Κάθε στιγμή είμαι οφειλέτης στον Κύριο, πνευματικά και σωματικά.
Πνευματικά για τις αμαρτίες μου, σωματικά επειδή παίρνω χάρισμα όλες τις υλικές δωρεές του, όπως τροφή, ρούχα, αέρα, ζέστη, φως και γενικά όλα τα χρειαζούμενα της ζωής.
Πώς τότε θα μπορούσα να μη νιώθω χαρά το να συγχωρώ «τα οφειλήματα» των αδελφών μου, τόσο τα πνευματικά, όσο και τα υλικά, όταν ο Θεός μου συγχωρεί αμέτρητες φορές το πλήθος των παραπτωμάτων μου;
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης
Μια επιλογή φωτεινών λόγων, που αναπαύουν και εμπνέουν την ψυχή…
Αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει το φως. Αν όλα είναι κλειστά, από πού θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω… Έτσι και εις τα πνευματικά: Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!
Το Ψαλτήρι καθημερινή μου τροφή το έχω. Να το αγαπάς πολύ και να το διαβάζεις. Έστω ένα ή δύο ψαλμούς την ημέρα. Και όταν έχεις λύπη, όταν έχεις πειρασμόν, διάβαζε με προσοχήν και αγάπην το Ψαλτήρι και θα νιώθεις μεταβολή μέσα σου.
Να θεωρείς την Εκκλησία ως Ιατρείο. Διατί πηγαίνει κανείς εις το Ιατρείο; Δια να θεραπευθεί. Να λέγεις, Διατί ήλθα εδώ; (εις την Εκκλησιά) και να παρακαλείς τον Χριστό μας, την Παναγίαν μας και τους Αγίους μας!
Όταν βρεθείς σε δύσκολες στιγμές, το «Πιστεύω» να λες. Αργά και να το αισθάνεσαι. Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου, όχι τυπικά και ξηρά. Εγώ, το λέγω πολλές φορές την ημέρα, 5-6 και περισσότερες.
Μετά το Απόδειπνο, να πεις: «Κύριε μου, με βλέπεις πώς είμαι! Κατάνυξιν δεν έχω. Δεν ημπορώ να προσευχηθώ όπως πρέπει. Αδυναμίες έχω πολλές! Δεν αγωνίζομαι ακόμη όπως Εσύ θέλεις. τι θα γίνει αυτή ή κατάστασης; Βοήθησε με Κύριε!» Να του ομιλείς σαν να είναι μπροστά σου, έτσι Όπως ομιλείς σε εμένα.
Θέλεις να σε εισακούει ο Κύριος; Ποτέ μη πικράνεις άνθρωπο. Τα λόγια σου να είναι ειρηνικά, γλυκά, ζαχαρωμένα.
Όσο περισσότερο γεύεται κανείς τον Θεόν, λέγει κάποιος Γέρων, τόσον και περισσότερων πεινά δι’ Αυτόν. Το ζωγραφισμένο νερό δεν κόβει την δίψα, ούτε το ζωγραφισμένο ψωμί την πείνα. Εις την κοσμική σοφία θ’ ακούσεις πολλά περί αρετής αλλά είναι αδύναμα να σε πείσουν. Δεν έχει πείρα της αρετής. Δεν την δοκίμασε δι’ έργων. Ένα φαγητό διά να ειπείς ότι είναι νόστιμο πρέπει να το δοκιμάσεις. Ναι, να πεινάσετε, να διψάσετε και να χορτάσετε τον Θεόν, αυτό σάς εύχομαι.
Λόγοι του Γέροντα Ιερώνυμου Αιγίνης
«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…» Οτιδήποτε σας συμβεί, η παρηγοριά σας να είναι ο Χριστός· εκεί είναι η δύναμη
Αγίου Ανθίμου της Χίου
Όπου είναι η δύναμη, εκεί να τρέχετε! «Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…».
Άραγε τί θέλουν να πουν αυτά τα λόγια; Κάτι καλό όμως θα είναι και ευχάριστο, για να το παρουσιάσουν οι άγιοι Πατέρες να λέγεται τώρα, αυτές τις ημέρες της αγίας Τεσσαρακοστής. Ποιός βασιλιάς, ποιός εξουσιαστής, ποιός άρχοντας, ποιός ηγεμόνας είναι σε αυτόν τον κόσμο, που δεν έχει εξουσία; Τόση δύναμη έχει ο λόγος του, ώστε εκείνο που θα προστάξει να γίνει αμέσως. Όμως δύναμη πνευματική δεν μπορεί να τους δώσει.
«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού». Παρακαλούμε τον βασιλέα των ουρανών να μας δώσει κάποια δύναμη πνευματική. Τώρα, αυτές τις ημέρες πολύ σωστά όρισαν οι άγιοι Πατέρες να το λέμε αυτό και να τον παρακαλούμε να έλθει μαζί μας. Έλα εσύ, που είσαι ο εξουσιαστής όλων των δυνάμεων, εσύ που είσαι Κύριος των πάντων, έλα μαζί μας. Τί να κάνεις; να γίνεις παρήγορός μας, έλα να γίνεις συνήγορός μας, δάσκαλος και ιατρός μας· εσύ που εξουσιάζεις τα πάντα «μεθ’ ημών γενού». Τον παρακαλούμε να μας δώσει κάποια δύναμη.
Αυτή όμως η δύναμη απλώς και ως έτυχε δεν έρχεται. Δεν είναι κανένα ρούχο να το φορέσουμε, δεν είναι κανένα πράγμα υλικό, για να το πάρουμε· είναι μία δύναμη πνευματική. Είναι ο ίδιος ο Θεός, τον οποίον παρακαλούμε να έλθει μαζί μας. Είναι πανέτοιμος για να έλθει· είναι πολύ πρόθυμος και έτοιμος κάθε στιγμή με ευχαρίστηση, με χαρά, με καλή διάθεση, να έλθει να επισκιάσει και να βοηθήσει τον άνθρωπο, αλλά πρέπει να του ετοιμάσουμε τόπο.
Ποιός είναι αυτός, που έχει τόσες δυνάμεις; είναι αυτός ο Χριστός, που ήλθε και έχυσε το πανάγιό Του αίμα, για να μας εξαγοράσει και να μας δώσει δύναμη, ώστε να πατούμε επάνω «όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού». Αλλά δεν έρχεται έτσι· πρέπει πρώτα – πρώτα να καταδαμάσουμε τα πάθη μας. Για τούτο οι άγιοι Πατέρες όρισαν να το λέμε τώρα, αυτές τις ημέρες, που είναι η νηστεία· διότι η νηστεία καταδαμάζει τα πάθη. Εάν δεν καταδαμαστούν αυτά, δεν έρχεται ο Θεός.
Ποιό όμως να είναι το μέσον, με το οποίο θα μπορέσουμε να φέρουμε τον Θεό μαζί μας; Πιστεύω ότι το ξέρετε. Το μέσον αυτό, με το οποίο θα φέρουμε τον Θεό μαζί μας, είναι αυτή η συντριβή της καρδίας. Να συντρίψουμε την καρδία μας και να φέρουμε στον εαυτό μας την αγάπη, την ταπείνωση, την υπομονή και επιμονή στο αγαθό, για να μείνει ο Θεός μαζί μας. Δύσκολο όμως είναι. Διότι τα πάθη μας δεν τα δαμάζουμε εύκολα.
Επικαλούμεθα τον Θεόν στο κελλί μας, μέσα στην εκκλησία, κλαίμε, συντρίβουμε τον εαυτό μας, άλλα διάφορα κάνουμε, βγαίνουμε όμως κατόπιν έξω και εκείνα, τα οποία κερδίσαμε, τα δαπανάμε. Πώς; Με το μίσος, την κακία, την πονηρία, με την κρίση, με την κατάκριση και με τα άλλα πάθη, τα οποία πολεμούν καθημερινά τον άνθρωπον. Φωνάζουμε: Κύριε των δυνάμεων έλα μαζί μας… αλλά αυτά απομακρύνουν τη χάρη του Θεού, και δεν έρχεται. Δεν φοβούμεθα το Θεό, αλλά και δεν τον αγαπούμε· ναι έλεγε ο μέγας Αντώνιος, ότι εγώ δεν φοβούμαι τον Θεό, αλλά τον αγαπώ ολοψύχως, διότι η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο.
Πώς δείχνουμε ότι δεν τον αγαπούμε εμείς; διότι όταν μας τύχει μια προσβολή, δεν υπομένουμε, όταν μας τύχει κάτι που μας παροξύνει, δεν υποκύπτουμε, όταν μας έρχεται να κάνουμε κάτι, το οποίο είναι μισητό ενώπιον του Θεού, δεν το αποφεύγουμε. Ποιόν βλάπτουμε; Τη ψυχή μας. Εκεί που θα βλαφτείς, εκεί πηγαίνεις· εκεί που θα σκοτισθεί το μυαλό σου, εκεί τρέχεις. Τί θα κερδίσεις; Αντί χαρά, λύπη· αντί ανάπαυση, ταραχή και ανησυχία. Πώς θα έλθει μαζί σου ο Θεός;
Πολλές ημέρες τώρα παρατηρώ έξω που πηγαίνω, ότι έρχονται δύο πέρδικες και καθίζουν εκεί στο παγκάκι· πότε πιό πάνω, πότε πιό κάτω, όλο τις βλέπω να τριγυρίζουν εκεί. Γιατί δεν έρχονταν και άλλοτε; γιατί δεν έρχονταν και τα περασμένα χρόνια, μόνο τώρα κάθε μέρα έρχονται; Διότι βλέπουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Εμείς, αδελφές, δεν βλέπουμε τον κίνδυνο που έρχεται εναντίον της ψυχής μας; Δεν βλέπουμε ότι ο διάβολος γίνεται όργανο, για να απορροφήσει την πνευματική μας δύναμη.
Ποιός το σοφίζει αυτό το πουλί; ποιός του έλεγε τόσα χρόνια να μην έρχεται και τώρα δεν φεύγει από εκεί; Κανείς· με τη γνώση του· καταλαβαίνει ότι σ’ αυτό το μέρος θα βρει τη γαλήνη, θα βρει την ησυχία. Εμείς είμαστε λογικοί άνθρωποι, αφιερωμένοι στον Θεό. Γιατί να τρέχουμε εκεί που είναι ο κίνδυνος; Γιατί να μην ασπαζόμαστε τη σιωπή; Γιατί να μην κυνηγούμε την υπακοή; Γιατί να μην έχουμε την αγάπη, την υπομονή, την ομόνοια, με τα οποία θα αποφύγουμε τους κινδύνους και θα φέρουμε τη θεϊκή δύναμη μέσα μας;
Εμένα, μου κάνει εντύπωση αυτό το πράγμα· έκπληκτος γίνομαι· ένα πουλί να καταλαβαίνει τον κίνδυνο! του δίνει σοφία ο Θεός· του δίνει στόχαση, ότι σ’ αυτό το μέρος δεν έχει φόβο να βλαφτεί.
Δεν μας φθάνει, αδελφές, να πούμε ότι ήλθαμε στο στάδιο της αγίας Τεσσαρακοστής και εξασφαλιστήκαμε με τη νηστεία που κάνουμε διότι η νηστεία αυτή δεν είναι άλλο παρά μια αλλαγή φαγητών. Άλλη νηστεία να κάνουμε· διότι λέει και το στιχηρό, «νηστεία δεν είναι μόνον η αποχή των βρωμάτων, αλλά εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, καταλαλιάς, ψεύδους…» αυτά να αποφύγουμε, αδελφές. Διότι δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε τότε ενώπιον του πανδήμου δικαστηρίου και να πούμε ότι δεν τα ξέραμε. Όταν τηρείς λοιπόν αυτά, ευθύς ως θα ειπείς: «Κύριε των δυνάμεων, έλα μαζί μου…» αμέσως ένας άγγελος έρχεται πλησίον σου. Έρχεται και ο διάβολος από πίσω, αλλά ο άγγελος είναι ισχυρότερος. Και να μην πεις ποτέ, ο διάβολος με παρακίνησε και έκανα εκείνο το κακό, ή είδα τον άλλο και παρακινήθηκα και εγώ. Διότι δεν γελιέται ο Θεός· τον άγγελο που σου έδωσε φύλακα και σε φυλάει νύκτα – μέρα, γιατί δεν τον ακούς, αλλά μόνον ακούς τον Σατανά; Δωρεάν μας φυλάει ο άγγελος μέρα και νύκτα. Όμως επειδή αδυνατούμε να κάνουμε το αγαθό, αδυνατεί και ο άγγελος και φεύγει μακριά μας. Αλλά ο διάβολος που μένει πλησίον σου καλό θα σου κάνει; Προσέχετε! διότι η ζημιά είναι μεγάλη και όταν σεις ζημιώνεσθε, η λύπη μου είναι άπειρη. Διότι δεν θέλω να χαθεί καμία σας. Αν χαθώ εγώ, δεν με νοιάζει· αν χαθεί όμως μια από σας, η λύπη μου θα είναι πολύ μεγάλη…
Να προσέχετε! Όπου είναι η δύναμη, εκεί να τρέχετε· να φεύγει κάθε είδος κακίας, το οποίο θα σας φέρει σκότος και ταραχή. Ποιά είναι η δύναμη; ο Χριστός! εκεί να τρέξεις. Σου έτυχε κάτι; τρέξε στη προσευχή, τρέξε στο Χριστό. Και πώς δεν πας στο Χριστό; πώς δεν τρέχεις στη προσευχή; η προσευχή, είναι το πάν, εκεί είναι η δύναμη, εκεί είναι η βοήθεια. Τρέξε λοιπόν στον βοηθό, τρέξε εκεί που υπάρχει δύναμη.
Η προσευχή είναι σαν μία θωράκιση, είναι σαν ένα ισχυρό όπλο και ενίσχυση, για να αποφεύγουμε τον Σατανά και να μη γινόμαστε παιχνιδάκι του. Από πού έρχεται η δύναμη; από το Χριστό! Ο Χριστός μου είναι δύναμη… τρέξε λοιπόν φώναζε το Χριστό να σε βοηθήσει. Προσπαθήσετε να αγιασθείτε, να φωτιστείτε,… επικαλείσθε τον Χριστό να σας γίνεται βοηθός σε όλα και συνήγορος. Εμείς έχουμε αγγέλους και μας φυλάγουν ο βασιλέας μας, μας έδωσε από έναν άγγελο φύλακα. Λοιπόν αποφεύγετε τον Σατανά· τρέχετε στον Χριστό. Οτιδήποτε σας συμβεί, η παρηγοριά σας να είναι ο Χριστός· εκεί είναι η δύναμη. Θέλω να γίνετε τέκνα του επουρανίου βασιλέως· θέλω να σας δω όλους στη βασιλεία των ουρανών.
(Αγίου Ανθίμου του Χίου, «Πνευματικές διδασκαλίες»)
Της Θεοδώρας Μαίου
Ο 8χρονος γιος μου κοντοστάθηκε στην είσοδο και χρειάστηκε λίγα δευτερόλεπτα για να περιεργαστεί τον χώρο γύρω του.
Δειλά-δειλά μου έσφιξε το χέρι και σιγοψιθύρισε: «Μαμά, δεν θέλω να πάω στην εκκλησία. Αγαπώ το Θεό και τον Χριστό, αλλά δεν θέλω να πάω» μου είπε και την ίδια στιγμή κρύφτηκε πίσω από τη φούστα μου, μάλλον από ντροπή που για πρώτη φορά στην ζωή του είχε βρει το θάρρος να ξεστομίσει την αλήθεια του.
Η καρδιά μου πάγωσε. Δεν μπορούσα παρά να κατηγορήσω τον εαυτό μου για την επιφανειακή σχέση που, προφανώς, είχε αναπτύξει ο γιος μου με τα θεία, την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η μεγαλύτερη κόρη μου ήταν πάντα πρόθυμη να με ακολουθήσει στην κυριακάτικη λειτουργία και να «εκτελέσει» τα θρησκευτικά της καθήκοντα.
Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί γονείς της δικής μου γενιάς που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με τα δικά τους παιδιά.
«Συνήθως, τα παιδιά εκείνα που με χαρά έρχονται στην εκκλησία, είναι παιδιά οικογενειών οι γονείς των οποίων μέσα από τη δική τους αφοσίωση και πίστη, κατορθώνουν να εμπνεύσουν και τα νεαρότερα μέλη των οικογενειών τους να συμμετέχουν ουσιαστικά σε αυτό που ονομάζουμε ορθοδοξία» εξηγεί ο πάτερ Μιχαήλ Ψαρομάτης, ο οποίος είναι ένας από τους νεότερους και πιο δραστήριους ιερείς της Αρχιεπισκοπής στη Νότια Αυστραλία.
«Το να πιέσουμε το παιδί να έρθει στην εκκλησία, σίγουρα δεν αποτελεί λύση, πόσο μάλλον κατάλληλη τακτική, αλλά, δυστυχώς, η πίεση αυτή έλαβε χώρα χρόνια πριν στους κόλπους των οικογενειών της πρώτης και της δεύτερης γενιάς Ελλήνων της Αυστραλίας, οι οποίοι είτε ανακάλυψαν την πίστη τους λίγο αργότερα είτε κατάφεραν μέσα από μελέτη να εξηγήσουν τα ερωτήματα εκείνα για την θρησκεία τους που οι γονείς τους δεν τους άφηναν περιθώρια να ανακαλύψουν».
Σύμφωνα με τον 34χρονο ιερέα, ο οποίος είναι γιος ενός από τους παλαιότερους ιερείς της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στη Νότια Αυστραλία, πολλά παιδιά δεύτερης γενιάς βίωσαν μια λανθασμένη προσέγγιση απέναντι στη θρησκεία αφού οι γονείς τους, στην πλειοψηφία τους απλοί άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, απαιτούσαν από τους ίδιους να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα ένα «δόγμα», χωρίς, όμως, να δίνουν τις κατάλληλες κατευθύνσεις και απαντήσεις, στα εύλογα ερωτήματα που γεννά ο ανθρώπινος νους όσον αφορά το μυστήριο της Ορθοδοξίας.
«Η φράση “Πίστευε και μην ρωτάς” λειτούργησε τραυματικά σε αυτή την γενιά, η οποία με τη σειρά της τώρα παλεύει να αποδεχθεί, να υιοθετήσει και να μεταλαμπαδεύσει στα δικά της παιδιά τις πραγματικές πληροφορίες μιας πίστης που η ίδια δεν διδάχθηκε» εξηγεί ο πάτερ Μιχαήλ, ο οποίος καλεί τους νέους γονείς να μελετήσουν από την αρχή τη θρησκεία έτσι ώστε να μπορέσουν μέσα από την δική τους ενημέρωση και σωστή αντίληψη να την εξηγήσουν στα παιδιά τους.
«Δεν μπορούμε να πιέσουμε ένα παιδί αλλά μπορούμε να το εμπνεύσουμε να πιστέψει μέσα από το δικό μας παράδειγμα και τρόπο ζωής, ο οποίος αγκαλιάζει τη θρησκεία και τη χριστιανοσύνη, ουσιαστικά, όχι μόνο με την παρουσία μας στην κυριακάτικη λειτουργία αλλά με την ενεργό συμμετοχή στην εκκλησία και την κοινωνία της» λέει.
Στην πραγματικότητα, όμως, πόσοι από εμάς επιθυμούμε να γίνουν τα παιδιά μας «καλοί χριστιανοί» και πόσοι είμαστε, άραγε, διατεθειμένοι να πράξουμε αναλόγως και να υιοθετήσουμε έναν πολύ πιο «θρησκευόμενο» τρόπο ζωής;
Μπορούμε, τελικά, να λεγόμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι με το να καθόμαστε απλά ήσυχοι μια-δυο ώρες στην εκκλησία πού και πού κάποια Κυριακή;
«Πρέπει να αποφασίσουμε να επιλέξουμε τον Ιησού και μετέπειτα φυσικά να υιοθετήσουμε έναν τρόπο ζωής που συνάδει και ενισχύει αυτή μας την απόφαση.
«Οι γονείς και μετέπειτα τα παιδιά καλούνται να συμμετέχουν ενεργά στους κόλπους της Εκκλησίας, και συνειδητά σαν μια οικογένεια να συμμετέχουν σε δραστηριότητες όπως σεμινάρια, μελέτες της Βίβλου, κατηχητικό και εκδρομές ώστε να υπάρχει συστηματικά μια βαθιά και ουσιαστική επαφή με την θρησκεία, όχι σποραδική και επιφανειακή».
Η θρησκεία απαιτεί αφοσίωση, χρόνο, προσπάθεια και μετριοπάθεια.
Η θρησκεία για όσους ασχολούνται ουσιαστικά προσφέρει απαντήσεις, γαλήνη και αγαλλίαση.
Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία στατιστικά στοιχεία της Census κάνουν λόγο για σημαντική μείωση των πιστών στους κόλπους της ορθοδοξίας. Η κρίση της πίστης μας και η πτώση του αριθμού των Αυστραλών πολιτών που αποδίδουν στον εαυτό τους τον χαρακτηρισμό «χριστιανός» είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.
«Εδώ είναι, επίσης, υποχρέωση της Εκκλησίας και του κλήρου να έρθει πιο κοντά στην νεολαία και να παραμείνει μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα, ηλεκτρονικές και διαδικτυακές εφαρμογές, μοντέρνες τεχνολογίες, συνεχείς ανοικτές συζητήσεις και αναλύσεις, σεμινάρια live στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανοικτή και «σχετική» ανταποκρινόμενη έτσι στα «σημεία των καιρών», που απαιτούν διαφορετική προσέγγιση από την παραδοσιακή έννοια της διδασκαλίας όπως την γνωρίζαμε» παραδέχεται ο πάτερ Μιχαήλ ο οποίος αποκαλύπτει πως μόλις πριν λίγες ημέρες μια από τις ανοικτές συζητήσεις της νεολαίας της Νότιας Αυστραλίας είχε ως αποτέλεσμα το 90% των συμμετεχόντων να αλλάξουν άποψη αναφορικά με την ιδέα του μυστηρίου της εξομολόγησης.
«Εμείς είμαστε εδώ για να κάνουμε το καλό και η αγκαλιά μας είναι πάντα ανοικτοί απέναντι στους νέους, στις ερωτήσεις, στους προβληματισμούς τους και στις ευφυείς προτάσεις τους μέσα από τις οποίες κατορθώνουμε και εμείς οι ίδιοι να μαθαίνουμε και να ερχόμαστε πιο κοντά στο μέλλον μας, στα παιδιά μας» καταλήγει ο πατέρας Μιχαήλ.
ΠΗΓΗ:| Neos Kosmos- Αυστραλίας
