Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν;

Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν; Να τον ο­νομάσουμε άγγελο; Και του πρέπει, διότι αυτός έζη­σε στα αλήθεια μια ζωή ισάγγελη, με χαυμενίες, α­γρυπνίες, προσευχές και ασκήσεις υπερφυσικές... Προ του θανάτου του τρεις ολόκληρους μήνες δεν έφαγε ολότελα ανθρώπινο φαγητό, ως άσαρκος και άυλος μέχρις ότου ετελεύτησε. Βάστασε με μό­νην εκείνη την άφθαρτη τροφή, που του έδωσαν και έφαγε οι ιεροί Απόστολοι, καθώς μαρτυρούν όλοι οι συγγραφείς του βίου του.... Να τον ονομάσουμε Απόστολον; Και μάλιστα, διότι αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του εσαγηνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χρι­στού. Δι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι εφάνησαν οφθαλμοφανώς εις αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές.... Ο Παύλος στην Κων/πολι, όταν του ομιλούσε μυ­στικά στα αυτιά, ερμηνεύοντας τις επιστολές του, και όταν αισθητά τον εφίλησε, ευχαριστώντας αυ­τόν, αφού τα ερμήνευσε.... Να τον ονομάσουμε Προφήτην; Ναι, και αυτό το όνομα το απέκτησε διά των έργων... Επροφήτευσε στον άγιο Επιφάνιο πως δεν θέλει φθάσει να πάη στον θρόνο του..., αλλά και όταν εξωρίζονταν, περνώντας από την Νίκαια προφήτευσε στον πατέ­ρα του βασιλιά Μαυρίκιου, που ήταν άτεκνος, ότι έχει να γέννηση γιο που μέλλει να γίνη βασιλιάς, πως έχει να αμαρτήση, πλήν θέλει πάλιν μετανοή­σει και θέλει αξιωθεί της σωτηρίας, καθώς έτσι και τα πράγματα ακολούθησαν. Να τον ονομάσουμε μάρτυρα; Ναι και του αρμό­ζει, επειδή εκτός από τις ασθένειες της υδρωπικίας, των πυρετών και της παντοτινής στομαχαλγίας, που έπασχε ο Τρισμακάριστος, έλαβε και πολλά βάσανα και μαρτύρια στις εξορίες του.... Διά αυτό και στον καιρό του θανάτου του, ήλ­θαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλη­τής. Να τον ονομάσουμε Ιεράρχη και διδάσκαλο της Εκκλησίας; Ναι, βεβαιότατα! Θέλετε να το καταλά­βετε; Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επί­σκοπος της Αραβισσού Αδελφειός. Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον ά­γιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι' αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό ό­λους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: « Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που εί­ναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρί­σταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ί­δια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής. Να τον ονομάσουμε ρήτορα και εξηγητή των Θείων Γραφών;... Ο ρήτορας Λιβάνιος μπροστά στον Ιουλιανό τον παραβάτη, καίτοι εχθρός της πί­στεως, εκήρυξε ότι ο Ιωάννης υπερβαίνει στην ρη­τορική και την σοφία και τον Δημοσθένη, και τον Πλάτωνα. Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασι­λεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πλη­ροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μα­κάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό». Γι' αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους. Σε ένα μόνο καιρό, που γινόταν λιτανεία στην Κων/πολη, εκ του προχείρου έκαμε 18 λόγους στο δρόμο το πάγχρυσο εκείνο στόμα! Τόση ευκολία εί­χε στο να ομιλή.

Ὅμως ἐκεῖνος πού βάφει τά χέρια του μέ αἷμα γίνεται καί ὁ ἴδιος ἕρμαιο τοῦ πόνου.

"Μπορεῖ νὰ ἔρθουμε ξαφνικὰ ἕνα βράδυ" ἀπείλησε ὁ Ταγὶπ Ἐρντογάν τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορά -καὶ σίγουρα δὲν θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία- ποὺ ὁ Τοῦρκος πρόεδρος προχωρᾶ σὲ δηλώσεις ποὺ μοιάζουν μὲ πολεμικὴ ἰαχή. Κι ὅμως φρονῶ πὼς δὲν πρόκειται γι’ αυτό. Δὲν γνωρίζω πότε καὶ πῶς θὰ μποροῦσε ἕνας πόλεμος νὰ ξεκινήσει στὸ Αἰγαῖο. Δὲν ξέρω νὰ προφητεύω (ἐξάλλου στὶς μέρες μας ὑπάρχουν τόσοι εἰδικοί). Μὰ τὰ λόγια τοῦτα δὲν μοῦ μοιάζουν μὲ μιὰ προσχεδιασμένη πολιτική πράξη. Ἀκούγονται σὰν κραυγὴ ἑνὸς πόνου μεγάλου.Ἑκατὸ χρόνοι πέρασαν ἀπὸ τὴ σφαγὴ τόσων καὶ τόσων Ἑλλήνων στὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου. Ἡ γῆ ποτίστηκε μὲ αἷμα ἀθώων, ἡ θάλασσα ἀγκάλιασε βαθιὰ μέσα της πλῆθος ἀνθρώπων ἀπεγνωσμένων, ὁ οὐρανὸς εἶδε νὰ αἰωροῦνται ἀμέτρητα κορμιὰ κρεμασμένων Ρωμιῶν. Οἱ Νεότουρκοι τοῦ Κεμάλ σκόρπισαν παντοῦ τὸν πόνο στοὺς Ἕλληνες τῆς ἐγγὺς Ἀνατολῆς. Ὅμως ἐκεῖνος ποὺ βάφει τὰ χέρια του μὲ αἷμα γίνεται καὶ ὁ ἴδιος ἕρμαιο τοῦ πόνου. Ὁ πόνος δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἡσυχάσει. Ὁ πόνος πικραίνει τὴ μπουκιά του στὸ στόμα. Ὁ πόνος τὸ κρασί του ξινίζει. Ὁ πόνος σκιάζει τὴν προκοπή του. Ὁ πόνος δὲν τὸν ἀφήνει νὰ χαρεῖ ἐκεῖνα ποὺ κέρδισε. Ὁ πόνος τοῦ κλέβει τὸν ὕπνο. Ὁ πόνος τὸν κυνηγᾶ ἀνελέητα νύχτα καὶ ἡμέρα. (Ἐρινύες τὶς ἔλεγαν, ταλαίπωρε Ταγίπ, οἱ ἀρχαῖοι παππούδες μας τὶς τύψεις ποὺ γεννᾶ τὸ κρίμα καὶ τὸ ἄδικο. Ψάξε τὰ μάρμαρα τῶν ἀρχαίων ναῶν ποὺ κοιμοῦνται στὴ χῶρα σου· κάπου θὰ βρεῖς τὸ ὄνομα τους γραμμένο). Φοβᾶται ὁ φονιάς, φοβᾶται καὶ τὸ σπέρμα του φονιά. Φοβᾶται ἀνεπίγνωστα πὼς μπορεῖ νὰ πληρώσει γιὰ ὅσα οἱ προπάτορες του ἔπραξαν. Φοβᾶται πὼς μπορεῖ νὰ χάσει αὐτά ποὺ ἀδίκως κατέχει. Φοβᾶται την ἀλήθεια πρωτίστως γιατὶ τὸν κρίνει καὶ τὸν ἐλέγχει. Τὴν ἀλήθεια εἰδικὰ δὲν τὴν ἀντέχει, δὲν τὴν μπορεῖ. Γι' αὐτὸ τὴν ἀρνεῖται, γι' αὐτὸ καὶ τὴ διαβάλει. Τρανὸ παράδειγμα ἡ πρόσφατη ὁμιλία τοῦ Ἐρντογὰν στὴ συνέλευση τοῦ ΟΗΕ κατὰ τὴν ὁποία ἔδειξε φωτογραφίες πνιγμένων παιδιῶν κατηγορώντας τοὺς Ἕλληνες ὡς ὑπαίτιους. Πλὰθει ἕνα ψέμα ὁ ταλαίπωρος νομίζοντας πὼς θὰ παρηγορήσει τὶς ἐνοχές του γιὰ τὰ τόσα πνιγμένα παιδιὰ τῆς Σμύρνης, ποὺ ὅπως ὁ ἴδιος ὁμολόγησε σὲ κάποια ἀπὸ τὶς ὁμιλίες του, οἱ πρόγονοί του τὰ πέταξαν στὴ θάλασσα. Φοβᾶται τελικὰ ὁ Ταγίπ. Ὄχι τὴν πολεμική μας ἰσχύ, ὄχι τοὺς Γάλλους ἢ τοὺς Ἀμερικάνους (μ' αὐτοὺς ξέρει νὰ κάνει δουλειὲς κι ἐκεῖνοι μαζί του), φοβᾶται τὰ πνιγμένα παιδιὰ τῆς Σμύρνης. Φοβάται τοὺς νεκρούς μας. Γιατί ἡ γῆ ποὺ πατᾶ στὰ σπλάχνα της κρύβει κόκκαλα Ἑλλήνων αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ αἰῶνες μετά. Κι εἷναι πολλοί, πάρα πολλοί, ἀμέτρητοι οἱ κεκοιμημένοι μας ποὺ περιμένουν τοὺς ψιθυρισμοὺς τῆς ἀνάστασης. Κι ὅταν οἱ νεκροὶ ἐγερθοῦν μὲ λέξεις ἑλληνικὲς θὰ χαιρετίσουν τὸ Φῶς, τὸ σταυρό τους θὰ κάνουν καὶ θὰ συγχωρῆσουν τοὺς φονιάδες τους, κι ἔπειτα θὰ ζήσουν στὸν "τόπο" τους. Καὶ ὁ παράδεισος θὰ μοιὰζει σίγουρα μὲ τὴ Σμύρνη καὶ μὲ τὸ Ἀϊβαλὶ καὶ μὲ κάθε τόπο ποὺ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀγαπήθηκε. Καὶ ἡ γῆ δὲ θὰ ἀνήκει σὲ κανένα δυνάστη τότε καὶ σὲ κανένα κατακτητή. Γι' αὐτὸ οὐρλιάζει ὁ Ἐρντογάν ἑκατὸ χρόνους μετὰ τὰ ἐγκλήματα τῶν προγόνων του: πονᾶ καὶ φοβάται, γιατὶ ἔνοχος εἷναι, ὅσο ἦταν κι αὐτοί. π. Μιλτιάδης Ζέρβας Πειραϊκή Εκκλησιά

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟ ΑΔΕΛΦΟ

Δηλαδὴ ἐμεῖς οἱ ἐμβολιασμένοι θὰ πεθάνουμε; ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟ Ἀδελφέ, τὸ ποιός θὰ ζήσει καὶ ποιός θὰ πεθάνει βρίσκεται στὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ Θεοῦ. Κανένας ἰὸς καὶ κανένα ἐμβόλιο, ὅσο δυνάμει θανατηφόρα κι ἄν θεωροῦνται ἀπὸ τὴν πεπερασμένη ἀνθρώπινη ἐπιστήμη, δὲν μποροῦν νὰ νικήσουν τὸ Σχέδιο καὶ τὴν βάσει αὐτοῦ διοχέτευση τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Προνοίας τοῦ Θεοῦ. Ἄν π.χ. ὁ Θεὸς προγνωρίζει ὅτι κάποιοι ἐμβολιασμένοι ἔχουν ἐλπίδα σωτηρίας, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλον τρόπο, εἴτε μακροθυμῶντας εἴτε ἐπιτρέποντας παρενέργειες καὶ θανάτους, θὰ τοὺς σώσει. Ὅσο γιὰ τὸ ἄσπρο - μαῦρο, τοῦ ἀνεμβολίαστου καὶ ἐμβολιασμένου, οἱ ἔχοντες φόβο Θεοῦ ἀνεμβολίαστοι ἂς μὴν θεωροῦν «μελλοθανάτους καὶ ἀξίους αἰωνίου κολάσεως» τοὺς ἐμβολιασμένους καὶ οἱ ἔχοντες φόβο Θεοῦ ἐμβολιασμένοι ἂς μὴν λοιδοροῦν τοὺς ἀνεμβολίαστους σὰν «παραλόγους» ἤ/καὶ «ψεκασμένους». Θὰ ὑπάρχουν ἐμβολιασμένοι καὶ ἀνεμβολίαστοι στὸν παράδεισο, ὅπως θὰ ὑπάρχουν ἐμβολιασμένοι καὶ ἀνεμβολίαστοι στὴν κόλαση. Δὲν καταδικάζει ὁ ἐμβολιασμὸς ἀπὸ μόνος του οὔτε σώζει ὁ μὴ ἐμβολιασμὸς ἀπὸ μόνος του, χωρὶς νὰ ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν ἄπειρες ἄλλες παράμετροι καὶ δὴ «ἐξατομικευμένα», ὅπως τὰ κίνητρα καὶ κυρίως ἡ προαίρεση καθενός. Ὁ Θεός, ἐπειδὴ μᾶς ἀγαπάει, θὰ μᾶς κρίνει πρωτίστως βάσει τῆς -ἄγνωστης ἀκόμη καὶ σὲ μᾶς τοὺς ἴδιους- προαίρεσής μας καὶ ὄχι τόσο βάσει τῶν ἔργων καὶ τῶν καρπῶν τῆς μετανοίας μας, ὅπως διαβεβαιώνουν οἱ Ἅγιοι. Ἄν ὁ Θεὸς-Ἀγάπη μᾶς ἔκρινε μονοσήμαντα, βάσει τοῦ γράμματος τοῦ Νόμου Του μόνο, τότε θὰ ἦταν Θεὸς μὴ Ἀγάπης καὶ μὴ Δικαιοσύνης, ἄρα μὴ Θεός. Ἀντί, λοιπόν, νὰ ἐναντιωνόμαστε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, εἴτε μιμούμενοι τὴν κολοβὴ ἀλεποῦ ποὺ τὶς θέλει ὅλες κολοβὲς εἴτε γενόμενοι χαιρέκακοι, καλύτερα νὰ θυμηθοῦμε τὶς ἐντολὲς τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἀγάπης καὶ -προσευχόμενοι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον- ἄς σπεύσουμε ὅλοι νὰ ἐξομολογηθοῦμε. Οἱ μὲν ἐμβολιασμένοι ἐπειδὴ κάναμε τὰ ἐπάρατα, ἐφάμαρτα ἐμβόλια, μάλιστα δὲ λοιδορῶντας καὶ περιθωριοποιῶντας ὅσους δὲν τὰ ἔκαναν, οἱ δὲ ἀνεμβολίαστοι ἐπειδὴ θεωρήσαμε τοὺς ἐμβολιασμένους ἀξίους κολάσεως, καταδικάζοντάς τους πρὸ τῆς Κρίσης τοῦ Θεοῦ, ἄσπλαχνα καὶ ἀντιποιούμενοι τὴν Ἀρχὴ τοῦ μόνου Κριτοῦ, μάλιστα δὲ προτοῦ Ἐκεῖνος κρίνει, λέγοντάς Του ἔτσι ἐμμέσως ὅτι εἶναι ἀνεπαρκής, γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς τὸν διορθώνουμε! Δημήτρης Παπαδημόπουλος

ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΩΝ ΝΑΩΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΝΕ!

Δυστηχήσαμε εις τας ημέρας μας να γίνουμε θεατές άλλης μίας ακόμη θλιβερής αίρεσης που έχει ενσκήψει , η αίρεση του «μολυσμού». Αυτή η αιρετική δοξασία πρεσβεύει πως τα αγιαστικά και σωστικά μέσα της Εκκλησίας που έχουν χαριτωθεί από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος χρήζουν της ανθρωπίνης απολυμάνσεως και παρεμβάσεως . Δηλαδή ο Θεός δεν τα έκαμε καλά γι’αυτό πρέπει να έρθει τώρα ο άνθρωπος(ουμανισμός) για να διορθώσει και να καθαρίσει τα στραβά και ρυπαρά Του. Θυμάμαι τακτικά ένα αστείο που έλεγε κάποιο παιδί στην κατασκήνωση της Μητρόπολης Νικαίας πως: «όποιος χρησιμοποιήσει αυτό το σαπούνι να πλύνει μετά πολύ καλά τα χέρια του». Το σωσίβιο δηλαδή χρήζει σωσιβίου και ο ήλιος φωτισμού; Με το σκεπτικό αυτό εξορίζεται το υπερβατικό και υπερφυσικό στοιχείο από την Εκκλησία και βλέπεις πλέον όχι μόνο δηλωμένους αθέους και εχθρούς της Εκκλησίας να τα λένε αυτά αλλά ακόμη και Θεολόγους και (φευ!) κληρικούς που υπηρετούνε χρόνια στο Ιερό Θυσιαστήριο. Τόσες αμέτρητες Λειτουργίες ,τόσα κιλά και ορούς Αίματος της Θείας Κοινωνίας και δεν πήρανε λιγάκι μυρωδιά από Χριστό και Ουρανό; Όταν εκλείπει η ευλάβεια και η απλότητα(που είναι η μισή αγιότητα) τότε ο άνθρωπος τα βλέπει όλα ορθολογιστικά ,ευρωπαϊκά ,δεν μπορεί να χωνέψει το θαύμα και το Μυστήριο και αν αναλογισθείς και κατά πόσο αλλοιώθηκε και ανθρωπογειώθηκε η Ορθόδοξη συνείδηση από τις νεορθόδοξες και «εκσυγχρονισμένες» θρησκευτικές ιδεολογίες, τότε είναι φυσικό και επόμενο η γέννηση τέτοιων νοοτροπιών. Ο Ιερός Ναός Αγ.Ιωνά και Βαραχησίου,στα Φάρασα,όπου λειτουργούσε ο Άγ.Αρσένιος ο Καππαδόκης Πρίν λίγα χρόνια συνομιλούσα με μία πιστή κυρία που κατοικεί στην ενορία του Αγίου Γεωργίου Νικαίας. Συζητούσαμε για τα θαύματα του Αγίου Αρσενίου ώσπου μου ανέφερε ένα θαύμα που το είχε δεί με τα ίδια τα μάτια της η γιαγιά της, μικρό κορίτσι τότε, στα Φάρασα της Καππαδοκίας όπου Ιερουργούσε ο Άγιος Αρσένιος. Ήταν ένα συνομήλικο παιδί που δεν μπορούσε να μιλήσει, είχε πρόβλημα στον λόγο του και αφού το παίρνει από το χέρι η Μητέρα του ,το φέρνει στον Άγιο Αρσένιο ,που εκείνη την ώρα έκανε τον Εσπερινό στον Ναό. Σαν τελείωσε και έκανε απόλυση λαμβάνει ο Άγιος το κλειδί της Εκκλησίας, από αυτά τα παλαιά τα σιδερένια τα βαριά που ποιος ξέρει πόσες Λειτουργίες είχε ακούσει και σταυρώνει το στόμα του παιδιού. Αμέσως θεραπεύθηκε και άρχισε να μιλάει καθαρά προς έκπληξη και Θεοδοξολογία πάντων. Αν λοιπόν ακόμη και αυτό το κλειδί της εξώπορτας του Ναού γίνεται χαριτόβρυτη πηγή ιαμάτων πόσο μάλλον τα ιερά σκεύη της Λογικής Λατρείας όπως επίσης η ίδια η Ιερή Λαβίδα που εμβάπτεται μέσα στην Θεϊκή Σάρκα και το Αίμα του Κυρίου μπορεί και σκορπά θαύματα και αγιασμό! π.Διονύσιος Ταμπάκης 10 Νοεμβρίου 2022: † Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου

Αύριο η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου…. Θωρείς την εικόνα του και πλημυρίζουν τα σωθικά σου με τόση παρηγοριά…

Αύριο η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου…. Θωρείς την εικόνα του και πλημυρίζουν τα σωθικά σου με τόση παρηγοριά… Ένα παράξενο πράγμα… Βγάζει η μορφή του τόση γαλήνη παρόλο που είχαν βραχνιάσει απ’ τα ουρλιαχτά τους τα σταυρωμένα δίκια μέσα του…. Δεν ξέρω η συμπεριφορά του απέναντι σε ότι τον έβρισκε διαρκώς με συναρπάζει…..Ο Άγιος όχι απλά υπέμεινε τις συκοφαντίες αλλά τις αγκάλιασε(!!!) Τις φόρεσε κατάσαρκα σαν τρίχινο χιτώνα(από αυτό που τσιμπάει ε…..) Ξέρεις και εκείνος μπορούσε να μιλήσει, να διεκδικήσει,να υπερασπιστεί, α μαλώσει και είχε όλο το δίκιο δικό του… Δεν το έκανε…..γιατί;Γιατί είχε την δυνατότητα της επιλογής….. Ήταν ταπεινός…..δηλαδή…..ελεύθερος… Δίχως τις αλυσίδες των παθών… Δίχως την κακοκαιρία των λογισμών… Στεναχωριόταν;Φυσικά και στεναχωριόταν… Αλλά γιατί;Για το κακό που πάθαινε; Όοοοχι…..αλλά γιατί έβλεπε τις πληγές που έφεραν πάνω τους όλοι εκείνοι που τον αδικούσαν απ’ τις δαγκωματιές του πονηρού….. Αυτή είναι διαφορά των Αγίων μας…. Γι΄ αυτό…. Όταν σιωπούσε σιωπούσε από(και με) αγάπη… Όταν μιλούσε μιλούσε από(και με) αγάπη… Όταν υπέμενε υπέμενε από(και με) αγάπη… Όταν προσευχόταν προσευχόταν από(και με) αγάπη… Η Αγάπη για τον Εσταυρωμένο Χριστό,την ''Εσταυρωμένη'' Παναγία Δέσποινα και τις σταυρωμένες υπάρξεις δίπλα του ήταν που γέμιζαν τον νου, το στόμα και την καρδιά του με της Χάριτος του Θεού την γλύκα και δεν το δηλητηρίαζε το φαρμάκι που τον κερνούσε ο κόσμος τούτος….. Οι αδικίες και οι πειρασμοί που ενδεχομένως δοκιμάζουμε εμείς ωχριούν μπροστά στο πικρό ποτήρι τούτης της ζωής που ήπιε μέχρι τον πάτο ο Άγιος μας…. Χώρια που μερικές δικές μας δοκιμασίες είναι συμπτώματα των ασθενειών της ψυχής μας…. Κάποτε πρέπει να ψάξουμε στην βιογραφία τέτοιων Αγίων να δούμε τι πραγματικά σημαίνει ΑΔΙΚΗ συκοφαντία-δοκιμασία…. Όταν λοιπόν έχουμε λερωμένη την φωλιά μας (απέναντι σε Θεό κι ανθρώπους) καλύτερα να σιωπούμε υπομένοντας…. Αχ Άγιε μας Νεκταρ-ιε κέρασε μας το νέκταρ της Χάριτος σου μπας και γλυκαθεί λιγάκι η ψυχής μας και πάψει να ψάχνει διαρκώς από δω κι από κει άλλα υποκατάστατα….. π.Ιωάννης Παπαδημητρίου