ τὸ φωτισμὸ τοῦ λαοῦ, οἱ ὄντως ἀφώτιστοι καὶ φανατικοὶ σκοταδιστές! Οἱ ἴδιοι μᾶς «φωτίζουν» μὲ τὶς πολιτικὲς τους ἰδέες καὶ τοὺς νόους τους καὶ στὴν πραγματικότητα προκαλοῦν τὸ «δημοκρατικὸ» σκοτάδι, ὅπου λείπει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἔχει ἐπιφυλάξεις ἀπέναντι στὰ ὅσα δηλώνουν οἱ πολιτικοὶ σχετικὰ μὲ τὸ ρόλο της στὴν κοινωνία καὶ νὰ διατυπώνει μὲ παρρησία τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀποφεύγοντας τὴ μετριοπάθεια σὲ γνωστὰ θέματα τῆς πίστης, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται καμιὰ ἀλλαγή. Ἡ κατ’ οἰκονομίαν ἀντιμετώπιση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ σημαίνει κατάργησή τους καὶ ὁ ἰσχυρισμὸς πολλῶν ἀρχιερέων πρὸς τοὺς πολιτικούς, ποὺ νομοθετοῦν ἀντιχριστιανικά, ὅτι θὰ μελετήσουν τὰ σχετικὰ θέματα καὶ θὰ ἀποφασίσουν – τὴν ὥρα ποὺ καὶ ὁ τελευταῖος χριστιανὸς γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ποιὰ εἶναι ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας – εἶναι ἀπαράδεκτος. Δυστυχῶς, δὲν ὑπάρχει στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες τῆς ἐποχῆς μας ἡ παρρησία καὶ ἡ τόλμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Τοὺς χαρακτηρίζει ἡ μετριοπάθεια, ὁ συμβιβασμὸς μὲ τὸν κόσμο, ἡ μερικὴ ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴ μέθοδο τῆς «ποιμαντικῆς ἀγάπης», ἀλλὰ καὶ τῆς «διακριτικῆς» σιωπῆς. Λησμονοῦν, ἀλλοίμονο, οἱ πνευματικοὶ πατέρες ὅτι ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἁμαρτίας εἶναι μία νέα ἁμαρτία ἐκ μέρους τους, ἀφοῦ ἡ συγχώρηση εἶναι ἀδύνατη, ὅταν συνεχίζεται ἡ ἁμαρτία. Οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἐφήμεροι διαχειριστὲς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Ἐνῷ οἱ ἀρχιερεῖς εἶναι μόνιμοι καὶ ἰσόβιοι διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι κάλαμοι ὑπὸ διαφόρων ἀνέμων σαλευόμενοι. Εἶναι ἱερό τους καθῆκον νὰ ὑπερασπίζονται τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ διαφυλάττουν τὴν ἀκεραιότητα τῶν ἐντολῶν, ἀποφεύγοντας τὶς βαθιὲς «θεολογικὲς» ἀναλύσεις, ποὺ οὐσιαστικὰ τὶς καταργοῦν.
Στὸν 48ο Ψαλμὸ τονίζεται ἡ μεγάλη τιμὴ μὲ τὴν ὁποία ὁ Δημιουργὸς περιέβαλε τὸ λογικό Του δημιούργημα, τὸν ἄνθρωπο, καὶ ταυτόχρονα διατυπώνεται θρῆνος γιὰ τὸν ξεπεσμό του. Ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο τοῦ Ψαλμοῦ: «Καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλ. μη΄ [48] 21). Ὤ! τὸν ταλαίπωρο ἄνθρωπο! Ἐνῶ εἶχε τιμὴ καὶ ἀξία, ἀφοῦ φέρει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του, δὲν τὸ κατενόησε. Ἐξισώθηκε πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ αὐτά! Δὲν εἶναι τυχαῖο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος. Σὲ κανένα ἄλλο δημιούργημα δὲν δόθηκε τὸ λογικό, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ αἰωνιότητα. Σὲ κανένα δημιούργημα δὲν δόθηκε ἡ ἐξουσία καὶ ἡ κυριότητα σ’ ὅλη τὴν κτίση. Εἶναι λίγο κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους λόγῳ τῆς σχέσεως ποὺ ἔχει μὲ τὸ γήινο σῶμα του. Ὡστόσο κανένα δημιούργημα δὲν λέγεται «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου». Κανένα δημιούργημα δὲν ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, κανένα δὲν ἀπήλαυσε ἀποκαλύψεις. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἔχουν σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ Προφῆτες, ἀκόμη καὶ Ἄγγελοι! Γι’ αὐτὸν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἐσταυρώθη, ἐτάφη καὶ ἀνεστήθη! Γιὰ τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο ἐδόθη ὁ νόμος, πρὸς χάριν του ἔγινε ὁ παράδεισος, ὅπου ὁ Θεὸς τοῦ ἑτοιμάζει ἀγαθὰ ἀμέτρητα καὶ αἰώνια. Ἐνῶ ὅμως ὁ δημιουργὸς Θεὸς τὸν ἐτίμησε τόσο πολύ, ὁ ἴδιος ἀντὶ ν’ ἀκολουθεῖ τὸν Πλάστη του, ποὺ τοῦ ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὸν κάνει «θεὸν κατὰ χάριν», γίνεται δοῦλος στὰ πάθη, ἐξισώνεται πρὸς τὰ ἀνόητα καὶ ἄλογα κτήνη καὶ γίνεται ὅμοιος μὲ αὐτά. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν κακία του, μεταμορφώνεται σὲ ἄγριο θηρίο, γίνεται «ἵππος θηλυμανής, ἢ λύκος ἁρπακτικός, ἢ ὄφις, ἢ γέννημα ἐχιδνῶν», ἢ κάτι ἄλλο «παραπλήσιον» μὲ αὐτά 1. Ὁ ἄνθρωπος δουλώθηκε στὰ πάθη τῆς σαρκός, λέει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (βλ. Ἱερ. ε΄ 8). Κατάντησε λύκος ἁρπακτικὸς ποὺ ἐνεδρεύει νὰ ἁρπάξει τὰ ξένα πράγματα χύνοντας αἵματα (βλ. Ἰεζ. κβ΄ [22] 27). Ἐξαιτίας τῆς δολιότητος καὶ τῆς ἐνεδρευτικῆς ἀπάτης κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ του, συμπεριφέρεται σὰν πονηρὴ καὶ κακούργα ἀλεπού (βλ. Ἰεζ. ιγ΄ [13] 4· πρβλ. Λουκ. ιγ΄ [13] 32). Λόγῳ τῆς ἁμαρτωλότητός τους οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσσουν τὰ οὐράνια ἀγαθὰ μὲ τὰ γήινα. Ἀρνοῦνται τὴ μεγάλη εὐγένειά τους καὶ παραδίδονται στὰ πάθη τῶν ἀλόγων ζώων. Παράλληλα γίνονται φιλοχρήματοι, λάτρεις τοῦ Μαμωνᾶ, κενόδοξοι. Ματαιοπονοῦν οἱ δυστυχεῖς, κάνουν πράγματα ἐντελῶς ἀντίθετα πρὸς τὸ ἅγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία τους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ψαλμικοῦ στίχου· «καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε· παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς», λέει: Ἐδῶ λοιπὸν μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ προφήτης θρηνεῖ, διότι τὸ λογικὸ ζῶο (ὁ ἄνθρωπος), στὸ ὁποῖο παραδόθηκε καὶ ἡ ἐπίγεια βασιλεία, ἐξέκλινε πρὸς τὴν ποταπότητα καὶ μικροπρέπεια τῶν ἀλόγων ζώων, καταγινόμενο μὲ μάταιους κόπους, κάνοντας πράγματα ἀντίθετα πρὸς τὴ σωτηρία του, ἐπιδιώκοντας τὴν κενοδοξία, ὑποχωρώντας στὴν πλεονεξία καὶ κοπιάζοντας ἀσταμάτητα. Διότι τιμὴ καὶ δόξα τοῦ ἀνθρώπου, συνεχίζει, εἶναι ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά, τὸ νὰ κάνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ θὰ τὸν φέρουν πρὸς ἐκείνη τὴ ζωὴ καὶ νὰ περιφρονεῖ τὰ πράγματα τῆς παρούσης ζωῆς. Διότι ἡ μὲν ζωὴ τῶν ἀλόγων ζώων περιορίζεται μόνο στὴν παρούσα ζωή, ἐνῶ ἡ δική μας βαδίζει πρὸς ἄλλη καλύτερη καὶ ἀτελείωτη. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ δὲν γνωρίζουν τίποτε, εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα· καὶ ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν διεφθαρμένη ζωή, γινόμενοι φίδια καὶ σκορπιοὶ καὶ λύκοι μὲ τὴν κακία τους, βόδια μὲ τὴν ἀνοησία τους καὶ σκύλοι μὲ τὴν ἀδιαντροπιά τους 2. Αὐτὴ τὴ θλιβερὴ εἰκόνα παρουσιάζουν σήμερα πολλοὶ συνάνθρωποί μας. Δοῦλοι στὰ ποικίλα πάθη, ζώντας σὲ μιὰ κτηνώδη ἀλογία δὲν ἔχουν καθόλου συναίσθηση τῆς πρώτης δημιουργίας τους. Λησμόνησαν ἐντελῶς ὅτι πλάστηκαν «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», καὶ ὅτι ἐμεῖς, οἱ θεόπλαστοι ἄνθρωποι, «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ [13] 14). Ὅτι «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20). Ἡ ἁμαρτία μᾶς ὑποδούλωσε τόσο πολὺ στὰ πάθη, ὥστε χάσαμε τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου ἀνθρώπου καὶ φορέσαμε τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ (βλ. Α΄ Κορ. ιε΄ [15] 49). Τόσο πολὺ σκοτιστήκαμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὥστε, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, τὰς πονηρὰς πράξεις», καὶ ἀποβάλαμε «τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου, τὴν πολιτείαν τὴν ἐν τοῖς οὐρανοῖς»3. Ὡστόσο ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Γιὰ νὰ μὴ μείνουμε αἰχμάλωτοι στὴν ἁμαρτία καὶ στὰ πάθη μας, «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄ 14), καὶ ἐταπείνωσε τόσο πολὺ τὸν Ἑαυτό Του, ὥστε ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄ 28). Γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος: Ἂν λοιπὸν δὲν θυμᾶσαι, ὦ ἄνθρωπε, τὴν πρώτη σου ἔντιμη γέννηση, ὅμως ἀπὸ τὴν πληρωμὴ ποὺ πληρώθηκε κατόπιν γιὰ τὴ σωτηρία σου κατάλαβε τὴν ἀξία σου. Συλλογίσου τὸ ἀντάλλαγμα, τὸ ὁποῖο δόθηκε γιὰ σένα, καὶ γνώρισε τὴ δική σου ἀξία. Ἐξαγοράστηκες μὲ τὸ ἀκριβὸ καὶ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μὴ γίνεσαι πιὰ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας. Κατάλαβε καλὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἑαυτοῦ σου, γιὰ νὰ μὴ γίνῃς ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα κτήνη 4. Πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ ζωή μας, πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ κοινωνία μας, ἂν θέλαμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια! Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ἡ κοινωνία μας θὰ συνεχίζει νὰ ταλανίζεται ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα πάθη, ἰδιαίτερα σήμερα μὲ τοὺς νόμους περὶ ὁμοφυλοφιλίας καὶ «συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων» κ.ἄ. παρόμοια· ὁ δὲ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» πλασμένος ἄνθρωπος θὰ ἀποθηριώνεται ὁλοένα καὶ περισσότερο 1. Εὐσεβίου Καισαρείας, Εἰς Ψαλ. οβ΄ [72], PG 23, 845ΑΒ. 2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ψαλ. μη΄ [48] 6, PG 55, 232. 3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Α΄ Κορινθίους, PG 61, 363. 4. Μ. Βασιλείου, Ὁμ. εἰς Ψαλ. μη΄ [48] 8, PG 29, 452Β.