Διὰ θαυμάτων ἔζησε καὶ ζεῖ ἡ Ἑλλὰς, καὶ διὰ θαυμάτων θὰ ζήσῃ ἐς ἀεί.

Μάϊος τοῦ 1827. Μετὰ ἀπό μία ἐργώδη ὑπέρ τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων πενταετία στὴν Εὐρώπη, ὁ Ἕλλην ὑπουργός τοῦ Τσάρου, ὁ εὐφυής διπλωμάτης καὶ πολιτικός, ἐπιστρέφει στὴν Πετρούπολη. Σχεδόν ταυτόχρονα, φθάνουν στὴν ρωσσική πρωτεύουσα καὶ οἱ πρῶτες πληροφορίες γιὰ τὴν ἐκλογή του ὡς Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος. Ὑπακούοντας στὴν κλήση τοῦ Ἔθνους, μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἀποφασιστικότητα, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας εἶχε ἐπιλέξει νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ψυχορραγοῦσα Πατρίδα. Νὰ ἀνασυντάξει τὶς Δυνάμεις τοῦ Ἔθνους. Νὰ ἀλλάξει τὴν Ζωή τῆς Χώρας, καὶ μαζί Της, τὸν ῥοῦν τῆς Ἱστορίας. Παρὰ τὴν καταστροφή στὸ Φάληρο, παρὰ τὸν θάνατο τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη, προτοῦ κἄν ὑπογραφεῖ ἡ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου καὶ ἀντηχήσουν τὰ κανόνια στὸ Ναυαρίνο, μὲ ὑψηλό αἴσθημα πατριωτισμοῦ, μὲ Τόλμη καὶ Πίστη στὸν Ἀγῶνα, ἐν πλήρει γνώσει τῆς κρισιμότητας τῆς καταστάσεως, ἀποδέχεται τὴν ἐκλογή του. Ἡ ἐκτίμηση ποὺ ἔθρεφε στὸ πρόσωπό του ὁ Νικόλαος ἦταν μεγάλη, γι' αὐτό καὶ προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν ἀποτρέψει ἀπό τὴν παραίτησή του. Μάταια ὅμως.Ὁ Ἰωάννης ἦταν ἄτεγκτος. -Ἡ ἀπόφασή μου εἶναι ὁριστική καὶ ἀμετάκλητος. Ἐπάνω ἀπό ὅλες τὶς δελεαστικές προτάσεις καὶ λαμπρές θέσεις, εἶμαι Ἕλλην. Ἀνήκω στὴν Πατρίδα μου. Ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ Νικόλαος τοῦ προσέφερε ἐτήσια καὶ διά βίου σύνταξη ἑξῆντα χιλιάδων φράγκων, ἐκεῖνος τὴν ἀρνήθηκε. -Πιστεύετε Μεγαλειώτατε ὅτι θὰ ἐγκατέλειπα μία τόσο λαμπρή θέση, μία τόσο ἔνδοξη διπλωματική ὑπηρεσία καὶ μία τέλεια ἐξασφάλιση στὴν Ρωσσία, ἐὰν δὲν ἔνοιωθα ὅτι μὲ προστάζει τὸ καθῆκον καὶ ἡ τραγική ἀνάγκη τῆς καταστάσεως τῆς Πατρίδος μου; Συγκινημένος ὁ Τσάρος δακρύζει, καὶ τοῦ λέει. -Μὲ τὴν δική σας ἡρωική θέληση, ἀκολουθεῖτε τὴν μοῖρα σας. Ὀφείλετε νὰ ἐκπληρώσετε τὸ Χρέος σας. Καὶ ὁ Καποδίστριας, ἀπαντᾶ. - Μεγαλειώτατε! Μὴν πιστέψετε ποτέ καὶ μὴν ἐλπίζετε ὅτι πηγαίνω στὴν Ἑλλάδα προκειμένου νὰ τὴν βοηθήσω στὴν ἀνασυγκρότησή Της, μὲ τὴν ρωσσική λιβρέα στοὺς ὤμους μου. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ σᾶς βοηθοῦσε νὰ στήσετε ἐκεῖ, στὸ ματωμένο ἔδαφός Της, τὶς δικές σας σημαῖες. Καὶ δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ σᾶς δάνειζε τὸ χέρι του γιὰ νὰ ἐκτελεσθεῖ ἀπό ἐσᾶς ἕνα δεύτερο πολιτικό ἔγκλημα, σὰν ἐκεῖνο ποὺ ἔγινε μὲ τὸν διαμελισμό τῆς πολυπαθοῦς Πολωνίας. Θαρραλέα ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια στὸν πιὸ ἰσχυρό ἀρχηγό κράτους τῆς ἐποχῆς του. Κόλαφος κατὰ τῶν ἀνιστόρητων ἱστορικῶν. Κόλαφος κατὰ τῆς ἀγγλικῆς, γαλλικῆς καὶ πάσης ἄλλης διπλωματίας. Κόλαφος κατὰ τῶν κρατῶν καὶ προσώπων ποὺ συστηματικά ὑπονόμευσαν καὶ ὑπονομεύουν τὸ Ἔργο του, καταλήγοντας στὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Ὁ κόμης Ἰωάννης Καποδίστριας εἶχε ἀστείρευτες πνευματικές καὶ ἠθικές δυνάμεις. Ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε τὰ καθήκοντά του στὸν τάφο τοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξάνδρου, τότε μόνον παραιτήθηκε καὶ τυπικῶς ἀπό τὸ ὑπουργικό ἀξίωμα. Ὁ ὥριμος Ἄρχων καὶ Φύλαξ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐνσάρκωνε τὴν Συνείδηση τοῦ Ἔθνους. Ἡ Ἐπανάσταση δὲν ἔπρεπε νὰ σβήσει. Ἔπρεπε -πάσῃ θυσίᾳ- νὰ κρατηθοῦν τὰ φρούρια, τὰ στρατόπεδα καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις. Πρὸς διάσωση τοῦ Ἀγῶνος, ἐπιδίδεται στὴν ἀνεύρεση χρηματικῶν ἐνισχύσεων, πυρομαχικῶν καὶ πολεμοφοδίων μέσῳ τῶν Φιλελλήνων καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου. Παράλληλα, διαθέτει τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς περιουσίας του ὑπέρ τοῦ Σκοποῦ. Μέχρι καὶ τὴν ἄφιξή του στὴν Πατρίδα, δὲν σταμάτησε ποτέ νὰ ἀνυψώνει τὸ ἠθικό τῶν ἀγωνιζομένων Ἑλλήνων προτρέποντας γιὰ Ἑνότητα καὶ Ὁμοψυχία, Πειθαρχία καὶ ἐγκατάλειψη τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων. Ἀτελεύτητες ἦταν οἱ παραινέσεις του γιὰ τὴν ὕστατη προσπάθεια. Ἀπό τὸ Βερολίνο, γράφει στὸν ἀδελφό του Βιάρο. "(..) Ἀντιβόλησον τοὺς Φίλους ἄνδρας νὰ συμπυκνώσουσι τὰς ἀσπίδας. Νὰ προασπίσωσι μὲ τ' ἀνδρείας καὶ καρτερίας τὰ παραλειπόμενα τείχη." Ἔχοντας ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς διακυβέρνησης τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, ἀπέβλεπε σὲ τέσσερις στόχους. 1. Νὰ ἐγκαταστήσει τὴν ἀπαιτούμενη τάξη στὴν Χώρα, ἡ ὁποία μαστιζόταν ἀπό τὴν ἀταξία ἐπὶ τέσσερις αἰῶνες. 2. Νὰ ρυθμίσει τὸ ζήτημα τῆς Ἐθνικῆς καὶ ἰδιωτικῆς ἰδιοκτησίας, οὕτως ὥστε οἱ μὲν πολῖτες νὰ λειτουργήσουν ἐνσυνείδητα ὡς μέλη μιᾶς εὔρυθμης συνταγματικῆς Πολιτείας, ἡ δὲ Πολιτεία, νὰ ἀποκτήσει φερεγγυότητα. 3. Νὰ δημιουργήσει ἕνα ὁλοκληρωμένο ἐκπαιδευτικό καὶ διοικητικό σύστημα, μὲ πρωτεύοντα Σκοπό τὴν ἀπαγκίστρωση ἀπό τὴν κηδεμονία τῶν ξένων δυνάμεων καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς Ἐπαναστάσεως. 4. Νὰ ἀνασυντάξει τὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα, ἐπαναφέροντας ἀφ' ἑνός τὴν ἠθική τάξη στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐνισχύοντας ἀφ' ἑτέρου τὴν ἔλλογη Πίστη τὴν ὁποία καὶ θεωροῦσε θεμέλιο τῆς Ἐθνικῆς εὐημερίας. Σκοπός τῆς ὑπάρξεώς του δὲν ἦταν ἄλλος ἀπό τὴν καθολική ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν Ἀναγέννηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, μέσῳ ἑνός νέου κυβερνητικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο θὰ ἐπέτρεπε τὴν Πρόοδο, τὴν Ἀκμή καὶ τὴν Δόξα τοῦ Ἔθνους διὰ τῆς πραγμάτωσης τῆς Ἰδέας. 196 χρόνια μετά, τὰ βάσανα τῆς Μητέρας Ἑλλάδος δέν ἔχουν τελειώσει. Καὶ σήμερα, κρατεῖται. Ἡ καρδιὰ ὅμως τῶν παιδιῶν Της παραμένει Ἑλληνική. Καὶ αὐτὰ τὴν λατρεύουν. Τὰ παιδιὰ αὐτῆς τῆς Μάνας ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν δοῦν καὶ πάλι Ἐλεύθερη καὶ κραταιά. Καὶ αὐτό θὰ συμβεῖ. Ἀρκεῖ οἱ Ἑλληνικές καρδιές νὰ συσπειρωθοῦν γύρω ἀπό τὴν Ἰδέα. Διότι Ἐκείνη εἶναι ὁ σύνδεσμος μεταξύ Πολιτείας, Πολιτῶν καὶ Πίστεως. Διότι δίχως ἰσορροπία καὶ ὁμοψυχία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει Πρόοδος. Οὔτε Ἠθική, οὔτε Πολιτική. Ἡ Ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος ἦταν, εἶναι, καὶ θά εἶναι, ὑπόθεση Ἑλληνική. Φίλτατε Ἀναγνώστη. Ἐνίοτε ἡ Φύση δημιουργεῖ μὲ ἐξαιρετική μαεστρία σπάνιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μὲ προθυμία μάχονται γιὰ τὴν εὐτυχία τῶν συνανθρώπων τους, στηρίζοντάς την σέ γερά θεμέλια. Ἀθλοφόροι καὶ ἀγωνιστές, ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν προσωπική τους εὐτυχία. Ἀρνοῦνται νὰ γίνουν ριψάσπιδες μπροστὰ σὲ ὑπερμεγέθη ἐμπόδια. Καὶ σχεδόν πάντα, γίνονται θύματα τῆς ἀνωτερότητός τους. Μπορεῖ νὰ μὴν ὁλοκληρώνουν τὴν Ἀποστολή τους. Ὅμως ἡ Ἀνάμνηση τοῦ Τρόπου καὶ τῶν Ἔργων τους, ἡ θυσιαστική τους Ἀγάπη γιὰ τὴν Πατρίδα, τὴν Ἐλευθερία καὶ τὸν Ἄνθρωπο, συγκροτοῦν στὸ διηνεκές τὸ πρότυπο τοῦ Ἐνάρετου. Ἕλλην αὐτῆς τῆς ὑφῆς εἶναι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, τὴν Μνήμη καὶ τὸ Παράδειγμα τοῦ ὁποῖου τιμοῦμε μὲ βαθειὰ συγκίνηση καὶ αἴσθηση καθήκοντος. Τέτοιες ἡμέρες ἦταν, ὅταν ὁ σπουδαῖος Γκαίτε ἔγραφε. "(..)Εἴθε οἱ ἀριστεῖς τῶν Ἑλλήνων νὰ συσπειρωθοῦν πέριξ τοῦ νέου αὐτοῦ φανοῦ, τοῦ εὐγενοῦς Κυβερνήτου. Εἴθε οἱ γραμματισμένοι, οἱ σοφοί καὶ εὐφυεῖς μὲ τὴν γνώμην των, οἱ γενναῖοι μὲ τὴν πρᾶξιν των, ἰδιαιτέρως δὲ οἱ κληρικοί μὲ καθαράν ἀνθρωπιστικὴν καὶ ἀποστολικὴν διάθεσιν, νὰ ἀσπασθοῦν τὰ σχέδιά του καὶ τὰς πεποιθήσεις του. Νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ φερθοῦν ὡς Φαναριῶται, ὑπό τὴν ὑψηλοτέραν ἔννοιαν, καὶ κατὰ τὰς εὐχὰς ὁλοκλήρου τῆς Χριστιανοσύνης." Δίκαιος ὁ Λόγος τοῦ ἀνδρός. Γι' αὐτό καὶ διαχρονικός. ΕΙΘΕ. Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Κυριακή Παραλύτου-Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΑΣ

Οι τρεις προηγούμενες Κυριακές ήταν αφιερωμένες στα γεγονότα που συνδέονται με το θείο φως και τη δόξα της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ενώ η επόμενη Κυριακή, η οποία αναφέρεται στη θεραπεία του Παραλυτικού της Βησθεδά, ανάγεται στην περίοδο της Πεντηκοστής και συνδέεται με τη δωρεά της χάρης του Παναγίου Πνεύματος. Εκκλησιαστικά, η Βηθεσδά συμβολίζει το μυστήριο του Βαπτίσματος και την άφεση των αμαρτιών διά του Ιησού Χριστού. Τα ποικίλα χαρίσματα προέρχονται εκ της αυτής πηγής, εκ του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, μετά την Πεντηκοστή, συνεχίζει το απολυτρωτικό έργο του Χριστού, καθοδηγώντας και ενδυναμώνοντας το σώμα της εκκλησίας ως σύνολο και τον κάθε πιστό ως ξεχωριστό μέλος. «Εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων οἵτινες οὐ μή γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖα ἐν δυνάμει», λέει ο Κύριος σε άλλη περίσταση. Η ψυχή κάποιων εκ των εστηκότων ανοίγει, φωτίζεται και αθανατοποιείται με την εν Χριστώ αναγέννηση· αναγεννώνται δηλαδή στη βασιλεία του Θεού και βιώνουν δυναμικά τον όρο της υιοθεσίας. Ταυτόχρονα, με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, ανοίγουν και οι σωματικές τους αισθήσεις, γιατί ψυχή και σώμα είναι ένα. Αντιλαμβάνεται και μετέχει και το σώμα, εν μέρει όμως, από μέρους όπως λέμε, κι όχι πλήρως, στο μέγιστο βαθμό. Ο απόστολος Παύλος λέει: «Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι». Αύριο θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο, άρα θα μετέχει και το σώμα εξίσου. Για την ώρα πρέπει να κάνει τον κανόνα του, διότι είναι χοϊκό και τρεπτό, οι δε αμαρτίες βγαίνουν στην επιφάνεια, κάθε λίγο και λιγάκι, και πρέπει διαρκώς να μετανοούμε για να τις σβήνουμε. Το «παιχνίδι» θα ολοκληρωθεί με την ανακαίνιση ολόκληρης της φύσεως, όταν και το σώμα μας θα φύγει από τη φθορά και τον θάνατο. Τώρα γλιτώνει η ψυχή μας, γι’ αυτό μιλούμε για πρώτη ανάσταση. Η ψυχή αρχίζει να χαίρεται με τη χαρά τούτη της αναστάσεως και να βρίσκει την υγεία της. [..] Η ολοκλήρωση του προσώπου μας, μες στη βασιλεία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, θα πραγματοποιηθεί στη Δευτέρα Αυτού Παρουσία, όταν και η φθαρτή μας φύση, το σώμα μας θα περιβληθεί την αφθαρσία, όπως έγινε με το δικό Του.

Μην πεις: «Δεν έχω αμαρτίες»!

Θα ήθελες να μάθης αν η Εξομολόγηση είναι τόσο απαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιο συχνά στην εξομολόγηση μα σταμάτησες επειδή κάποιος σε ειρωνεύτηκε γι’ αυτό. Δεν έπρεπε να διακόψεις. Ποιον δεν ειρωνεύτηκαν οι άνθρωποι; Ξέρεις τι είπε ο διορατικότερος όλων: « ουαί υμίν οι γελώντες νυν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε…» (Λουκ.6,25). Μου γράφεις ότι εκτός από την τέχνη σου έχεις και ένα αμπέλι, που σου δίνει καλή παραγωγή, επειδή το καλλιεργείς πολύ. Αν κάποιος εγκατέλειπε το αμπέλι του και ειρωνευόταν εσένα που φροντίζεις με επιμέλεια το δικό σου, μήπως θα σήκωνες τα χέρια σου από το αμπέλι και θα σταματούσες να το καλλιεργείς; Σίγουρα, δεν θα το έκανες αυτό. Πως μπορείς λοιπόν να ταλαντεύεσαι αναφορικά με την καλλιέργεια της ψυχής σου η οποία είναι σημαντικότερη απ’ όλα τα αμπέλια του κόσμου; Επειδή όταν πεθάνεις, την ψυχή σου θα την πάρεις ενώ το αμπέλι θα το αφήσεις. Απ’ όλες τις καλλιέργειες, η σημαντικότερη είναι η καλλιέργεια της ψυχής. Και απ’ όλους τους κόπους που ο άνθρωπος καταβάλλει πάνω στη γη, ο κόπος για την ψυχή είναι ο πιο συνετός. Για τούτο, γύρνα στην προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω από τη ψυχή σου και ξεκίνα πάλι να εξομολογήσαι. Λέει ο απ. Ιάκωβος: « εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα…» (Ιακ.5,16). Οι αμαρτίες θεριεύουν και πολλαπλασιάζονται μέσα στη μυστικότητα. Μόλις όμως βγουν στο φως, ξηραίνονται και πεθαίνουν. Μην πεις: «Δεν έχω αμαρτίες»! διάβασε αυτό που λέει ο δίκαιος στα Ψαλτήρι: «εν ανομίας συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου» (Ψ.50,7). Μην πεις πάλι: « εγώ εξομολογούμαι τις αμαρτίες μου στον ίδιο τον Θεό και δεν χρειάζεται να εξομολογούμαι σε ανθρώπους». Ποιος ήταν περισσότερο δίκαιος από τον Απόστολο Παύλο; Και ο Παύλος αυτός , είχε μια αμαρτία πριν από την αποστολική του κλήση ως Σαύλος και την αμαρτία του αυτή την εξομολογήθηκε δημόσια, όχι μία φορά αλλά πολλές και όχι μονάχα μπροστά σε πιστούς αλλά και σε ειδωλολάτρες. Γράφει στους βαπτισμένους Γαλάτες: « ηκούσατε γαρ την εμήν αναστροφήν ποτε εν τω Ιουδαϊσμώ, ότι καθ’ υπερβολήν εδίωκον την εκκλησίαν του Θεού και επόρθουν αυτήν» (Γαλ.1,13). Το ίδιο αποκαλύπτει και μπροστά στον αβάπτιστο βασιλιά Αγρίπα. Αφού λοιπόν ο Άγιος Παύλος ενεργούσε έτσι, εσύ γιατί να κρατάς τα τραύματα της ψυχής σου κρυμμένα; Γιατί να αφήνεις τα φίδια να πολλαπλασιάζονται στον κόρφο σου; Μήπως επειδή κάποιος σε ειρωνεύτηκε; Και αν σε ειρωνεύτηκε μία φορά, μήπως θα σε ειρωνεύεται αιώνια; Προσευχήσου μυστικά γι’ αυτόν στο Θεό. Ίσως μετανοήσει και με δάκρυα εκθέσει το αμάρτημά του. Τι είναι πιο ασταθές από την ανθρώπινη σκέψη; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν μετανιώνουν το βράδυ για λόγια που ξεστόμισαν την ημέρα; Γι’ αυτό ,σε ότι αφορά την ψυχή σου, μην ακούς τον καθένα που σου λέει περιστασιακά κάτι άλλα άκουε αυτό που η Εκκλησία του Θεού κηρύττει. Κάνε συζήτηση με πνευματικούς που εξομολογούν ανθρώπους και θα ακούσεις από εκείνους πολλά παραδείγματα για το πόση ψυχική ανακούφιση έλαβαν όσοι από καρδιάς εξομολογήθηκαν. Δεν είναι κανένα παραμύθι αλλά η ωμή αλήθεια, ότι πολλοί ετοιμοθάνατοι, όντες σε πολύωρη αγωνία, μπόρεσαν να ξεψυχήσουν μονάχα τότε, όταν εξομολογήθηκαν τις αμαρτίες τους στον ιερέα. Θα μπορούσα και εγώ ο ίδιος να σου αναφέρω κάποια τέτοια παραδείγματα στα οποία ήμουν αυτόπτης. Ο Θεός μας είναι Θεός ελέους και καλοσύνης και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Πως όμως θα σωθεί κάποιος άνθρωπος, αν ξεκάθαρα και συνειδητά δεν κάνει διάκριση μεταξύ αμαρτίας και δικαιοσύνης του Θεού, αν δεν απορρίψει την αμαρτία και δεν αναγνωρίσει τη δικαιοσύνη του Θεού; Με αυτό που ο άνθρωπος κουβαλά στην ψυχή του κατά την ώρα θανάτου, με τούτο απέρχεται στην κρίση του Θεού. Αν αυτό είναι αμαρτία, με την αμαρτία, και αν είναι δικαιοσύνη, τότε με τη δικαιοσύνη. Ο Θεός περιμένει από κάθε θνητό άνθρωπο τη μετάνοια και η μετάνοια περιλαμβάνει την εξομολόγηση των ιδίων αμαρτημάτων. Και επειδή κάθε ώρα και ημέρα, μπορεί ο άγγελος του θανάτου να έρθει για να παραλάβει την ψυχή μας, γι’ αυτό η Εκκλησία συνιστά στους πιστούς, συχνή εξομολόγηση και ακόμη συχνότερη Μετάληψη. Επιστολή: "Στον τεχνίτη Παύλο Τ. για την εξομολογηση" από το βιβλίο: "Εμπνευσμένα κείμενα Ορθοδόξου Πνευματικότητος" Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς εκδόσεις: Ορθόδοξος Κυψέλη

Το τριαντάφυλλο.Θαύμα του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Εφραίμ!

Ήταν νύχτα.Η Μονή είχε βυθιστεί στην σιωπή, όταν κάποιοι αργοπορημένοι επισκέπτες, έφτασαν στο Μοναστήρι, ένας κύριος, που ο αδελφός του ήταν ετοιμοθάνατος, παρακάλεσε την αδελφή Μακαρία να πάει μέχρι το νοσοκομείο, να τον σταυρώσει με τα Λείψανα του Αγίου. Αυτή πήγε, ήταν η Παρασκευή των Βαΐων, και βρήκε τους συγγενείς να κλαίνε γύρω του, ενώ είχαν κάνει κι όλες τις απαραίτητες ετοιμασίες. Ο ασθενής, άνοιξε τα μάτια του, είδε την Μοναχή και με μεγάλη προσπάθεια ρώτησε για ποιον Άγιο πρόκειται. Η αδελφή του είπε:Είναι ο Άγιος Εφραίμ.Με τη βοήθειά του θα γίνεις καλά και θα έρθεις στο Μοναστήρι μας να προσκυνήσεις!! Πράγματι την Μεγάλη Παρασκευή, όταν τελείωσε η Ακολουθία, βγαίνοντας η Μοναχή από την Εκκλησία, τον βλέπει να στέκεται στο προαύλιο υγιέστατος και χαρούμενος από το πολύτιμο δώρο που του χάρισε ο Άγιος. Είχε φτάσει η παραμονή της γιορτής του Αγίου και οι αδελφές ετοίμαζαν την Εκκλησία για την Λειτουργία. Η αδελφή Μακαρία τοποθετούσε ένα στεφάνι από τριαντάφυλλα στην εικόνα του Αγίου. Όταν τελείωσε, ένα τριαντάφυλλο έπεσε και σταμάτησε επάνω στον τζάμι στο μάγουλο του Άγιου. Σκέφτηκε να το φτιάξει, μα το άφησε εκεί, για να το δώσει ο Άγιος όπου ήθελε. Πολύ κόσμος παρακολούθησε την ακολουθία με κατάνυξη. Ανάμεσά τους και ο προαναφερόμενος άνθρωπος. Όταν έφτασε μπροστά στην εικόνα να προσκυνήσει συνέβη το εξής: Το τριαντάφυλλο που όλες αυτές τις ώρες ήταν κρεμασμένο, έπεσε στο κεφάλι του. Συγχρόνως άκουσε την γλυκιά φωνή του λέει: -Πες το δυνατά παιδί μου, να το ακούσουν όλοι, πως έγινες καλά. Μην κρύβεις την ευεργεσία που έλαβες!! Πράγματι, αυτός διηγήθηκε τι είχε συμβεί ενώ η οικογένεια του στεκόταν δίπλα του ευτυχισμένη. Η ευγνωμοσύνη είναι μεγάλη αρετή και πρέπει να εκφράζεται δημόσια. ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΦΡΑΙΜ, ΔΥΣΩΠΟΥΜΕΝ ΣΕ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΣΟΥ. ΑΜΗΝ!

Η Τατιάνα Γκορίτσεβα διηγείται την μεταστροφή της από την γιόγκα στον Χριστό

''Πολλοί ἀπό μᾶς, yogi, ἔγιναν χριστιανοί γιατί δέχθηκαν ἰδιαίτερες ἀποκαλύψεις''. Τατιάνα Γκορίτσεβα(Ρωσίδα καθηγήτρια φιλοσοφίας και yogi, που πίστεψε στο Χριστό, την περίοδο του αθεϊστικού κομμουνισμού, με θαυμαστό τρόπο.) «Τό ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, ἐμεῖς τό γνωρίζουμε χωρίς τήν παραμικρή ἀμφιβολία. Πολλοί ἀπό μᾶς ἔγιναν χριστιανοί χωρίς καθόλου νά τό περιμένουν καί δέχθηκαν ἰδιαίτερες ἀποκαλύψεις. ῎Εζησαν τέτοιες καταστάσεις, πού μοιάζουν πολύ μέ ἐκεῖνες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅταν πήγαινε στή Δαμασκό! Δέν ἤμασθαν ἐμεῖς πού ἀναζητούσαμε τό Θεό· ὁ Θεός μᾶς ἀναζητοῦσε καί μᾶς βρῆκε ! Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς ἀλήθειες στή μεταστροφή μας. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξι γιά τήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ...». Γράφει ἡ Τατιάνα Γκορίτσεβα: «Κουρασμένη, ἔχοντας χάσει σχεδόν κάθε ἐνδιαφέρον ἔκανα τίς ἀσκήσεις μου yoga, τίς mantra. Καταλαβαίνεις, μέχρις ἐκείνη τήν στιγμή, δέν εἶχα ποτέ προσευχηθῆ, δέν ἤξερα καμμιά προσευχή. Καί νά πού ἕνα ἐγχειρίδιο τῆς yoga πρότεινε νά κάνω μιά ἄσκησι μέ τό “Πάτερ ἡμῶν”, τήν Κυριακή προσευχή. Βάλθηκα νά τήν λέω σάν ἕνα mantra, χωρίς ἔκφρασι, μέ αὐτόματο τρόπο. Ἀφοῦ τήν διάβασα περίπου ἕξι φορές, ξαφνικά ἀναστατώθηκα. ῎Οχι μόνο ἡ κουτή λογική μου, ἀλλά ὁλόκληρο τό εἶναι μου κατάλαβε ὅτι Αὐτός ὑπῆρχε, Αὐτός ὁ ζῶν Θεός, ὁ προσωπικός, πού μέ ἀγαπᾶ, πού ἀγαπᾶ ὁλόκληρη τήν δημιουργία, ὁ Θεός πού δημιούργησε αὐτό τόν κόσμο καί πού ἔγινε ἄνθρωπος ἀπό ἀγάπη, ὁ ἐσταυρωμένος καί ἀναστημένος Θεός. Σ᾽ ἕνα λεπτό τό “μυστήριο” τοῦ χριστιανισμοῦ μοῦ ἀποκαλύφθηκε καθώς καί ἡ ἀληθινή ζωή καί ἡ θέσι μου σ᾽ αὐτή τή ζωή. Πραγματικά σώθηκα. Τά πάντα μέσα μου ἄλλαξαν. Ὁ παλαιός ἄνθρωπος πέθανε. ῎Οχι μόνο ἀπέρριψα κάθε τι πού εἶχε ἀξία γιά μένα, τά ἰδανικά μου, ἀλλά καί ὅλες οἱ παλιές μου συνήθειες καί ἰδιαιτερότητες τοῦ χαρακτῆρα μ᾽ ἐγκατάλειψαν». «Αὐτό πού τό καλύτερο κήρυγμα δέν θά μποροῦσε νά φέρη σέ πέρας σέ περίοδο εἰρήνης [τή μεταστροφή], τό κάνουν σέ μᾶς ἁπλᾶ ἀντικείμενα. Τό πρῶτο χωρίο τοῦ Εὐαγγελίου τό ὁποῖο βρίσκουμε σ᾽ ἕνα βιβλίο ἀντιθρησκευτικῆς προπαγάνδας εἶναι ἱκανό νά ἀναστατώση τή ζωή μας». Πολλές φορές ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, δέν βοηθᾶμε στήν ἱεραποστολή. «Θυμᾶμαι ἕναν ἱερέα σέ μιά ἐκδρομή στή Γερμανία, πού εἶχε ὀργανωθῆ ἀπό μιά ἐνορία χωριοῦ. Κατά τή διάρκεια τῶν δύο ἡμερῶν κατά τίς ὁποῖες διήρκεσε ἡ ἐκδρομή... ὁ νέος ἱερέας ἀθλητικός καί χαρούμενος μᾶς μίλησε γιά ὅλα, γιά ἀεροπλάνα καί ποδόσφαιρο, γιά τίς ἐκλογές καί τή διατροφή· γέλασε πολύ, προσπάθησε νά ψυχαγωγήση ὅλο τόν κόσμο. Μέ λίγα λόγια ἦταν σάν ἕνας ὑπεύθυνος ψυχαγωγίας. Ἐνῶ ὁ τόσο ὄμορφος κόσμος πίσω ἀπό τά τζάμια, μέ τίς ἀπότομες πλαγιές του καί τή λάμψι τῶν μπλέ καί μώβ χρωμάτων του μοῦ ἔφερνε στό νοῦ αὐθόρμητα τούς στίχους τῶν ψαλμῶν:“Ὡς ἐμεγαλύνθη τά ἔργα Σου Κύριε! Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας”. Μόλις ἐπιστρέψαμε, τόν ρώτησα: —Γιατί δέν μιλήσατε μιά φορά γιά τό Θεό γιά τήν ὀμορφιά τῆς δημιουργίας; Μοῦ ἀπάντησε: —῎Αν μιλοῦσα γιά τό Θεό θά ἔχανα τούς ἀνθρώπους μου, θά ἔμενα μόνος. —Μά ἡ μοναξιά ποτέ δέν ἦταν ἁμαρτία, τοῦ εἶπα σκεπτόμενη ὅτι δέν ἦταν ἀλήθεια, ὅτι θά ἔχανε τούς ἀνθρώπους του. Οἱ χωρικοί πάντα μέ ἄκουγαν εὐχάριστα ὅταν μιλοῦσα γιά τήν Ἐκκλησία, γιά τήν προσευχή. Μοῦ ξαναζητοῦσαν νά πάω νά τούς δῶ» «Τό ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, ἐμεῖς τό γνωρίζουμε χωρίς τήν παραμικρή ἀμφιβολία. Πολλοί ἀπό μᾶς ἔγιναν χριστιανοί χωρίς καθόλου νά τό περιμένουν καί δέχθηκαν ἰδιαίτερες ἀποκαλύψεις. ῎Εζησαν τέτοιες καταστάσεις, πού μοιάζουν πολύ μέ ἐκεῖνες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅταν πήγαινε στή Δαμασκό. Δέν ἤμασθαν ἐμεῖς πού ἀναζητούσαμε τό Θεό· ὁ Θεός μᾶς ἀναζητοῦσε καί μᾶς βρῆκε. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς ἀλήθειες στή μεταστροφή μας. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξι γιά τήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ..». «Ἀρκετές φορές μέ βασάνιζε ἡ πλήρης ἀδιαφορία τῶν yogi γιά τά προβλήματα τοῦ πλησίον, σάν νά μήν ὑπῆρχε γι᾽ αὐτούς κανένας ἄλλος, παρά μόνο τό δικό τους “Ἐγώ”. Ὁ μόνος λόγος, γιά τόν ὁποῖο δέν ἔπρεπε κανείς νά ἐξοργίζη τούς ἄλλους ἦταν, διότι ἔτσι σπαταλιόταν πολύτιμη ἐνέργεια. Τήν ἀρνητική συμπεριφορά δέν τήν ἀξιολογοῦσαν ἠθικά, ἀλλά ἀπό τήν ἄποψι τῆς ἐνεργείας. Τελικά μέ ἀποδέσμευσε ἀπό τούς yogi τό ἀκόλουθο σημαντικό περιστατικό. Ὁ φίλος μου Β. [ὁ ὁποῖος καί τήν ὁδήγησε στή yoga] ἐργαζόταν σ᾽ ἕνα σταθμό Πρώτων Βοηθειῶν. Μιά φορά μοῦ διηγήθηκε, ὅτι στή διάρκεια μιᾶς στοχαστικῆς περισυλλογῆς εἶδε, στήν ὄχθη τῆς λίμνης, ἕνα μεθυσμένο νά πέφτη μέσα καί νά κινδυνεύη νά πνιγῆ. Ὁ Β. σκέφθηκε, ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά διακόψη τό στοχασμό του καί ὁ ἄνθρωπος πνίγηκε... Ἡ διήγησι αὐτή τοῦ φίλου μου σήμανε τό τέλος τῆς φιλίας μας. Μέ ἔκανε νά φρίξω...».