Για κοιτάξτε παράδοξο λόγο! Πώς είναι δυνατόν κανείς να είναι νεκρός και να είναι ελεύθερος. Κάποιος βέβαια θα έλεγε ότι ελευθερώθηκε από τα βάσανα της ζωής. Δε το εννοεί έτσι το τροπάριο που ακούσαμε πριν από λίγο, αλλά έχει να κάνει με αυτή την παραδοξότητα, την οποία μας προσέφερε ο Χριστός πρώτα με την Ενσάρκωσή Του και την Ανάστασή Του και στη συνέχεια με αυτή την Χάρη, που δίνει στους ανθρώπους που τον αγάπησαν, στους Αγίους που τους δίνει τη Χάρη. «Εν νεκροίς ελεύθερος», είναι αυτός που ανασταίνεται αλλά και αυτός που ενώ έχει πεθάνει προσλαμβάνει την Χάρη του Χριστού και της Βασιλείας και παραμένει αναλλοίωτος, δεν περνούν από πάνω του τα στοιχεία της φθοράς, τα οποία εμείς γνωρίζουμε από τους ανθρώπους τους οποίους τους ενταφιάζουμε και μετά έχουμε την αποσύνθεση του σώματος. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι «ελεύθεροι εν νεκροίς». Αυτή την ελπίδα μας δίνει και εμάς στην προοπτική ακριβώς του να ζούμε την Ανάσταση του Χριστού στη ζωή μας όπως θα τη γιορτάσουμε σε μερικές εβδομάδες καθώς μόλις είναι η πρώτη εβδομάδα που ξεκινήσαμε να γιορτάζουμε το Τριώδιο και πορευόμαστε προς την Ανάσταση του Χριστού. Δίπλα σε αυτήν την Ανάσταση που όλοι ελπίζουμε, που είναι για μας η ελπίδα μας, που είναι η δίαυλος από τα αδιέξοδα καθώς η ανθρωπότητα ποτέ δεν έχει υπερβεί το θέμα του θανάτου και δεν έχει υπερβεί τον θάνατο και για αυτό οι άνθρωποι όταν τον σκέφτονται έχουν μέσα τους δυσκολίες, έχουν μέσα τους καταστάσεις που τους θλίβει και κυρίως νιώθουν αυτό το αδιέξοδο γιατί; Γιατί όπως λέει η Αγία μας Γραφή «ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω», όχι ιδεολογικά άθεοι, αλλά χωρίς τον Θεό της Ανάστασης που είναι ο Χριστός. Όταν λοιπόν εμείς έχουμε προσλάβει αυτό που τόσο όμορφα ακούσαμε σήμερα εδώ στον Εσπερινό του Σαββάτου το «εν νεκροίς ελεύθερος» ξέρουμε ότι ο Χριστός χαρίζει αυτήν την Ανάσταση και μάλιστα χαρίζει το αναλλοίωτο μέσα από τον δεύτερο δίαυλο, που είναι η ίδια η αγιότητα. Αυτό ζούμε εδώ στο μοναστήρι, αυτή είναι η ευλογία, αυτή η ευλογία που δέχθηκε πρώτα το μοναστήρι, στη συνέχεια η επαρχία της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος και στη συνέχεια όλη η Ελλάδα και όλος ο κόσμος. Εμείς δεν κατοικούμε εδώ, αλλά προσλαμβάνουμε αυτήν την δωρεά, που έχει δώσει η Βασιλεία του Θεού, την αγιότητα, αυτή την δίαυλο καθώς και εκείνος ενώ είναι πεθαμένος είναι ελεύθερος και τελικά δεν είναι πεθαμένος αλλά είναι ζωντανός, το ότι δεν αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του δείχνει ότι ζει και ζει αυτή τη στιγμή αναστάσιμα και μας ευλογεί και εμείς βλέπουμε μόνο τα υλικά χαρακτηριστικά του αποτελέσματος αυτής της αγιότητος και της χάριτος που είναι το αναλλοίωτό του δέρμα, που είναι τα οστά του όπως τον βλέπουμε στη Λάρνακα. Το καλοκαίρι του 1987 αξιώθηκα να μιλήσω λίγο με τον Άγιο όταν ήταν εκεί ένας γεράκος με μία κρυφή αγιότητα. Τον κοίταζες κι έλεγες ένας απλός μοναχός που φαίνεται σαν να μην έχει τίποτα το χαρακτηριστικό επάνω του, τίποτα το ελκυστικό, ένας απλός παππούλης που μιλούσε με μια φωνή πολύ χαμηλή και ταπεινή. Ήταν ελάχιστες οι στιγμές και δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως είναι η οικονομία του Θεού να βρεθώ μετά ουσιαστικά από τόσα χρόνια μετά την κοίμησή του και μετά την ίδια του την Ανακομιδή των Λειψάνων και να βρισκόμαστε σήμερα με τα γιορτάζουμε εδώ μαζί. Για μένα είναι ιδιαίτερη ευλογία και σας ευχαριστώ όλως ιδιαιτέρως να βρεθώ και εγώ να συνεορτάσω μαζί με όλους εδώ τους Φθιωτείς, αλλά και όλους όσους έχουν έρθει από μακριά».
Γιατί Θεέ μου για δεύτερη φορά; Βαθύτατα συντετριμμένος για την απώλεια της 5χρονης Σκιαδενής-Παρασκευής, τέκνου της πολυαγαπημένης μου οικογένειας Σαράντου Χατζηγιάννη και Ελένης Κερανίδη βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να εξωτερικεύσω τον πόνο, την θλίψη αλλά και την συγκίνηση όλων μας, για το γεγονός ότι σ΄αυτή την οικογένεια, ο θάνατος κτυπά την πόρτα για δεύτερη φορά σε τόσο μικρή ηλικία. Είχε προηγηθεί η κοίμηση της πρωτοκόρης Παρασκευής, την Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου του έτους 2014 στην ηλικία των 2 περίπου ετών . Όλοι τότε λύγισαν, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Αργότερα όμως ξεπήδησε μία ελπίδα, καθώς ήλθε στον κόσμο ο Ευστράτιος. Στα μάτια του, είδαν και πάλι την χαρά της ζωής. Λίγο αργότερα η χαρά αυξήθηκε στο σπιτικό τους. Άλλο ένα παιδί, η Σκιαδενή-Παρασκευή έβλεπε το φως της ζωής. Αν και διαγνώσθηκε με κινητικά προβλήματα αγαπήθηκε πάρα πολύ από όλους. Οι γονείς, την είχαν τιμή και καμάρι τους και χαίρονταν την πρόοδο της . Οι παππούδες o Γιώργος και ο Στράτος , οι γιαγιάδες η Βούλα και η Σεβαστή, την φρόντιζαν. Ο θείος Nίκος πάντα κοντά στην οικογένεια, καμάρωνε. Και ήλθε μία αναπάντεχη στιγμή αρρώστειας. Ο λογισμός, τους πολιορκούσε ανελέητα. Μήπως πάθουν ότι και με την πρώτη τους κόρη; Τελικά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ένας απλός λογισμός. Η Σκιαδενή-Παρασκευή από την Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου βρίσκεται στην αγκαλιά του Θεού. Να είναι άραγε τυχαίο το ότι αυτή την ημέρα εορτάζεται στην Εκκλησία μας η Οσία Φιλοθέη η Αθηναία η οποία άφησε ένα τεράστιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο; Θα απαντούσα όχι, δεν είναι τυχαίο γιατί και η μικρή Σκιαδενή άφησε μία μοναδική παρακαταθήκη. Δεν πρόλαβε η κακία του κόσμου, να την νικήσει. Την ημέρα της Αγίας Φιλοθέης η φιλόθεη ψυχή της άκουσε την φωνή του Κυρίου: ‹‹είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου››. Μα πώς είναι δυνατόν εμείς να πονούμε, να λυγίζουμε, να λέμε τα αλλεπάλληλα γιατί, να τα βάζουμε με τον Θεό, να λέμε ότι είναι άδικο που πήρε αυτό το μικρό παιδί που δεν χάρηκε τη ζωή, γιατί και δεύτερη δοκιμασία; Τί φταίει; Τί έγινε; Πάντα το καλό πράτταμε. Τόση προσευχή κάναμε. Δεν αδικήσαμε κανέναν. Η πίστη μας ήταν πολύ δυνατή. Ακόμη και όταν οι γιατροί μας έλεγαν ότι δεν υπάρχουν ελπίδες εμείς πιστεύαμε στο θαύμα από τον Θεό. Γιατί λοιπόν επέτρεψε αυτή την δεύτερη πιο σκληρή δοκιμασία; Γιατί πάλι σε εμάς; Πού είναι η αγάπη Του; Αμείλικτα, ανθρώπινα αλλά και φυσικά θα πρόσθετα εγώ, ερωτήματα πάνω στον πόνο σας. Το σίδερο όταν καίει, δεν το αγγίζεις. Το ίδιο θα κάνω και εγώ. Δεν θα αγγίξω τις απαντήσεις απλά γιατί δεν είναι εύκολο να τις δώσεις, τούτη την δύσκολη ώρα. Αυτά όμως τα ερωτήματα που ταλαιπωρούν τους γονείς και όλο το συγγενικό περιβάλλον, σίγουρα ταλαιπωρούν και εμένα. Και εκεί που δεν βρίσκω λύση, ένα σπουργιτάκι πετάει στην κορυφή της Εκκλησίας στο Θάρρι εκεί που κάθομαι να αποτυπώσω στο χαρτί αυτές τις απλές σκέψεις. Ο νους μου τρέχει αμέσως στην νεκρώσιμη ακολουθία εις νήπια. Λέει στο τέλος : ‹‹ώσπερ στρουθίον τάχος επέτασας και προς τον κτίστην πάντων κατέφυγες››. Πέταξε σαν πουλάκι η Σκιαδενή γρήγορα, για να βρει την καταφυγή, και την ασφάλεια στον ουράνιο πατέρα μας. Και καθώς ξεδιπλώνω τη σκέψη αυτή, μου περνά ο λογισμός. Μήπως η Παρασκευή σ΄αυτή την χαρά του Κυρίου, ήθελε παρέα; Μήπως ήθελε και την αδελφούλα της για να μην νοιώθει μόνη; Μήπως οι προσευχές της, υπερνίκησαν τις δικές μας; Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε ο Θεός απεργάζεται ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, τέτοιων αδιεξόδων. Δύο άγγελοι πρεσβευτές στον ουρανό, για όλη σας την οικογένεια. Πολλοί το αποτύπωσαν στα σχόλια τους στο διαδίκτυο, γράφοντας από προχθές ότι ένας άγγελος έφυγε από κοντά μας. Θα μπορούσατε βέβαια να μου πείτε. Πάτερ ωραία αυτά που μας λες, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη. Δεν αντέχουμε για δεύτερη φορά να θάψουμε το παιδί μας. Και εδώ έρχεται να τα λύσει όλα, το μυστήριο του Θεού. Γιατί η Σκιαδενή-Παρασκευή δεν έχει πιθανότητα αλλά βεβαιότητα ότι είναι στον Παράδεισο. Και πάλι η νεκρώσιμος ακολουθία θα μας πει: ‹‹φωτοειδέσι τόποις κατασκηνών εν οις αυλίζεται των δικαίων τα πνεύματα ››. Αν η Σκιαδενή- Παρασκευή θα μπορούσε να μιλήσει αυτή τη στιγμή θα μας έλεγε: Θα θέλατε να με βλέπετε να βασανίζομαι σ΄αυτή την ζωή; Θα θέλατε να με βλέπετε να κουβαλώ τόσα προβλήματα; Σίγουρα όχι. Γι΄αυτό βιάστηκα να φύγω, για να κατασκηνώσω κοντά στον ουράνιο πατέρα μας. Μην στενοχωριέσθε. Και εκεί θα είμαι η άριστη μαθήτρια όπως εδώ στο ‘’ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ’’ και θα προστατεύω με ένα αόρατο τρόπο όλους σας, και τους συμμαθητές και τους δασκάλους μου. Αγαπημένη μου μαμά. Είχες αναρτήσει την ημέρα της Αναλήψεως στο διαδίκτυο κάτι που σου άρεσε από τον πατέρα Λίβυο, και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη: Είμαι παιδί του ουρανού, του άπειρου, του μεγάλου, του φωτεινού και αιώνιου. Δεν γεννήθηκα για να με καταπιεί η γη, αλλά για να με χαρεί ο ουρανός. Πηγαίνω εκεί που θα έρθετε και εσείς! Αγαπητοί μου Σαράντο και Ελένη θάρρος, κουράγιο και υπομονή παρακαλούμε τον Θεό να σας δώσει, για να αντέξετε και αυτή την δοκιμασία. Πάρτε δύναμη από τον λόγο του Χριστού ‹‹άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με και μή κωλύετε αυτά››. Οι δύο αγγελικές ψυχές των παιδιών σας προπορεύτηκαν, για να μην αλλοιωθούν από την αμαρτία του κόσμου που ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό βλέπουμε πως επελαύνει στην κοινωνία μας. Η Παρασκευούλα και η Σκιαδενούλα σίγουρα χαίρονται εκεί που βρίσκονται. Θέλουν και εσείς, μ΄αυτή την ελπίδα να δείτε τα πράγματα. Το απαιτεί η συνέχεια της ζωής αλλά πρωτίστως ο γυιός σας Στράτος που περιμένει να τον πάρετε στην αγκαλιά σας, για να δείτε και πάλι την ελπίδα, στα σπινθηροβόλα μάτια του. Δεν λέμε ο Θεός να συγχωρέσει την Σκιαδενή-Παρασκευή αλλά να την αναπαύσει, από τους κόπους και τις ταλαιπωρίες. Ο Θεός ας συγχωρέσει όλους εμάς, για ότι σκεφθήκαμε ή είπαμε.
…Αρκετή ώρα μετά το κλείδωμα του θαλάμου ο π. Αρσένιος στάθηκε πλάι στα ξύλινα κρεβάτια και προσευχήθηκε• έπειτα ξάπλωσε κι αυτός και συνεχίζοντας την προσευχή αποκοιμήθηκε. Ως συνήθως, ήταν ένας ύπνος ανήσυχος. Γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα ένιωσε κάποιον να τον σκουντάη. Ανακάθισε και αντίκρυσε την ανήσυχη σιλουέτα ενός ανθρώπου που ψιθύριζε: “Πάμε γρήγορα! Ο διπλανός μου πεθαίνει και σε ζητάει!”. Βρήκαν τον ετοιμοθάνατο στην άλλη άκρη του θαλάμου. Ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα• η αναπνοή του ήταν βαρειά και ακανόνιστη, τα μάτια του διάπλατα ανοιχτά κατά τρόπο αφύσικο. “Με συγχωρείς… Σε χρειάζομαι… Πεθαίνω…”. Κοίταξε τον π. Αρσένιο και πρόσθεσε σταθερά: “Κάθησε”… “Εξομολόγησέ με, συγχώρησε τις αμαρτίες μου. Είμαι μοναχός με μυστική κουρά”. Οι διπλανοί του κρατούμενοι πήγαν να κοιμηθούν αλλού. Όλοι έβλεπαν ότι ο θάνατος είχε φθάσει. Ακόμη και σ’ ένα θάλαμο στρατοπέδου κρατουμένων υπήρχε ευσπλαχνία και συμπάθεια για τον ετοιμοθάνατο. Πλησιάζοντας πιο κοντά στον μοναχό και χαϊδεύοντας τα κοντά, ανακατωμένα μαλλιά του ο π. Αρσένιος έσιαξε την τριμμένη κουβέρτα. Με το χέρι του πάνω στο κεφάλι του μοναχού διάβασε ψιθυριστά τις ευχές και συγκεντρώνοντας την προσοχή του ετοιμάστηκε ν’ ακούση την εξομολόγησι. “Η καρδιά μου… Δεν χτυπάει καλά…” ψιθύρισε ο ετοιμοθάνατος μοναχός και λέγοντας το μοναχικό του όνομα, «Μιχαήλ», άρχισε την εξομολόγησί του… *** Ο π. Αρσένιος είχε εξομολογήσει πολλούς στα τελευταία τους και αυτού του είδους οι εξομολογήσεις ήταν πάντα κάτι το βαθειά συγκινητικό. Τώρα όμως, ακούγοντας την εξομολόγησι του Μιχαήλ, ο π. Αρσένιος έβλεπε ξεκάθαρα ότι μπροστά του βρισκόταν ένας άνθρωπος που είχε φτάσει σε σπάνια επίπεδα πνευματικής τελειώσεως. Ένας άνθρωπος δίκαιος πέθαινε, ένας άνθρωπος προσευχής, ένας άνθρωπος που είχε αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό και στον συνάνθρωπο μέχρι τελευταίας πνοής. Ένας άνθρωπος δίκαιος πέθαινε και ο π. Αρσένιος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο ιερεύς Αρσένιος ήταν μικρός και ασήμαντος μπροστά του, ότι δεν ήταν καν άξιος να φιλήση την άκρη των ενδυμάτων του. Ο ψίθυρος διακοβόταν όλο και πιο συχνά, αλλά τα μάτια έλαμπαν από ζωή και μέσα τους, μέσα σ’ αυτά τα δύο μάτια, ο π. Αρσένιος, όπως και πριν, τα διάβαζε όλα. όλα όσα ο ετοιμοθάνατος λαχταρούσε να εκφράσει… Ένας κρατούμενος πέθαινε, όπως ακριβώς και τόσοι άλλοι είχαν πεθάνει μπροστά στα μάτια του π. Αρσενίου. Τούτος ο θάνατος όμως τον επηρέασε όσο ποτέ κανένας άλλος. Έτρεμε καθώς συνειδητοποιούσε ότι ο Κύριος με το πολύ έλεός Του τον είχε αξιώσει να εξομολογήση κάποιον που ανήκε στη χορεία των δικαίων. Τούτη τη φορά ο Κύριος απεκάλυπτε έναν μεγάλο Του θησαυρό, που τόσο καιρό και με τόση αγάπη είχε καλλιεργήσει. Έδειχνε σε ποια ύψη πνευματικής τελειότητος μπορούν να φθάσουν όσοι αγαπούν τον Θεό με αγάπη ανεξάντλητη, όσοι σηκώνουν τον ζυγό και το φορτίο του Χριστού και τα βαστάζουν μέχρι τέλους. Όλα αυτά ο π. Αρσένιος τα έβλεπε και τα καταλάβαινε. Οι απίστευτα πολύπλοκες περιστάσεις της σύγχρονης ζωής μόνο εμπόδια και προσκόμματα θα μπορούσαν να έχουν προσφέρει στην κατά Θεόν πορεία κάποιου: επαναστατικές ζυμώσεις, προσωπολατρείες, πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις, επίσημη αθεία του κράτους, ποδοπάτημα της πίστεως, ηθική κατάπτωσις, διαρκής αστυνόμευσις και καταδόσεις, έλλειψις πνευματικού οδηγού. Η εξομολόγησις του ετοιμοθανάτου μοναχού ωστόσο έδειχνε ότι ένας άνθρωπος με βαθειά πίστι μπορεί όλα αυτά, κάθε τι που θα σταθή στον δρόμο του, να τα υπερνίκηση και να είναι κοντά στον Θεό.Δεν ήταν ούτε σκήτη ούτε απομονωμένο μοναστήρι ο χώρος όπου ο Μιχαήλ είχε διανύσει την κατά Θεόν πορεία του. Αντίθετα, ήταν ο θόρυβος της ζωής, η βρωμιά της, η σκληρή μάχη με τις γύρω δυνάμεις του κακού, την άρνησι και την στρατευμένη αθεία. Είχε δεχθή πολύ λίγη πνευματική καθοδήγησι. Υπήρξαν κατά διαστήματα κάποιες συναντήσεις με δύο-τρεις ιερείς και ένας σχεδόν ολόκληρος χρόνος που τον πέρασε χαρούμενα σε στενή επικοινωνία με τον επίσκοπο Θεόδωρο, ο οποίος και τον έκειρε μοναχό. Αλλά μετά από τα δύο-τρία σύντομα γράμματα του επισκόπου απέμεινε μόνο ο ακλόνητος και φλογερός πόθος του να προχωρή μπροστά, όλο μπροστά, στον δρόμο προς τον Κύριο. “Ακολούθησα άραγε τον δρόμο της πίστεως; Πήρα σωστά τον δρόμο του Θεού; Η μήπως έχασα τον δρόμο; Δεν ξέρω”, είπε ο Μιχαήλ. Ο π. Αρσένιος όμως έβλεπε ότι ο Μιχαήλ όχι μόνο δεν είχε παρεκκλίνει καθόλου από τον δρόμο που του είχε δείξει ο επίσκοπος Θεόδωρος, αλλά είχε κιόλας προχωρήσει πάρα πολύ σ’ αυτόν, έχοντας φθάσει και ξεπεράσει τους οδηγούς του. Ολόκληρη η ζωή του Μιχαήλ ήταν μία μάχη «εν πορεία», μία μάχη για πνευματική και ηθική τελείωσι μέσα στη βαναυσότητα της σύγχρονης ζωής. Και ο π. Αρσένιος καταλάβαινε ότι ο Μιχαήλ είχε κερδίσει αυτή τη μάχη, τη μάχη που έδωσε μόνος εναντίον του κακού που τον περικύκλωνε. Καθώς έζησε μέσα στον κόσμο, αφιερώθηκε στην επιτέλεσι αγαθοεργιών στο όνομα του Κυρίου. Κράτησε μέσα στην καρδιά του σαν αναμμένο πυρσό τα λόγια του Αποστόλου: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού». Ο π. Αρσένιος συνειδητοποιούσε το μεγαλείο, την τελειότητα του πνεύματος του Μιχαήλ. Με τον ίδιο τρόπο αναγνώριζε και τη δική του αθλιότητα και ικέτευε θερμά τον Κύριο να δώση σ’ αυτόν, τον ιερέα Του Αρσένιο, τη δύναμι να ανακουφίση τα βάσανα του μονάχου σ’ αυτές τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής του. Ήταν στιγμές που ο π. Αρσένιος αισθανόταν εντελώς ανήμπορος. Την ίδια ώρα όμως ένιωθε να εμψυχώνεται από την παρουσία του Μιχαήλ, του οποίου η επιθανάτια εξομολόγησι απεκάλυπτε μπροστά του τις θαυμαστές οδούς του Κυρίου, διδάσκοντας και οδηγώντας τον στο δρόμο της ολοκληρωτικής αφιερώσεως… Ως ιερεύς, παίρνοντας από τον ετοιμοθάνατο μοναχό το φορτίο των αμαρτιών του και κρατώντας το στα χέρια του, ο π. Αρσένιος έτρεμε• έτρεμε πάλι με την επίγνωσι της αναξιότητος και ανθρώπινης αδυναμίας του. Απαγγέλλοντας την συγχωρητική ευχή στον δούλο του Θεού Μιχαήλ μοναχό, ο π. Αρσένιος από μέσα του έκλαιγε. Κατόπιν, μη μπορώντας να κρατηθή, ξέσπασε σε δάκρυα.
Η υποκρισία για την προστασία της αγέννητης ζωής ακόμα δεν έχει πιάσει «ταβάνι» στη χώρα μας. Κάθε τόσο η κοινωνία και τα Μέσα ενημέρωσης καταρρίπτουν νέα ρεκόρ φαρισαϊσμού. Το είδαμε με μια νέα, φρικτή υπόθεση που ήρθε στο φως της δημοσιότητας. «Σοκ» προκάλεσε στην κοινή γνώμη η είδηση για ένα νεκρό έμβρυο που βρέθηκε σε σωλήνα αποχέτευσης, σε κτήριο της ΜΚΟ «Γιατροί χωρίς Σύνορα», στην οδό Σόλωνος. Ένας υδραυλικός επιχείρησε να εξετάσει με μικροκάμερα μια βουλωμένη σωλήνωση και έκανε τη φρικιαστική ανακάλυψη ενός σφηνωμένου νεκρού εμβρύου, που σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΡΤ, ήταν 3-4 μηνών. Το πως κατέληξε εκεί το μωράκι, θα το δείξουν οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Μένει να μάθουμε δηλαδή αν το νεκρό έμβρυο ήταν αποτέλεσμα μιας απελπισμένης αποβολής ή αν κάποιος γιατρός έκανε παράνομη έκτρωση και ξεφορτώθηκε το δύσμοιρο πλάσμα στην αποχέτευση. Και αυτό το ζήτημα θα μπορούσε να συνδέεται με τη βιομηχανία παράνομων αμβλώσεων, με χασάπηδες γιατρούς που δολοφονούν παιδιά σε «τιμή ευκαιρίας», κάτω από το ραντάρ ενός ανάλγητου κράτους που έτσι κι αλλιώς αδιαφορεί για την αγέννητη ζωή. Όμως ανεξάρτητα από τη διαλεύκανση της υπόθεσης, εδώ έχουμε μπροστά μας μια χυδαία υποκρισία. Σοκαρίστηκαν τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη από ένα αγγελουδάκι που κατέληξε στον απόπατο, και δεν σοκαρίζεται για τα εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητα αγγελούδια που κάθε χρόνο καταλήγουν στα σκουπίδια των κλινικών. Δολοφονούνται καθημερινά και μάλιστα με φρικτό θάνατο, από αυτούς που συνηθίζω να αποκαλώ χασάπηδες με λευκές ποδιές. Εξωμότες του όρκου του Ιπποκράτη που πλουτίζουν με συμβόλαια θανάτου. Έφριξε το πανελλήνιο με το αποτέλεσμα μιας πιθανολογούμενης παράνομης έκτρωσης; Ας δει τι γίνεται και στις νόμιμες! Ας το δει σε όλη την ωμότητά του, για να τελειώνουμε πια με αυτή τη διπροσωπία. Να δει και ο κάθε ανίδεος το πως καταλήγουν ζωντανά παιδιά, στον σκουπιδοφάγο. Αγέννητα παιδάκια που αντιλαμβάνονται, που κινούνται, που νοιώθουν, που ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα, που καταλαβαίνουν συναισθήματα της μάνας. Η νόμιμη κτηνωδία Η μία μέθοδος δολοφονίας του αγέννητου παιδιού είναι η «μέθοδος της αναρρόφησης». Και πως εκτελείται αυτή; Το ζωντανό έμβρυο αναρροφάται σαν ρυπαρό και ανεπιθύμητο σκουπίδι με έναν σωλήνα που εισέρχεται στην κοιλότητα της μήτρας και δημιουργεί κενό, όπως ακριβώς μια σκούπα. Ο σωλήνας διαμελίζει και πολτοποιεί το αθώο μωράκι που έκανε το μοιραίο «λάθος» να συλληφθεί στα σπλάχνα της μάνας του. Η άλλη φρικτή μέθοδος δολοφονίας του αγέννητου παιδιού είναι η «απόξεση μήτρας». Γίνεται με ένα φονικό εργαλείο που λέγεται «ξέστρο», το οποίο αποξένει το ενδομήτριο και αφαιρείται όλο το περιεχόμενο της μήτρας. Ποιο είναι το πρόβλημά μας λοιπόν; Το να στέλνουμε τα παιδιά μας στα απόβλητα νόμιμα και όχι παράνομα; Αυτό είναι το ζητούμενο; Εάν το έμβρυο καταλήξει στην αποχέτευση παράνομα είναι καταδικαστέο, άλλα αν καταλήγει νόμιμα, είναι απλά μια τυπική διαδικασία του γυναικολόγου; Έχει διαφορά δηλαδή η κτηνωδία, αν έχει την επίσημη «βούλα» του Δρ. Σφαγέα; Λέει πολύ σοφά ένα σύνθημα υπέρ της αγέννητης ζωής, ότι αν η κοιλιά της μητέρας είχε παράθυρο, τότε θα είχαμε πολύ λιγότερες εκτρώσεις. Γιατί με το παράθυρο θα ήταν ορατή η σφαγή και μεγαλύτερες οι τύψεις και οι ενδοιασμοί. Ενώ με τις τυποποιημένες διαδικασίες μιας «επέμβασης ρουτίνας» όπως έχει φτάσει να γίνει η έκτρωση, μπορείς ευκολότερα να παραμυθιάσεις τον εαυτό σου ότι ο φόνος δεν υπάρχει, αφού δεν… τον βλέπεις. Και αυτή η θηριωδία στολίζεται με ανώδυνες λέξεις όπως η λεγόμενη «διακοπή κύησης». Λες και η αγέννητη ζωή είναι πρόγραμμα που «φορτώνει» στον υπολογιστή και το διακόπτουμε όποτε θέλουμε. Φανταστείτε να νομιμοποιούταν η δολοφονία των γεννημένων ανθρώπων, και μετά από κάθε νόμιμο – πλέον – φόνο να δηλώναμε ότι πραγματοποιήσαμε «διακοπή… ζωής». Έτσι απλά. Παρόμοια παράνοια είναι και η «διακοπή κύησης». Αλλά ακόμα και αυτό το μωράκι που ρίχτηκε στον υπόνομο του κτηρίου στη Σόλωνος, πόσο αντίκτυπο έχει στην κοινωνία, πέρα από το αρχικό σοκ; Ένα δεμένο σκυλάκι ρίχνεται σε κάποιο φρεάτιο από κάποιο ανθρωπόμορφο κτήνος και αμέσως γίνεται πρώτη είδηση παντού. Ένα αγέννητο μωράκι ρίχνεται στην αποχέτευση και η κοινωνία θα το προσπεράσει, γιατί αρνείται να κοιτάξει στο είδωλο του καθρέφτη το τέρας που έχει γίνει. Αν κάποιος αξίζει να ριχτεί στην αποχέτευση της ιστορίας είμαστε εμείς ως κοινωνία, γιατί η «ανθρωπιά» μας ζέχνει από υποκρισία και η ασπλαχνία μας οδηγεί σε ολόκληρες γενοκτονίες…ρό έμβρυο που βρέθηκε σε αποχέτευση και δεν σοκάρεται για τα φονευμένα έμβρυα που καταλήγουν στα σκουπίδια των κλινικών!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)