«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος»

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μα­θη­ταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνό­ματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, σήμερα, καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τοὺς ἥρωες τῆς πίστεως, ποὺ ἀγάπησαν ὁλόκαρδα τὸν Χριστὸ καὶ εὐφραίνονται αἰώνια στὴ Βασιλεία του. Γι᾿ αὐτὸ στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμήν τους, ἀκούσαμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ μᾶς καλεῖ νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε ὁλοκληρωτικά· περισσότερο κι ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας ἀκόμη. Ἀσφαλῶς ὀφείλουμε πολλὰ στοὺς γονεῖς μας, γιὰ ὅσα μᾶς ἔχουν προσ­φέρει. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος θέλει νὰ τοὺς ἀγαποῦμε καὶ νὰ τοὺς τιμοῦμε. Στὸν λόγο του ὅμως, ποὺ ἀκούσαμε στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἡ βαρύτητα πέφτει στὴ λέξη «ὑπέρ», ποὺ σημαίνει περισσότερο. Ὁ Κύριος ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας, διότι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ με­γαλύτερος Εὐεργέτης μας. Ἐπιπλέον, διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ Τὸν ἀγαπήσει ὁλοκληρωτικὰ θὰ κερ­δίσει τὸ πᾶν. 1. Ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας Ὁ Κύριος δικαίως ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας. Ἐκεῖνος δημιούργησε γιὰ μᾶς ὅλο αὐτὸ τὸν πανέμορφο κόσμο ποὺ μᾶς περιβάλλει: τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, τὶς θάλασσες τῆς γῆς, τὰ δάση, τὰ ποικιλόχρωμα ἄνθη. Ἕνα ὑπέροχο κόσμημα ὁ κόσμος! Ἕνα παλάτι γιὰ νὰ κατοικήσει σ᾿ αὐτὸ ὁ βασιλιὰς τῆς Δημιουργίας, ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν δὲ ἀργότερα ὁ ἄνθρωπος παράκουσε τὴν ἐντολὴ τοῦ Πλάστη του καὶ φέρθηκε ἀχάριστα πρὸς τὸν Θεό, Ἐκεῖνος δὲν τὸν ἐγκατέλειψε. Μίλησε μὲ τὸ στόμα τῶν Προφητῶν γιὰ τὴ μέλλουσα σωτηρία καὶ ἔδωσε ὁδηγὸ τὸν Νόμο καὶ τὶς ἐντολές του. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση καὶ ἡ θυσία τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ του. Ὁ Θεὸς δὲν ἔγινε ἁπλῶς ἄνθρωπος. Ἦλθε στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ θυσιασθεῖ καὶ νὰ σώσει τοὺς ἀνθρώπους. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν» (Ἰω. γ΄ 16), ὑπογραμμίζει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦσαν στὴν ἁμαρτία, ὥστε παρέδωσε σὲ θάνατο τὸν μονάκριβο Υἱό του. Θυσιάσθηκε γιὰ χάρη τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου ὁ Χριστός. Θυσιάσθηκε γιὰ τὸν καθένα μας προσωπικά· γιὰ τὴν αἰώνια σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Οἱ γονεῖς μας μᾶς χάρισαν τὴν ἐπίγεια ζωή. Ὁ Κύριος θυσιάσθηκε γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωὴ κοντά Του· τὴν ἄληκτη μακαριότητα τῆς Βασιλείας του. Εἶναι ἀναμφίβολα ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας. 2. Γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ πᾶν Ὁ Κύριος ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος», μᾶς τόνισε σήμερα, διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀγαπήσει ὁλοκληρωτικὰ τὸν Χριστὸ θὰ κερδίσει τὸ πᾶν. Ὅλοι μας ἀναζητοῦμε τὴν προσωπική μας εὐτυχία, τὴν πληρότητα, τὴν ἀληθινὴ χαρά. Ἡ ψυχὴ ὡστόσο εἶναι ἄυλη καὶ δὲν γεμίζει μὲ τὸν ὑλικὸ πλοῦτο, τὴν ἐπίγεια δόξα καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις. Ζητεῖ κάτι ἀνώτερο, ἄφθαρτο, αἰώνιο. Αὐτὸ δὲ ποὺ ἀναζητεῖ ὁ ἄνθρωπος, μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ τοῦ τὸ προσφέρει. Ἐκεῖνος χορηγεῖ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο, τὴν ἄφθαρτη δόξα, τὰ αἰώνια ἀγαθά. Ἐ­κεῖνος χαρίζει καὶ στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου πλούσια τὴν εὐλογία του, ὅπως ὁ Ἴδιος μᾶς ὑποσχέθηκε σήμερα: «Πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰ­ώνιον κληρονομήσει». Δηλαδή, ὅποιος ἄφησε ὑλικὲς περιουσίες ἢ συγγενικά του πρόσωπα, προκειμένου νά μείνει ἑνωμένος μαζί μου, θὰ πάρει ἑκατονταπλάσια ἀμοιβὴ σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ ἐπιπλέον θὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. Ἂς θυμηθοῦμε ἀκόμη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ἀγάπησε τὸν Θεὸ περισσότερο κι ἀπὸ τὸ μονάκριβο παιδί του, τὸν Ἰσαάκ, καὶ ἀπέδειξε ὅτι ἦταν ἕτοιμος νὰ τὸ θυσιάσει, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τόσο πλούσια τὴν εὐλογία του. Αὐτὴ τὴν ἀπόλυτη πληρότητα κοντὰ στὸν Κύριο ζοῦσαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀναφωνεῖ μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ σύγχρονός μας ὅσιος Πορφύριος: «Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ἐξαφανίζεται ἡ μοναξιά. Εἶσαι εἰρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Οὔτε μελαγχολία, οὔτε ἀρρώστια, οὔτε πίεση, οὔτε ἄγχος, οὔτε κατήφεια, οὔτε κόλαση. Ὅταν ἔλθει ὁ Χριστὸς στὴν καρδιά, ἡ ζωὴ ἀλλάζει. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν» (Βίος καὶ Λόγοι, σελ. 223). Ἂς μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος, μὲ τὶς πρεσβεῖες ὅλων «τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος» ἔνδοξων Ἁγίων μας, νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χρι­στὸ περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε κι ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο στὴ ζωή μας. Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας· Ἐκεῖνον, ποὺ θὰ μᾶς χαρίσει τὸ πᾶν!

Η ΥΓΕΙΑ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ

Είναι ωραία η ζωή στην Ολλανδία. Μια σχετικά καλή δουλειά να έχεις, να αντέχεις το κόστος διαβίωσης και είναι πραγματικά μαγική η ζωή στην Ολλανδία. Αν είσαι υγιής, θα προσθέσω εγώ. Γιατί έζησα την ντροπή και την αναλγησία του ασφαλιστικού και ιατρικού συστήματος της χώρας και έχω διαφορετική άποψη για το τί θα πει προηγμένο κράτος, κοινωνικό κράτος, πρόνοια και αξιοπρέπεια. Για πάνω από μια δεκαετία, ενώ ζούσα στην Ελλάδα, είχα λάβει πολλές ακριβές θεραπείες. Στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, είχα πάντα την δυνατότητα, είτε ως εργαζόμενη είτε ως άνεργη, να μπορώ να κάνω όλες τις απαραίτητες εξετάσεις (και ήταν πολλές και ακριβές), ώστε σε δεύτερη φάση να μπορώ να πάρω την ανοσοκατασταλτική αγωγή που χρειαζόμουν για το αυτοάνοσό μου. Το ένα από τα πολλά. Το πιο ζόρικο. Οι γιατροί πάντα μου ενέκριναν το πιο νέο φάρμακο, με τις λιγότερες παρενέργειες, με τη καλύτερη πρόγνωση, όχι για θεραπεία, αλλά για καταστολή. Το παντρεύτηκα το νόσημά μου. Νωρίς μάλιστα, στα 19. Ήμουν και είμαι από αυτές τις περιπτώσεις που η πρόγνωση δεν είναι καλή, επιθετική μορφή με πρώιμη έναρξη. Θα μάθω να ζω με αυτό. Ή μέσα σε αυτό. Όπως το δει κανείς. Πάντα λοιπόν μου ενέκριναν μία αγωγή με μηδενική συμμετοχή (έτσι συμβαίνει με αυτού του είδους τα φάρμακα) και πήγαινα κάθε μήνα με την συνταγή μου και ένα ψυγειάκι στο φαρμακείο του ΕΟΠΠΥ για να πάρω τις πολύτιμες ενέσεις μου. Αυτές που κόστιζαν μερικές χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα στο δημόσιο σύστημα υγείας και εμένα μου χάριζαν λίγη ποιότητα ζωής και ανακούφιση από τους φριχτούς πόνους. Για λίγους μήνες ή ένα-δυο χρόνια στην καλύτερη. Έκανα τις υποδόριες ενέσεις μου στην κοιλιά ή στα πόδια και κάπως ανακτούσα τον έλεγχο της ζωής μου. Και έπειτα έφυγα μετανάστρια στην Ολλανδία. Στην επόμενη έξαρση που έκανε το αυτοάνοσό μου, μέσα στην όλη φρίκη της πρώτης καραντίνας, εγώ έπρεπε να μπω πάλι σε θεραπεία. Ήταν τόσο σοβαρή η κατάστασή μου, που ο γενικός γιατρός μου έδωσε αμέσως παραπεμπτικό, ώστε να με δει γιατρός ειδικότητας. Όποιος έχει βιώσει τον Γολγοθά της διαλογής για να καταφέρεις να δεις γιατρό ειδικότητας στην Ολλανδία, καταλαβαίνει. Κλινική εξέταση, αιματολογικές, ακτινογραφίες, είχα το πλήρες πακέτο αφειδώς. Και έπειτα ήρθε η στιγμή που θα συναντούσα την νοσηλεύτρια της κλινικής (γιατρό δεν συνάντησα ποτέ τελικά) η οποία θα με ενημέρωνε για το φάρμακο το οποίο αποφασίστηκε να πάρω. Μεθοτρεξάτη. Δεν το γνωρίζω αυτό το φάρμακο. Δεν μου το έχουν χορηγήσει ποτέ, κανείς γιατρός στην Ελλάδα δεν με ενημέρωσε για αυτό. Δέχομαι όμως και ξεκινάμε. Απαγορεύεται να μείνω έγκυος. Απαγορεύεται να αρρωστήσω. Το παιδί δεν θα πρέπει να πάει σχολείο φέτος. Όταν θα παίζει στην παιδική χαρά να μην πλησιάζει άλλα παιδιά και αρρωστήσει γιατί κινδυνεύω αν κολλήσω κι εγώ. Παρασκευή παίρνω τα πρώτα χάπια και ξεκινάμε. Αρχίζω να μη νιώθω καλά. Το φάρμακο που θα με έκανε να νιώθω καλύτερα και θα μου έδινε ποιότητα ζωής, με αρρωσταίνει. Πρόσβαση σε γιατρό δεν έχω. Ενημερώνω τις νοσηλεύτριες ότι έχω παρενέργειες. «Οι παρενέργειες μειώνονται με τον χρόνο», όπως με ενημερώνουν πίσω. Να κάνω υπομονή. Ψάχνω στο ίντερνετ. Τί είναι αυτό το φάρμακο επιτέλους; Για να το θέσω απλά και σε εσάς, είναι χημειοθεραπευτικός παράγοντας. Και είναι φτηνό! Πολύ φτηνό! Υπολογίζω ότι η θεραπεία μου κοστίζει περίπου ένα 50ρικο τον μήνα. Την ίδια στιγμή, πληρώνω υποχρεωτικά 120 ευρώ το μήνα στην ασφάλειά μου. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή λιώνω στους εμετούς. Αρχίζω να χάνω τα μαλλιά μου. «Γιατί μου δώσατε αυτό το φάρμακο; Δε νιώθω καλά! Δεν μπορώ ούτε να δουλέψω!» Με αυτό το τελευταίο συγκινήθηκαν. Αν δεν μπορείς να παράγεις, τότε σου δίνουν σημασία, είναι η αλήθεια. Μετά από 2 μήνες περίπου και εντελώς απρόθυμα, μου λένε ότι θα αιτηθούν να εγκρίνει η ασφαλιστική μου το ίδιο φτηνό φάρμακο, αλλά σε ενέσιμο ώστε να μην έχω τους εμετούς από τις παρενέργειες. Η ασφαλιστική αρνείται. Οι ενέσεις κοστίζουν περισσότερο από τα χάπια. Εγώ συνεχίζω να λιώνω στους εμετούς τις μισές μέρες της βδομάδας. Μετά από παρακάλια και φωνές και κλάματα, μου εγκρίνουν το ίδιο φτηνό φάρμακο σε ενέσιμο. Καμία ανταπόκριση στο σώμα μου. «Πόσο θα περιμένουμε ακόμα; Σας έχω δώσει όλο το ιστορικό μου. Ξέρετε σε ποια φάρμακα ανταποκρίνεται το σώμα μου και η ασθένειά μου! Μήπως πρέπει να αλλάξουμε φάρμακο; Υποφέρω!» «Δεν ξέρω γιατί σας έδωσαν στην Ελλάδα αυτά τα φάρμακα από την αρχή. Εμείς ξεκινάμε με άλλα φάρμακα πρώτα και αν δεν ανταποκρίνεται ο ασθενής στην αγωγή, αλλάζουμε φάρμακο.» «Δεν είναι καινούρια η ασθένεια», τους φωνάζω! «15 χρόνια την κουβαλάω! Δεν μπορείτε να κάνετε πειράματα πάνω μου!» «Δεν μπορούμε να περάσουμε σε βιολογικό παράγοντα, εάν πρώτα δεν εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να γίνεται καλά με την μεθοτρεξάτη.» Αν δεν με εξαντλήσουν, αν δεν με διαλύσουν, αν δεν εξανεμιστεί κάθε ίχνος ποιότητας και θέλησης για ζωή, δεν μπορώ να πάρω πιο ακριβό φάρμακο. Κοστίζει η αγωγή που θα έσωζε το σώμα και την ψυχή μου. Σταματάω το φάρμακο. Έχω χάσει τα μισά μου μαλλιά, την μισή μου δουλειά, την θέλησή μου για ζωή, το παιδί μου είναι κλεισμένο μέσα σε ένα σπίτι, για να πάρω εγώ ένα φτηνό φάρμακο, που με αρρωσταίνει και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα στο αυτοάνοσό μου. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το αυτοάνοσο υποτροπιάζει ακόμα χειρότερα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα έχει αποφασίσει για εμένα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα είναι πιο μεγάλο από εμένα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα με έχει ήδη καταπιεί. Η ιστορία αυτή δεν έχει ίχνος μυθοπλασίας. Είναι μάλιστα ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας όπως την βίωσα, στην Ολλανδία, το 2021. Σε ένα από τα πιο προηγμένα κράτη της Ευρώπης, με μια οικονομία που πάει πραγματικά βζιιιιιν και που αν έχεις χρόνια προβλήματα υγείας, τότε λυπάμαι για εσένα φιλαράκι. Κάπως πρέπει να κρατήσουμε την οικονομία υγιή και να ζυγίζουμε το όφελος και το ρίσκο. Όχι για εσένα, προς Θεού! Το damage control θα γίνει για τους οικονομικούς πόρους. Όχι για τη ζωή σου. Προτεσταντική ηθική και καπιταλισμός. Ο συνδυασμός που σκοτώνει. Κυριολεκτικά. Δεν είσαι αρκετά άρρωστος, πήγαινε σπίτι σου. Αν πονάς πολύ, πάρε παρακεταμόλη και πήγαινε σπίτι σου. Αν δεν γίνεσαι καλύτερα, πιες νερό και ξεκουράσου σπίτι σου. Αν δεν τα καταφέρεις, δεν πειράζει, «έφυγες» στο σπίτι σου. Δεν μπορείς να μην πληρώνεις ασφάλεια, αλλά παροχές υγείας δεν θα έχεις, ξέχασέ το αυτό! Και έτσι έζησαν κάποιοι καλά, κάποιοι δεν έζησαν και κάποιοι έμειναν σε αυτό το ανάμεσα, κάτι ανάμεσα σε ζωή και θάνατο. Κι ας μην το επέλεξαν. Δεν αποφασίζεις εσύ φιλαράκι! Ή μήπως όχι;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ.ΠΑΝΤΩΝ-"Ὅλοι οἱ ἅγιοι μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια".

Το όνειρο κάθε χριστιανού είναι η αγιότητα. Ακόμη κι αν η κοσμική πραγματικότητα, οι υπομνήσεις και οι υποβολές των ανθρωπίνων πραγμάτων μάς προσανατολίζουν στα του χρόνου της ζωής, κατά βάθος, από τη στιγμή ήδη του βαπτίσματός μας, από τη στιγμή που μετέχουμε στην θεία λειτουργία, στην ευχαριστιακή σύναξη των πιστών, από τη στιγμή που γιορτάζουμε τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, έχουμε χαράξει τον προσανατολισμό της ζωής μας. Μπορεί να μην είμαστε καθόλου έτοιμοι "να κάνουμε πράξη το "πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν", καθώς οι μέριμνες του βίου είναι πανίσχυρες και μας γεμίζουν ευχαρίστηση. Μπορεί το περιβάλλον μας, οι οικείοι, οι φίλοι, ο κόσμος στον οποίο ζούμε να μας σπρώχνουν να παραμένουμε στις χαρές του παρόντες, από τις πιο απλές όπως το φαγητό, έως τις πιο απαιτητικές, όπως το να χαρούμε τη ζωή μας. Κατά βάθος όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αγιότητα. Καθώς διαβάζουμε το αποστολικό ανάγνωσμα της γιορτής των Αγίων Πάντων, δεσπόζει στην αρχή του ακόμη μία φράση: "Όλοι οι άγιοι με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια". Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Εβραίους και αναφερόμενους στους αγίους της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι δεν πέτυχαν την τέλεια σωτηρία, καθώς δεν είχε έρθει ο Χριστός, ούτε εμείς που επρόκειτο να πιστέψουμε - σημάδι ότι η σωτηρία στην Εκκλησία περιλαμβάνει όλους, σε μία υπέρβαση του χρόνου μοναδικά αυθεντική, η οποία δεν περιορίζεται στην ιστορικότητα, κι αυτό δείχνει μία εντελώς διαφορετική θέαση της ζωής, ότι δηλαδή τα σχήματα αυτού του κόσμου, ακόμη και τα εκκλησιαστικά, παράγουσι, διότι ο Χριστός δεν ήρθε να παγώσει τον χρόνο, αλλά να τον υπερβεί , και έτσι ακόμη και τα παραδοσιακά εξελίσσονται, για να συμπεριλάβουν όλους και κάθε εποχή-, μάς δείχνει ότι οι βασιλείες του ανθρώπων νικήθηκαν και κατατροπώθηκαν κυριολεκτικά από την πίστη των αγίων. Νικήθηκε και κατατροπώθηκε ο θαυμασμός των ανθρώπων για την εξουσία, για την δόξα, για την απόλαυση, για την επίδειξη, για το δικαίωμα ζωής και θανάτου, για τον στολισμό, για την αίσθηση της μονιμότητας. Διότι οι άνθρωποι κάθε εποχής διψάμε να θαυμάσουμε αυτούς που ξεχωρίσουν, ακόμη κι αν πρόκειται να τους απορρίψουμε. Η πίστη όμως στον ταπεινό Θεό, σ' Εκείνον που αγαπά, μοιράζεται, ευλογεί, δίνει την νίκη κατά του χρόνου και του θανάτου και έτσι προτρέπει τον άνθρωπο να πράξει, δεν συγκρίνεται με ό,τι έχει πρόσκαιρη λάμψη. Και το πρόσκαιρο πρόσκαιρα θριαμβεύει. Και οι πρόσκαιρα θαυμάζοντες, πρόσκαιρα θαυμάζουσι. Η ίδια η πίστη κάνει την δύναμη των βασιλείων να μην μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της. Διότι ο πιστός αγαπά το θέλημα του Θεού, που είναι η πίστη μέχρι τέλους στην δική του αγάπη. Η εμπιστοσύνη όχι στους υιούς των ανθρώπων, αλλά στο πρόσωπο του Θεού. Και όσες διαταγές κι αν δώσουν οι άνθρωποι, όση δόξα κι αν παρελάσει μπροστά μας, ο σκοπός παραμένει η αγάπη. Νικήθηκε και κατατροπώθηκε ακόμη το αίσθημα του εγωισμού που κάθε αξίωμα συνήθως επιφέρει. Αυτός ο πειρασμός, επειδή έχω τη δύναμη ως βασιλιάς, μπορώ να παίξω με τη ζωή, με το συναίσθημα, με την ελπίδα του ανθρώπου που είναι ο υπήκοός μου, να κάνω επίδειξη δύναμης για να αποδείξω τη θέση μου. Ο προφήτης Ηλίας, ο Δανιήλ και οι τρεις Παίδες, οι Μακκαβαίοι στην Παλαιά Διαθήκη είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αγίων που δεν λύγισαν μπροστά στο αίσθημα του κυρίαρχου εγώ. Μας προτρέπουν, και στους καιρούς μας, να διακρίνουμε την παρουσία του Θεού, να μην υποταχθούμε στο αίσθημα ότι είτε οι ίδιοι μπορούμε να παίζουμε με τις ζωές, με τα αισθήματα, με τις ιδέες των άλλων, είτε πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά σε όποιους, οικείους, ισχυρούς, κυριαρχικούς στην νοοτροπία, ζητούν από εμάς να αφήσουμε τα μείζονα, την πίστη και την αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο, για να εξασφαλίσουμε την αποδοχή τους. Νικήθηκε και κατατροπώθηκε το αίσθημα ότι δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχει τέλος. Ότι μόνο το παρόν έχει σημασία. Και αντίστροφα, νικήθηκε και κατατροπώθηκε το αίσθημα ότι όλα είναι θάνατος, τίποτα, μηδέν. Αυτή, άλλωστε, είναι η εικόνα της ανθρώπινης βασιλείας. Ότι ο βασιλιάς θα βασιλεύει για πάντα ή ότι δεν έχει καμία αξία η ζωή και η όποια βασιλεία, διότι όλα είναι θάνατος. Οι άγιοι όμως με την πίστη δείχνουν ότι όλα είναι αγάπη, όλα είναι αλήθεια, όλα είναι ανάσταση, διότι υπάρχει ο Θεός, ζούμε τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού, στην κοινωνία μαζί Του στα μυστήρια της Εκκλησίας, στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας, και ότι η αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στην ανάσταση του Χριστού και στην δική μας ανάσταση. Η ψυχή μας περιμένει στη χαρά του προσώπου του Χριστού. Προγεύεται όλη μας η ύπαρξη στο μυστήριο της θείας λειτουργίας, στο οποίο οι πάντες χωρούσι, με μόνη προϋπόθεση το ναι της πίστης, που όλα τα αλλάζει αν είναι καρδιακό, που όλα μπορεί να τα αλλάξει αν είναι ταπεινό, η επιθυμία να συναντιόμαστε με τον κάθε άνθρωπο, βασιλιά ή καθημερινό, καμία σημασία, μαζί με τους αγίους που πέρασαν, μαζί με τους αγίους που θα έρθουν. Έργο του Αγίου Πνεύματος η αγιότητα. Καρπός της Πεντηκοστής, σημείο της Εκκλησίας. Αυτό το έργο ας γίνει για τον καθέναν και την καθεμιά μας καινούργια αρχή και απόφαση, με όποιο κόστος. Άλλωστε, πίστη σημαίνει όχι μαγεία, αλλά "ναι" στην παρουσία του Χριστού, ο Οποίος "μεθ' ημών εστί πάσας τας ημέρας της ζωής ημών".

«Κερκόπορτες» στα Όσια και τα Ιερά της Αγίας Πίστης

Νώντας Σκοπετέας Γιατί δεν ρωτάμε να μας πουν πως άραγε βλέπουν αυτά τα…πάσης φύσεως αναθεωρητικά, όλοι εμείς οι… συναισθηματικοί Ορθόδοξοι, με πρόσχημα μια δήθεν αγάπη που ξεχειλίζει και υπερτερεί( αλίμονο) εκείνης των αγίων Πατέρων και Προμάχων της μόνης αληθινής πίστης, ένα από τα αγράμματα ταπεινά γεροντάκια των Σαρακοστών του κυρ Φώτη του Κόντογλου, που δεν ήξεραν να διαβάζουν καν και δεν διέθεταν ούτε μια από τις δίψυχες δικές μας πνευματικές διακρίσεις και περγαμηνές, μα είχαν τον νόμο του Χριστού αναμμένο και γραμμένο μέσα στο κέντρο της καρδιάς τους…φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ…(Ρωμ.2,14); Μια και μόνο έκφραση του χαμηλωμένου προσώπου τους και ένα: "Να μη μας ξεσυνεριστεί ο Θεός παιδάκι μου", θα ταν αρκετά να μας πληροφορήσουν… Μου προκαλεί θλίψη, με αφορμή ακόμα μια κραυγαλέα περίπτωση εκκοσμίκευσης και αναθεώρησης (ας μην πω ισοπέδωσης) πατερικών και συνοδικών επιταγών, να ομογενοποιούνται και άκριτα, αδιάκριτα και με ανοίκειο Εκκλησιαστικό φρόνημα, να χαρακτηρίζονται ως φονταμενταλιστές και μισογύνηδες, συλλήβδην όσοι τολμούν ευγενώς να αντιτάξουν απολογητικά ως οφείλουν το ορθό… Είμαι βέβαιος ότι οι ίδιοι αυτοί που…τσουβαλιάζουν, οι συνεχώς αυτοδικαιούμενοι αδελφοί μας, κληρικοί και λαϊκοί, που δεν χάνουν ευκαιρία να εκφιλοσοφούν τα κρίματα και τα μαρτύρια του Αγίου Θεού, πανηγυρικώς και φρικωδώς θα ομονοούσαν στα μέσα του περασμένου αιώνα, όταν ο μέγας ομολογητής και απολογητής Αυγουστίνος Καντιώτης χαρακτηριζόταν (σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων και σε αίθουσες δικαστηρίων, όπου τον έσερναν οι «αγαπιστές» της εποχής εκείνης, επειδή τόλμησε να αντιδράσει στο νεοσύστατο τότε θεσμό των καλλιστείων) ως ο «Χομεϊνί της Ελλάδος», όταν κήρυττε πόλεμο κατά της εμπορευματοποίησης της σάρκας, διαβλέποντας το σημερινό βορβορώδες και επαίσχυντο φιλήδονο και την έσχατη μεταλλαγή της αλήθειας εν τω ψεύδει( Ρωμ.1,26). Βέβαια εκείνος ο «ακραίος» και «επικίνδυνος» είχε συνεχώς ενώπιόν του όσα το Ευαγγέλιο του Χριστού του παρήγγελνε να πράττει , ασίγαστα και αδίσταχτα! «…τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐνώπιον πάντων ἔλεγχε, ἵνα καὶ οἱ λοιποὶ φόβον ἔχωσι…»( Α΄Τιμ.5,20) Εμείς έχουμε έστω ψήγματα τέτοιας άδολης και αμετασάλευτης πίστης; Θλιβερά ρητορικό το ερώτημα… Μακάρι τέλος να σφάλλω σφόδρα, στο ότι αυτοί που ανοίγουν συνεχώς (εύχομαι ανεπίγνωστα) «κερκόπορτες» στα Όσια και τα Ιερά της Αγίας Πίστης, θα υπερθεματίζουν και πάλι αγαπολογώντας όταν τίθεται το ζήτημα της Ιεροσύνης των γυναικών και του αβάτου του Άθωνα… Μη γένοιτο αδελφοί! Η Κυρία Θεοτόκος και των Ουρανών Πλατυτέρα, η Πρώτη των Αγίων, η Γεννήσασα Τον Σωτήρα των ψυχών μας, η Μάνα μας Παναγία, να μεσιτεύει τον ιλασμό για όλους μας! Dimitri Lalushi Ναι, διακόνισσες υπήρχαν σε παλαιότερους καιρούς στην Εκκλησία. Και είναι μια παράδοση που δεν θα'ταν κάτι επιβλαβές να συνεχιζόταν. Αλλά το ερώτημα που τίθεται, με όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις ημέρες, δεν έχει να κάνει με την αναβίωση ή μη της παράδοσης αυτής. Το ερώτημα είναι αν αυτοί που παρουσιάζονται ως ζηλωτές μπροστάρηδες προοδευτισμού και διαρρυγνύουν τα ιμάτια τους απέναντι σε όσους ψέλλισαν κριτικό λόγο σε σχέση με το συμβάν στην εκκλησιά στην Πλάκα, σκέφτονται να θέσουν και γενικότερο θέμα ιεροσύνης των γυναικών (το να χειροτονούνται δηλαδή γυναίκες μέχρι και σε πόστα επισκοπικά). Αυτό είναι το ερώτημα που θα'πρεπε να τεθεί -με πολύ ευθύ και σαφή τρόπο- σε αυτούς. Οι απαντήσεις τους θα'ταν αποκαλυπτικές για το αν ο ζήλος τους είναι αγνός και αποσκοπεί, απλά, στην αναβίωση μιας παλιάς και άκακης παράδοσης ή για το αν έχουν κάποιον άλλο σκοπό, αντίθετο στον κοσμοδιατυπωτικό 'χάρτη' που προκύπτει από τα όσα διαπιστώνονται μέσω της 'όρασης' που χαρίζει το Πνεύμα, το Άγιο. Ελευθέριος Ανδρώνης Θλίβομαι με κάποιους λαοπρόβλητους ιερείς που για να λάβουν 500, 1000, 5000 likes αποθέωσης, θέτουν τη γνωμάρα τους ψηλότερα από το καλό της Εκκλησίας, φέρονται παγερά αδιάφοροι για την ενότητα της, σπέρνουν με άνεση το ζιζάνιο της διχόνοιας, χωρίζουν το Σώμα σε "ταλιμπάν" και "προοδευτικούς" λες και κοινωνεί άλλο Χριστό ο ένας πιστός και άλλο ο άλλος. Αντί να τρέμουν για την ομόνοια της Εκκλησίας και να εκφράζουν ποιμαντική φωνή ειρήνευσης για καθολική ωφέλεια του ποιμνίου, λειτουργούν ως σαμποτέρ και κράχτες του συστήματος, σαν να λένε προς τους κοσμικούς: «έχετε δίκιο που λασπολογείτε την Εκκλησία. Να, δείτε κάτι σπηλαιανθρώπους, φονταμενταλιστές, μισογύνηδες που έχουμε στις τάξεις μας. Ορμάτε τους, φάτε τους, είμαστε μαζί σας, σώστε μας!». Θλίψη και μόνο θλίψη. Σημεία των καιρών. Χρήστος Κλητσινάρης Το θέμα όμως με Νεάνιδες βοηθούς στη Θεία Λειτουργία είναι πολύ παλιό και αποτυχημένο. Αν διαβάστε Εκκλησιαστική Ιστορία θα βρείτε κάποιες από αυτές να έχουν πέσει στη μεγάλη παγίδα της Υπερηφάνειας λόγω του Νεαρού της ηλικίας τους και της Ξεχωριστής από τις άλλες Κόρες Διακονίας τους στο Ιερό. Δεν είναι λίγες αυτές που ξεκίνησαν έτσι και τελικά έπεσαν σε μεγάλες Αιρέσεις νομίζοντας ότι βιώνουν κατά την Θεία Λειτουργία Οπτασίες. Καμιά σχέση δεν έχουν τα παραπάνω με τις Μοναχές, οι οποίες μπορούν, λόγω της Μοναχικής τους Κουράς και της Εν Βίω Αφιέρωσης στον Νυμφίο Χριστό, να βοηθούν στα της Θείας Λατρείας. Η κάθε μέρα της ζωής τους αγιάζεται με Αδιάλειπτη Προσευχή, Εξομολόγηση, Σιωπή και πρωτίστως με την Θεία Κοινωνία. Είναι το Αγγελικό Τάγμα επί της Γης. Αλήθεια όλοι εσείς οι Χριστιανοί οι οποίοι ενθουσιαστήκατε με αυτή την κίνηση του π. Αλεξάνδρου, μπορείτε να φανταστείτε αυτές τις Νέες, να στέκονται δίπλα στην Αγία Τράπεζα και να βοηθούν τον Ιερέα; Μπορείτε άραγε να φανταστείτε την επόμενη κίνηση που κάποιοι Ετοιμάζουν; Το επόμενο Σκαλοπάτι; Την Χειροτονία Γυναικών; Αν θέλουν όπως λένε να επιστρέψουμε στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, συμφωνώ και επαυξάνω. Το γνωρίζουν όμως οι γυναίκες ότι όχι μόνο δεν επιτρεπόταν ποτέ Γυναίκα να Ιερατευθεί, αλλά το Ευαγγέλιο λέει να Σιωπά η Γυναίκα στην Εκκλησία και κατά την Προσευχή της να έχει Καλυμμένο το κεφάλι της ''δια τους Αγγέλους''; Αυτοί οι Νεωτερισμοί του π. Αλεξάνδρου είναι Προτεσταντικής προέλευσης και πλήρως ιστορικά αποτυχημένοι. Οι Προτεστάντες υποστηρίζοντας ότι θέλουν να επιστρέψουν στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού έχουν πέσει σε φοβερότατες παγίδες και Αιρέσεις Απωλείας γιατί ο καθένας έκανε και κάνει του κεφαλιού του στα της Θείας Λατρείας, χωρίς να δέχεται καμιά συμβουλή από άλλους. Όπως καλή ώρα ο π. Αλέξανδρος με τις Αυτόνομες Κινήσεις του. Και ένα τελευταίο επειδή πολλοί τον συγχαίρετε γιατί κάνει την Θ. Λειτουργία στη Δημοτική. Σας εξομολογούμε ότι κάποτε και εγώ στα νιάτα μου, ήμουν Υπέρμαχος της Δημοτικής στην Εκκλησία. Καλό είναι έλεγα, να καταλαβαίνει ο λαός αυτά που ακούει. Αγνοούσα όμως την Δύναμη των Γραφών να Σοφίζουν Αγραμμάτους. Ο Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής δεν είχε τελειώσει ούτε την Β΄Δημοτικού και αν μπορούμε όλοι εμείς οι σπουδαγμένοι ας γράψουμε έστω και μια πρόταση από το σύγγραμμα του ''Η Δεκάφωνη Σάλπιξ''. Ας μπορούσα έστω και για λίγο να εξηγήσω το Ευαγγέλιο όπως το εξηγούσε από τα Αρχαία ο Μακαριστός Παπα-Θανάσης από την Ιερά Μονή Δουραχάνης Ιωαννίνων.....ο Απόφοιτος ούτε της Πρώτης Δημοτικού!!!!!! ''ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον'' Μην καυχιέστε λοιπόν κάποιοι στις πολλές Ακαδημαϊκές περγαμηνές του π. Αλεξάνδρου Καριώτογλου. Να καυχιέστε αν βλέπετε ότι οδηγείτε από το Πνεύμα το Άγιο και μένει Φύλακας της ''ἅπαξ παραδοθεῖσας τοῖς ἁγίοις πίστις'' και δεν γίνετε προπομπός ''άλλων εξελίξεων'' στην Ορθόδοξη Εκκλησία. π.Σπυρίδων Σκορδίλης Μεταξύ αυτών που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με αυτονόητα, ίσως για να έχουν ένα λόγο ύπαρξης.... Μεταξύ των αγαπολόγων που επιλεκτικά θυμούνται μόνο όσα εξυπηρετούν το αφήγημα....| Μεταξύ των φανατικών που ψάχνουν ευκαιρία να πουλήσουν Ορθοδοξία..... Μεταξύ των προβληματισμένων που σαστίζουν με την αδιακρισία των υπευθύνων.... Μεταξύ όσων προβληματιζόμαστε με το άκαιρο και το ποιμαντικά άστοχο των επιλογών.... Υπάρχει ένα μικρό λείμμα, που επειμένει να διασώζει την εκκλησιαστική εμπειρία με γνησιότητα, χωρίς εμμονές και ψυχαναγκαστικότητες. Χωρίς ανάγκη να αποδείξει σε κανένα τίποτα. Ένα μικρό λείμμα προσευχόμενο, με τις ανθρώπινες ελλείψεις του, αλλά προσκολημμένο δημιουργικά στα παραδεδομένα χωρίς νοησιαρχικές απολυτότητες. Και όσο υπάρχει αυτό το λείμμα, ελπίζουμε, είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, ξεπερνάμε τη τεχνητά επιβαλλόμενη σύγχυση. Γιατί παρά τα μεν και τα δε, στην Εκκλησία ο άνθρωπος διασώζεται, και ο Κύριος διασώζει, αενάως, αθορύβως, αοράτως και μυστικώς.... Το πρόβλημα δεν είναι αυτη καθεαυτή η παρουσία των κοριτσιών,αλλά η διάθεση της πρωτοτυπίας της ιδιορυθμίας και του αναθεωρητισμού,που ενδύεται το ένδυμα της επιστροφης στην παλαιοτερη παραδοση. Προφανως και ψαλλουν και διακονουν στην Εκκλησια οι γυναικες ,καλυπτοντας ομως την ανδρικη απουσια για το ιδιο διακονημα. Ο αναθεωρητισμος που προανεφερα καλυπτει την διαθεση αλλαγων και διορθωσεων κακως κειμενων που ομως ειναι κακως κειμενα στα μυαλα καποιων και οχι στην εκκλησιαστικη παραδοση εστω και νεωτερη. Ολη βεβαια αυτη η σταση ποιμενων και ποιμνιου οδηγει σε μια σεχταριστικη αντιληψη της εκκλησιαστικης ζωης,οπου οι συμμετεχοντες δυσκολευονται η και αρνουνται να εκκλησιασθουν καπου αλλου μιας και τους ειναι επιτακτικη αναγκη να βρισκονται αναμεσα σε ομοιδεατες τους,θεωρωντας ολους τους αλλους αστοιχειωτους ,οπισθοδρομικους,ταλιμπαν,αφωτιστους,οπως φαινεται και απο τις αντιδρασεις τους απεναντι στην αντιθετη αποψη και στην κριτικη της πρακτικης τους. Υπαρχει ετσι ενα οξυμωρο σχημα,συμφωνα με το οποιο διαλαλουν και επαγγελονται την ''ανοιχτοτητα''(???) προς ολους ενω ειναι επιλεκτικα κλειστοι προς τους διαφωνουντες,αυτοαναιρουμενοι ανεπιγνωστως για να το πουμε και με καλον λογισμο.Παντως καλο θα ηταν αυτες τις ιδιορυθμιες να τις προτεινουν και στην ΔΙΣ η ακομα καλυτερα στο Πατριαρχειο,μια και αυτο διαθετει ''ανοιχτοτητα''προς αλλοδοξους και αλλοθρησκους.

«Κάτω οἱ κλέφτες, κάτω οἱ λωποδύτες»

Πρὶν λίγες μέρες γυρνώντας στὸ σπίτι ὥρα βραδυνή, πέτυχα τὴν τηλεόραση ἀνοιχτή. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγάλα ἰδιωτικὰ κανάλια προέβαλε τὴν ἑλληνικὴ ταινία «Φωνάζει ὁ κλέφτης». Ὁ μικρός μου γιὸς παρακολουθοῦσε μὲ εὔθυμη διάθεση καὶ ἔκατσα κοντά του νὰ χαρῶ κι ἐγώ. Ἠθοποιοὶ σπουδαίοι:ὁ Διονύσης Παπαγιανόπουλος,ἡ Ρένα Βλαχοπούλου, ὁ Νικήτας Πλατῆς κι ὁ χαριτωμένος Ντῖνος Ἠλιόπουλος στὸ ρόλο τοῦ Τιμολέοντα, τοῦ εὐσυνείδητου ὑπαλληλάκου ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ σταυρώσει δουλειά, γιατὶ ὅπου κι ἄν ἐργάστηκε μὲ ὄρεξη καὶ φιλότιμο στὸ τέλος ἀνακάλυπτε κάποια ἀπατεωνιὰ καὶ μὴ ἀνεχόμενος τὴ βρωμιὰ βροντοφώναζε «κάτω οἱ κλέφτες, κάτω οἱ λωποδύτες». Δὲν ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἀγαποῦσε τὰ σκάνδαλα,ποὺ κυνηγοῦσε τὶς φασαρίες. Τὸν ἑαυτό του τὸν θεωροῦσε δειλό. Εἶχε ὅμως φιλότιμο καὶ μιὰ αἴσθηση δικαίου καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ σωπάσει. Ἔπινε κάμποσα ποτηράκια κρασάκι κι ἔβρισκε μὲ τὸ τέχνασμα αὐτὸ τὸ θάρρος ποὺ τοῦ ἔλλειπε. Τότε ἄνοιγε τὶς πόρτες τῶν διευθυντικῶν γραφείων, ἔμπαινε μέσα στὰ σπίτια τῶν ὑπευθύνων καὶ ὑπερασπιζόταν σθεναρὰ τὴν ἀλήθεια. Κι ὕστερα, φυσικά, τὸν ἀπέλυαν καὶ βρισκόταν μπατιράκος στὸ δρόμο. Ἔτσι μπλεγμένος βρέθηκε ἀκόμα μιὰ φορὰ στὴν ἐξέλιξη τῆς ταινίας. Μόνο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ οἱ λωποδύτες δὲν ἦταν πρόσωπα τυχαῖα, ἀλλὰ πολίτες ἐπιφανεῖς. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε τοὺς ἦταν εὐκολο νὰ κατασκεύασουν μιὰ πλεκτάνη ἐναντίον του. Ἔτσι κατάφεραν νὰ κατηγορήσουν τὸν ἀθῶο καὶ νὰ τὸν ρίξουν στὴ φυλακή. Ἐκεῖ δέχθηκε ὅλες τὶς «περιποιήσεις» ποὺ ἀρμόζουν σὲ κάποιον ποὺ ἀρνεῖται νὰ ὁμολογήσει κάτι ποὺ δὲν ἔχει κάνει. Τὸν ἄφησαν χωρὶς νερὸ γιὰ ἕνα ὁλόκληρο βράδυ, ἀφοῦ τὸν λύσαξαν πρῶτα προσφέροντάς του ἄφθονη λακέρδα. Κι ὅταν τὸ πρωί ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἀστυνομικοῦ διοικητοῦ γιὰ μιὰ «ἀνακρισοῦλα», βρέθηκε μπροστὰ σὲ πέντε ὁλόκληρα ποτήρια δροσερὸ νερό, τὰ ὁποῖα συνόδευαν τὸν ἐλληνικὸ καφὲ τοῦ ἀστυνόμου. Ὁ Τιμολέων ἀκολουθεῖ μὲ τὸ βλέμμα του τὶς κινήσεις τοῦ σερβιτόρου ποὺ τοποθετεῖ τὰ νεροπότηρα πάνω στὸ γραφεῖο καὶ ξερογλείφεται.Διψᾶ μὰ ντρέπεται.Θέλει μὰ δὲν ξέρει πὼς νὰ ζητήσει.Κοιτᾶ πότε τὸ νερὸ καὶ πότε τὸ πρόσωπο τοῦ γελαστοῦ ἀνακριτοῦ. Εἶναι ἔτοιμος δειλὰ νὰ ζητήσει ἕνα ποτήρι νερό, «ἄν περισσεύει», κι ὁ ἀστυνομικὸς πρόκειται νὰ τοῦ τὸ προσφέρει θέλοντας νὰ τὸν καλοπιάσει. Κι ὁ Τίμος ξεκινᾶ νὰ ζητήσει τὸ νερό καὶ τὸτε...βάζουν οἱ «ἀντίχριστοι» διαφημίσεις. Τρελάθηκα. Θύμωσα πολύ.Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ κόβεις μιὰ τέτοια σκηνὴ στὴ μέση. Συνήθως τὶς διαφημίσεις τὶς τοποθετοῦν στὴν ὁλοκλήρωση μιᾶς σκηνῆς, ὄχι στὴν κορύφωσή της. Ψιλὰ γράμματα καὶ ἄσκοπες εὐαισθησίες θὰ ποῦνε πολλοί. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ τὸ marketing κι ἡ ἐλεύθερη ἀγορά κι ὁ διαφημιστικὸς χρόνος (κι ὁ κακός μας ὁ καιρός θὰ συμπλήρωνα). Ἐγὼ αἰσθάνθηκα νὰ μοῦ ἀφήνουν διψασμένο τὸν Τίμο, νὰ παρατείνουν τὸ μαρτύριο του τίμιου, τοῦ ταπεινοῦ, τοῦ θύματος, ἐκείνου ποὺ θαυμάζει τὸ Σωκράτη καὶ δέχεται νὰ πιεῖ τὸ προσωπικό του κώνιο. Τοῦ προσώπου ποὺ δὲν ξέρει τί θὰ πεῖ «φλοῦ»,τί θὰ πει «κομπίνα», τί θὰ πεῖ «πισινή», ποὺ δὲν ξέρει νὰ λέει ψέματα καὶ προπαντὸς δὲν ξέρει νὰ εἶναι «τίμιος μὲ ρέγουλα». Αὐτὸν τὸν τύπο ἀνθρώπου τὰ κανάλια τῆς τηλεόρασης τὸν ἀντιπαθοῦν καὶ τὸν χλευάζουν.Τὸν ἀφήνουν διψασμένο νὰ μαραθεῖ, νὰ ἀφανιστεῖ. Γιατὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ σημερινοὶ όφείλουν νὰ ἔχουν ἄλλα χαρακτηριστικά πιὸ πρακτικά. Πρέπει νὰ εἶναι εὐέλικτοι, ἔξυπνοι, καὶ κυρίως ἀποτελεσματικοί. Καὶ τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια ἐδῶ καὶ δεκαετίες πρωτοστατοῦν στὴ δημιουργία αὐτοῦ τοῦ νέου τύπου ἀνθρώπου. Κι ὅμως ἡ ματιὰ τοῦ διψασμένου Ντίνου Ἠλιόπουλου-σὰν σήμερα(+04-06-2001) κοιμήθηκε μπρὶν ἀπὸ χρόνους ἀρκετοῦς- ἀκόμα μᾶς συγκινεῖ. Κι ἴσως αὐτὸ σημαίνει πὼς ἀκόμα δὲν κατάφεραν νὰ μᾶς μεταλλάξουν σὲ μετά-ἀνθρώπους·ἴσως ἀποκαλύπτει πὼς ἡ ἀθωότητα παραμένει νὰ εἶναι ἡ πατρίδα ποὺ ἡ ψυχή μας ἀληθινὰ λαχταρᾶ. Υ.Γ. Καλέ μας Ντίνε εὐχόμαστε ἐκεῖ στὸν Παράδεισο «ὁ Θεὸς νὰ σοῦ δίνει ὅσο νερό θέλεις». π. Μιλτιάδης Ζέρβας